Πάντα, όταν κοιτάς ένα σπουδαίο έργο τέχνης προκαλούνται πολλά συναισθήματα: Νιώθεις θαυμασμό, προβληματισμό, σκεπτικισμό αλλά και περηφάνια, αν ο δημιουργός του είναι κάποιος συγχωριανός σου, συντοπίτης, γείτονας ή έστω με κάποιο τρόπο συνδέεται μαζί σου. Έτσι και με αυτήν την κοπέλα. Τη βλέπεις, τα (!) θαυμάζεις, αλλά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι είναι από τα δικά μας –ευρύτερα- μέρη νιώθεις και μία περηφάνια.

 Η Ράλι Ιβάνοβα, εκ Βουλγαρίας ορμώμενη, σιγά σιγά κατακτά την Αμερική. Με μεγάλα βήματα, τόσο μεγάλα, όσο και τα προσόντα της. Ξέρω ότι βλέποντας μία φωτογραφία σαν κι αυτή σού προκύπτουν διάφορες ψυχοσωματικές διαταραχές, αλλά δεν νιώθεις και λίγο περηφάνια που όταν φυσάει βοριαδάκι αναπνέεις τον ίδιο αέρα με εκείνη; Ένα τσιγάρο δρόμος με το αεροπλάνο.

Άσε που δηλώνει και μπαργούμαν, οπότε αν θελήσεις να πας σε κανά καζίνο στη Βουλγαρία, οι πιθανότητες να τη δεις είναι αυξημένες. Και αν τη δεις και κάπως έτσι, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Τα χάσαμε τα λεφτά, πατριώτη!

Αλλά εδώ που τα λέμε, φίνα και σταράτα, τούτο 'δω το τούμπανο έχει δυο όρη, δυο βουνά που τα μάτια σου δεν έχουν ματαξαναδεί τέτοια. Μπορεί να έχουν δει, αλλά όταν βλέπεις τέτοια μεγέθη πάντα νιώθεις σαν την πρώτη σου φορά.

Πιστεύω πως τα όρη πρέπει πάντα να είναι δύο και ψηλά. Να είναι μεγάλα και επιβλητικά. Όπως ο Όλυμπος και ο Κίσαβος. «Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος, τα δυό βουνά μαλώνουν, το ποιο να ρίξει τη βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι. Ο Κίσαβος ρίχνει βροχή κι ο Όλυμπος το χιόνι».






yupi