Πρώτη δημοσίευση: 19:24

Παράκληση προς τα μέσα ενημέρωσης να μην προβάλουν οποιοδήποτε οπτικοακουστικό ή φωτογραφικό υλικό με στιγμιότυπα της δολοφονίας, πέραν του οπτικοακουστικού υλικού που έχει δώσει στη δημοσιότητα η Ελληνική Αστυνομία, απευθύνει με επιστολή της οικογένεια του Γιώργου Φουντούλη.

«Με την παρούσα σας καλούμε να απόσχετε από την προβολή οποιοδήποτε οπτικοακουστικού ή φωτογραφικού υλικού στο οποίο τυχόν προβάλλονται, εν συνόλω ή εν μέρη, στιγμιότυπα της δολοφονίας του γιου μας Γεώργιου Φουντούλη, πέραν του οπτικοακουστικού υλικού που έχει δώσει στην δημοσιότητα η Ελληνική Αστυνομία.

Οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει τυχόν στην κατοχή του οπτικοακουστικό υλικό του τραγικού συμβάντος, παρακαλούμε να το παραδώσει στην αρμόδιες αρχές. Παρακαλούμε να λάβετε υπόψη την παρούσα, τόσο για την τιμή του αποθανόντος γιου μας όσο και να μας "επιτρέψετε" να πενθήσουμε, όπως αρμόζει, τον γιό μας» αναφέρει η επιστολή που υπογράφει ο πατέρας του, Λάμπρος Φουντούλης.

Η επιστολή απευθύνεται στην ΕΣΗΕΑ, στους υπεύθυνους και στους δημοσιογράφους των μέσων ενημέρωσης και των blog, καθώς και «οποιοδήποτε τρίτο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που τυχόν έχει στην κατοχή του οπτικοακουστικό υλικό της στιγμής της δολοφονίας». Η επιστολή κοινοποιείται στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ

Νωρίτερα η ΕΣΗΕΑ είχε εκδόσει την ακόλουθη ανακοίνωση

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, με αφορμή την προβολή από τα ΜΜΕ του βίντεο, όπου καταγράφεται η σκηνή της διπλής δολοφονίας στο Νέο Ηράκλειο, δηλώνει τα εξής:

Η εικόνα που παρουσίασαν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές το βράδυ της Τρίτης 5/11/13 δεν προάγει τη δημοσιογραφία και αποσκοπεί στην αύξηση της τηλεθέασης μέσω της τρομολαγνείας.

Η διαρκής μετάδοση μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας στα δελτία ειδήσεων του συγκεκριμένου βίντεο δεν εξυπηρετεί καμία ανάγκη ενημέρωσης του τηλεοπτικού κοινού. Η επαναλαμβανόμενη προβολή της εικόνας της εν ψυχρώ εκτέλεσης δύο ανθρώπων, η συνεχής αναμετάδοση σε αργή κίνηση, καρέ-καρέ ή σε κανονική ροή, ανέδειξε για ακόμη μια φορά τη χαώδη απόσταση που χωρίζει τέτοιες δημοσιογραφικές επιλογές από κάθε κανόνα δημοσιογραφικής δεοντολογίας.