.....χαράματα 9ης Νοεμβρίου 2013...

Ο Αντώνης Σαμαράς σηκώνει το τηλέφωνο: "Αλέξη καλημέρα, έλα στο Μαξίμου.

Έχω φωνάξει και τους άλλους, τον Βαγγέλη, τον Πάνο, τον Φώτη, τον Κουτσούμπα του ΚΚΕ και τον Μεϊμαράκη πρόεδρος της Βουλής είναι. Θέλω να μιλήσουμε για την πρόταση μομφής."

Μέσα σε λίγα λεπτά ήταν όλοι εκεί. Χωρίς φλας, χωρίς κάμερες να τους περιμένουν....

"Λοιπόν...", λέει ο πρωθυπουργός, "τέρμα η πλάκα, ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι, να ξεπεράσουμε τον κακό μας εαυτό. Να φτιάξουμε ένα ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ. Να συμφωνήσουμε σε ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και να πάρουμε όλοι ρόλο. Και μετά να πάμε στο Eurogroup, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, με την πρόταση μας ως ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ στο ευρωπαϊκό σχέδιο ύφεσης. Δεν θα βγούμε από δω αν δε συμφωνήσουμε..."

Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο... πέντε παρά τέταρτο το πρωί... "Μπαμπά έλα να με πάρεις, είμαι στo Zuma..." ήταν ο γιος μου, που επέστρεφε από την χοροεσπερίδα του σχολείου του. 

Ήταν ένα τηλεφώνημα που με προσγείωσε από την αγκαλιά του ΜΟΡΦΕΑ στην πραγματικότητα του ΜΟΜΦΕΑ της Ελλάδος. 

Ήταν ένα ολοζώντανο όνειρο που ακόμα και η προσωρινή του πραγματική υπόσταση θα έδινε αμέσως ελπίδα. Κάποιοι λένε ότι οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ ενωμένοι. Μα... και τα όνειρα μια μέρα θα πάρουν εκδίκηση... όπως έγραψε ο ΜΕΓΑΛΟΣ Ελύτης. 

Μέχρι τότε θα πληρώνουμε ΦΑΠ, Φόρο Ανικανότητας Πολιτικών (όπως εύστοχα έγραψε πρόσφατα ο Νίκος Χατζηνικολάου).

Χάρης Χ. Βαβουρανάκης