Συνέχεια του προηγουμένου (δείτε εδώ)

Η διαχρονική διαφύλαξη του ευρωπαϊκού πολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας είναι πηγή «πολιτικού άγχους»για τους πολιτικούς των κοσμικών κομμάτων, δηλαδή των κομμάτων, τα οποία υποστηρίζουν το εκδυτικισμένο/ εξευρωπαϊσμένο κοσμικό κράτος που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ.

Είναι δε αυτά το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που σήμερα είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, και τα εξαφανισθέντα από τον πολιτικό χάρτη της Τουρκίας Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας , που είχε ιδρύσει ο αείμνηστος Τουργκούτ Οζάλ, τον οποίον διεδέχθη ο Μεσούτ Γιλμάζ, και το Κόμμα του Ορθού Δρόμου, που είχε ιδρύσει ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, τον οποίον διεδέχθη η Τανσού Τσιλέρ. Πρόκειται για κόμματα κεντρο-δεξιά, που αντιστοιχούν στην Νέα Δημοκρατία.

Αποτελούν την ιστορική συνέχεια του Δημοκρατικού Κόμματος του αείμνηστου Αντνάν Μεντερές της δεκαετίας του 1950, που αντιστοιχούσε στην τότε ΕΡΕ.

Η «διακαής πολιτική επιθυμία»των πολιτικών αυτών των κομμάτων να προσδέσουν την Τουρκία στο άρμα της Ευρώπης πηγάζει από την πεποίθησή τους ότι έτσι θα «θωρακίσουν» τον κοσμικό χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας και θα ολοκληρώσουν την εκπλήρωση της πολιτικής διαθήκης του ιδρυτού αυτής, δηλαδή του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ακριβώς για τον ίδιο λόγο και ο τουρκικός στρατός είναι υπέρ της πορείας της Τουρκίας προς την Ευρώπη (και ΟΧΙ προς τον πολιτιστικά αραβοκρατούμενο μουσουλμανικό κόσμο) και της εντάξεώς της στην Ε.Ε.

Μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής επεδίωξε την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ για να «θωρακίσει» το δημοκρατικό πολίτευμα. Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό και οι πρώτες δημοκρατικές κυβερνήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας επεδίωξαν την ένταξή τους στην τότε ΕΟΚ.

Αυτή η διαφοροποίηση της Τουρκίας από τις τρεις (3) αυτές ευρωπαϊκές χώρες , την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία, προβάλλει το διαφορετικό εννοιολογικό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής πολιτικής της Τουρκίας και της ερμηνείας των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας των Τούρκων στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και σε άλλες πόλεις.


"Δεν είμαι ούτε δεξιός, ούτε αριστερός,είμαι πλιατσικολόγος"

Οι διαδηλούντες στην πλατεία Ταξίμ και αλλού βροντοφωνάζουν:

«Ναι, είμαστε Τούρκοι. Είμαστε Μουσουλμάνοι. Αλλά ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ είμαστε στραμμένοι προς την Ευρώπη/την Δύση και ΟΧΙ προς την Σαουδική Αραβία, ΟΥΤΕ προς την Μέση Ανατολή»!

Στην Τουρκία ήδη γίνεται λόγος για «αντίσταση»(direniş). Αντίσταση σε τι; Στην κυβερνητική πολιτική της επαναφοράς των θρησκευτικών παραδόσεων στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας.



Αυτό θα πρέπει να αντιληφθούν οι Δυτικοί (και οι Έλληνες) πολιτικοί αναλυτές. Δεν πρόκειται για μία έριδα προτιμήσεως μεταξύ δύο πολιτικών αυταρχισμών, δηλαδή ποιός είναι καλύτερος, ο δυτικοστραφής κεμαλικός αυταρχισμός ή ο θεοκρατικής εμπνεύσεως αυταρχισμός του κ. Έρντογαν;


Εμείς είμαστε ευαίσθητα παιδιά.Δεν χρειάζεται πιπέρι.

Σημειωτέον ότι, το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας είναι πρωθυπουργο-κεντρικό. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, εάν μάλιστα ελέγχει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, όπως ο κ. Έρντογαν, είναι ένας απόλυτος μονάρχης (ένας αυτοκράτωρ), ούτε καν συνταγματικός μονάρχης!


"Το δακρυγόνο ομορφαίνει το δέρμα"

Το πολιτικό Ισλάμ, το οποίο εκφράζει με μετριοπαθή λόγο το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του κ. Έρντογαν, διεκδικεί την σύσφιξη των δεσμών με την μουσουλμανική θρησκεία, τους λαούς και τα κράτη της μουσουλμανικής κοινότητας, την επάνοδο στις θρησκευτικές παραδόσεις σε ότι αφορά την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας, και κατηγορεί τον κεμαλισμό ότι, με τους ξενόφερτους νεωτερισμούς του (δυτικο-ευρωπαϊκής προελεύσεως), έθεσε υπό διωγμό την θρησκεία και τους πιστούς μουσουλμάνους.

Η αποδοχή των αξιώσεων αυτών σημαίνει αυτόματη και αυτοδίκαιη αμφισβήτηση του εκσυγχρονιστικού (εξευρωπαϊστικού/ εκδυτικιστικού) μεταρρυθμιστικού έργου του Κεμάλ Ατατούρκ και επιστροφή στην προκεμαλική εποχή.

Ως προς την ειλικρίνεια της φιλοευρωπαϊκής πολιτικής του Κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του κ. Έρντογαν, δηλώνω ανεπιφυλάκτως ότι είναι ειλικρινής. Γιατί όμως; Διαφοροποιούμενο από τα προαναφερθέντα κοσμικά πολιτικά κόμματα, το κόμμα του κ.Έρντογαν επιδιώκει ειλικρινώς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. για να «κατοχυρωθούν» τα δικαιώματα του ανθρώπου και οι ατομικές ελευθερίες, μεταξύ των οποίων και η θρησκευτική ελευθερία!


"Στην αρχή ήταν ένα σύννεφο αερίου. Μετά άρχισε η ζωή"

Γιατί αυτό; Για να επιτραπεί στις ευσεβείς μουσουλμάνες να εισέρχονται στις δημόσιες (και δημοτικές) υπηρεσίες με θρησκευτική (μουσουλμανική) περιβολή, δηλαδή με καλυμμένο το κεφάλι κατά ένα ειδικό τρόπο και φορώντας το ισλαμικό επανωφόρι (islamic coat ) ή μία ολόσωμη ρόμπα που ομοιάζει με το ράσο των καλογραιών (επιβαλλόμενη ενδυμασία των γυναικών στο Ιράν, στην Σαουδική Αραβία, στο Αφγανιστάν κ.α.), ενίσχυση της θρησκευτικής παιδείας με την ενίσχυση της λειτουργίας των «σχολείων ιερέων και ιεροκηρύκων» (imam hatip okulları), που θα μπορούσαν να παρομοιασθούν με τα εκκλησιαστικά γυμνάσια-λύκεια στην Ελλάδα (σήμερα λειτουργούν συνολικά περί τα δέκα-τρία (13) γυμνάσια-λύκεια σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος), η καθιέρωση της «Προσευχής της Παρασκευής» (Cuma Namazı) έτσι ώστε σιγά-σιγά η Παρασκευή να γίνει η εβδομαδιαία αργία αντί της Κυριακής κτλ.

Καθίσταται σαφές ότι, ακόμα και ως προς τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας, πολιτική αρχή επί της οποίας συμφωνούν και οι δυτικοστραφείς οπαδοί του κοσμικού κράτους και οι θρησκευόμενοι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος του κ. Έρντογαν, πλήρης διαφωνία υπάρχει ως προς το ουσιαστικό περιεχόμενο αυτής, καθότι «άλλος για …Δύση τράβηξε, πήγε κι΄ άλλος για ….Ανατολή»!


Διαταξιακό Φεστιβάλ Αερίου Κωνσταντινούπολης. Πάλι γίνεται λογοπαίγνιο με την λέξη "αέριο" (gaz ) και "αέριο πιπεριού" (biber gazı), δηλ. το δακρυγόνο.

Ο επιθυμητός και επιδιωκόμενος εκδημοκρατισμός της Τουρκίας (ελευθερία σκέψης, συνείδησης, θρησκείας, έκφρασης) ευνοεί τις επιδιώξεις του πολιτικού Ισλάμ, καθότι η πολυφωνία, την οποία διασφαλίζει, αξιώνει να ακούγονται όλες οι φωνές, συνεπώς και εκείνη του πολιτικού Ισλάμ.

Η εξεύρεση της χρυσής τομής ώστε και η καταπίεση των οπαδών του πολιτικού Ισλάμ να εξαλειφθεί, αλλά και το ενδεχόμενο της επικρατήσεως ενός αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος να αποδυναμωθεί, είναι τόσο δύσκολη, όσο και ο τετραγωνισμός του κύκλου.

Θα μπορέσει ο Πρωθυπουργός κ. ‘Ερντογαν, αναμφισβητήτως ικανός ηγέτης και ταλαντούχος πολιτικός, ως πολιτικός Αρχιμήδης να τετραγωνίσει δύο κύκλους πολιτικής δράσης, οι οποίοι αντιφάσκουν και αλληλοεξουδετερώνονται;

Θα μπορέσει να εναρμονίσει τις αξιώσεις του πολιτικού Ισλάμ με την λειτουργία του κοσμικού κράτους;

Του Δρ. Βύρωνα Ματαράγκα
Διεθνολόγου