Την περασμένη Κυριακή , ανήμερα 21 Απρίλη, διαβάσαμε σε «στεντόρειο » τίτλο ότι το 30% των Ελλήνων, σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας Metron Analysis, δήλωσε ότι περνούσε καλύτερα κατά την περίοδο της δικτατορίας στη χώρα .

Ομολογουμένως τα δημοσκοπικά ευρήματα αλλά και η προβολή της συγκεκριμένης έρευνας , εξέπληξαν δυσάρεστα πολλούς και για διαφορετικούς λόγους.

Είναι δυνατόν μετά από τις καταστροφές που υπέστη η χώρα αλλά από την δικτατορία να επανέρχονται στον δημόσιο λόγο και στη κοινωνική συνείδηση συνθήκες που αναβιώνουν τα βαμπίρ της χούντας ως κάτι που έχει θετική γνώμη το 30% του ελληνικού λαού,, και στη συνέχεια , μέσα σε αυτό το ποσοστό να ψαρεύει το νεοφασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής;

Δεν σκοπεύω να σχολιάσω τον τρόπο που οι αμέτρητες εταιρίες δημοσκοπήσεων κάνουν την δουλειά τους, και για την έλλειψη δεοντολογίας και ελέγχου της ποιότητας των εργαλείων που χρησιμοποιούν.

Εξάλλου όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας , αντιλαμβάνονται ότι πολλές εταιρίες δημοσκοπήσεων περισσότερο λειτουργούν ως μέσα επηρεασμού της κοινής γνώμης παρά ως ουδέτεροι καταμετρητές και ερευνητές.

Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, τα ερωτήματα πλείστα και τα θολά σημαία περισσότερα .

Έκανε σωστά η εφημερίδα που πρόβαλλε τόσο πολύ και με τέτοιο τρόπο τα ευρήματα ;

Έλεγξε με προσοχή και με όρους κοινής λογικής τα ευρήματά ;

Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά με το σήμερα ;

Ποια τελικά ήταν η πραγματικότητά της Δικτατορίας και ποιες ήταν οι επιπτώσεις της στην εξέλιξη της κοινωνικής , οικονομικής , πολιτιστικής , πολιτικής και εθνικής εξέλιξης της χώρας ;

Εδώ θα επιχειρήσω ορισμένες απαντήσεις παρόλο που σε άρθρο μου που προηγήθηκε της συγκεκριμένης δημοσκόπησης είχα επισημάνει για παράδειγμα ότι αντί να κάνουμε εκδηλώσεις μνήμης και εθνικής αυτοσυνειδησίας για την καταστροφή της Κύπρου , κάνουμε εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ή ότι στις επετείους για την εξέγερση του πολυτεχνείου κατακερματίζεται η μνήμη του λαού από τους κομματικούς ανταγωνισμούς και ποτέ δεν αναδείχθηκε το γεγονός ότι μαζί με τα θέματα Δημοκρατίας και Ελευθερίας το Νοέμβρη του 1973 συνήρχε και η οικονομική κρίση.

Δυστυχώς και το γράφω με μεγάλη μου λύπη, η κυριακάτικη ελευθεροτυπία μια ιστορική εφημερίδα έκανε τεράστιο λάθος και σε σχέση με το δικό της παρελθόν αλλά και σε σχέση με την κοινή λογική .

Και τούτο διότι τα ευρήματα δεν μπορεί να ευσταθούν .

Το σίγουρο είναι ότι οι πολίτες ούτε λωτοφάγοι ούτε τυφλοί .

Η στραβισμός, όμως κάποιων του δήθεν αντιμνημονιακού μετώπου έχει οδηγήσει σε ακραίους παραλογισμούς και σοφίσματα .

Επί του θέματος όμως .

Το 1967 που έγινε η δικτατορία ένας πολίτης για να έχει στοιχειώδη αίσθηση του τι συνέβαινε γύρω του θα έπρεπε τουλάχιστον να είναι έφηβος ή έστω δεκαεπτά χρόνων έτσι ώστε να έχει αναπτύξει εκείνες τις ικανότητες που θα του επέτρεπαν να κρίνει ι να συγκρίνει και εκφράζει κρίσεις .

Πολύ απλά θα έπρεπε να έχει γεννηθεί το 1950 και σήμερα να είναι 63 ετών ή έστω 60. Όταν λοιπόν η δημοσκόπηση λέει ότι το 30% περνούσε καλύτερα επί δικτατορίας υποθέτω ότι αναφέρεται σε ένα παράλληλο σύμπαν .

Και αυτό διότι πρακτικά, με βάση τα στατιστικά στοιχεία των ηλικιακών ομάδων , όλοι οι ενήλικες άνω των εξήντα επικροτούν την δικτατορία μια και περίπου οι άνω των εξήντα ετών αποτελούν το 30 με 35% του συνολικού πληθυσμού .

Εδώ ακριβώς κρύβεται το λάθος, να ρωτάς δηλαδή ηλικίες που ούτε καν είχαν γεννηθεί την εποχή της χούντας .

Όμως όταν θέτεις μια σειρά ερωτημάτων που στην ουσία ερεθίζουν τον δημοσκοπούμενο, για το πόσο άσχημα περνά σήμερα και στην συνέχεια καπάκι τον ρωτάς πότε ήταν καλύτερα τα πράγματα, τότε εκείνος επιπόλαια και αρνητικά ψυχολογικά προετοιμασμένος θα απαντήσει ότι ήταν καλλίτερα τότε από τώρα .

Προσωπικά ανήκω στη μεταδικτατορική γενιά , είμαι από εκείνους που τότε ούτε καν είχα γεννηθεί, και ότι γράφω σήμερα προέρχεται από εμπειρίες που άντλησα πολύ μεταγενέστερα μέσω του κοινωνικού και οικογενειακού μου περίγυρου, καθώς και από βιβλία .

Το βέβαιο είναι ότι η έλλειψη πληροφόρησης για τα πεπραγμένα της χούντας έχει οδηγήσει πολλούς σε λάθος συμπεράσματα .

Στα περιορισμένα όρια ενός άρθρου αυτά δεν μπορούν να αναλυθούν διεξοδικά όμως θα επισημάνω ορισμένα από τα πεπραγμένα της δικτατορίας

1) Τα «καθαρά χέρια» του Λαδά και όλων εκείνων των πρωτοπαλίκαρων της δικτατορίας που ξημεροβραδιάζονταν σε χαρτοπαικτικές λέσχες και τους πλήρωναν τις χασούρες τους οι διαπλεκόμενοι εκεινής της εποχής που πολλοί επιβιώνουν μέχρι και σήμερα

2) Το Μπαλόσημο και ότι σημαίνει αυτό

3) Τα σκάνδαλα των εισαγόμενων κρεάτων

4) Τα δήθεν έργα του αντιπροέδρου με το μυστρί

5) Τα μόνα «πραγματικά» έργα της χούντας ήταν αυτά που αφορούσαν την ενίσχυση των υπηρεσιών παρακολούθησης και ελέγχου των πολιτών

6) Την πολιτισμική έκπτωση με την υπερανάπτυξη των σκυλάδικων οπότε πράγματι αναπτύχθηκαν οι μονάδες παραγωγής μισοψητων ανεπισμαλτωτων πιάτων για τους λεβέντες

7) Το χρυσό τούβλο της Δέσποινας

8) Την οικονομική κρίση του 1973 που και αυτή βοήθησε στην ανατροπή της Δικτατορίας .

9) Και τελικά ο αφοπλισμός της Κύπρου με την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας το προδοτικό πραξικόπημα του 1974 κατά του Μακαρίου και η καταστροφή της Κύπρου με φοβερές τελικά επιπτώσεις και για την Ελλάδα και για το μαρτυρικό νησί .

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους . Η δημοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται επαγρύπνηση, διαρκή προστασία και εφαρμογή των κανόνων της .

Το βέβαιο είναι ότι οφείλουμε να απομονώσουμε τα βαμπίρ της δικτατορίας που επιχειρούν να αναβιώσουν μέσω της χρυσής αυγής .

Και δεν ξέρω αν ξαναγίνονται επίκαιρα τα βιβλία η «Δημοκρατία στο απόσπασμα» του Ανδρέα Παπανδρέου και» η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» του Γιάννη Κάτρη .

Υ.Γ Ο τίτλος του άρθρου είναι αλληγορικούς και αφορά τον Λαό που πολλοί το θεωρούν πολιτικά τυφλό , που πολλοί πολιτικά τυφλοί και φανατικοί επιχειρούν να ποδηγετήσουν.

Η Βασιλική Σουλαδάκη είναι υποψήφια διδάκτωρ διεθνών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και μέλος της ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ