Του λες obrigado και χαμηλώνει το βλέμμα χαμογελώντας με ταπεινότητα μέλους ιεραποστολικής αποστολής. Μιλάει για την Ελλάδα κι έχεις την αίσθηση ότι έχεις απέναντι σου τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο. Το δάκρυ που θόλωσε το βλέμμα του τη βραδιά που το ποδοσφαιρικό δημιούργημα του αγκάλιασε τη δόξα ανάβλυσε, όπως ο ίδιος αποκάλυψε, από τα βάθη της καρδιάς του. 

Οι Ρουμάνοι δημοσιογράφοι τυφλωμένοι από πατριωτικό πάθος και χαμένοι στα πελάγη της ποδοσφαιρικής παρακμής που έχει οδηγηθεί το ποδόσφαιρο της χώρας τους αναζητούσαν σανίδα σωτηρίας στα λόγια του Φερνάντο Σάντος, έχοντας εναποθέσει τις επλίδες τους στο γεγονός ότι ο διαιτητής του πρώτου αγώνα, που κατά τη γνώμη τους είχε αδικήσει την εθνική τους ομάδα, ήταν συμπατριώτης του ομοσπονδιακός μας προπονητή. 

Καταπλήσσοντας το ακροατήριο του ο Φερνάντο Σάντος με την ηρεμία και την απλότητα που επιβάλλει η "καταγωγή" του δήλωσε Έλληνας. Δείχνοντας το ελληνικό εθνόσημο στο στήθος απάντησε με περισσή υπερηφάνεια και πάθος ότι δεν αισθάνεται αλλά είναι Έλληνας και ότι στον αγώνα Ελλάδας - Πορτογαλίας ήταν Πορτογάλος προπονητής που ουδεμία σχέση έλκει με τον Φερνάντο τον Έλληνα. Απάντηση διπλωματική, κίνηση επικοινωνιακή; Δεν το νομίζω. Η πορεία του στο χρόνο αποδεικνύει ότι μιλάει από καρδιάς. 

Το είχε... διαπράξει, και στην Πολωνία. Το διέπραξε και προχθές. Και μάλιστα δις. Όταν πρώτος απ´ όλους κατευθύνθηκε στην εξέδρα όπου δυο χιλιάδες Έλληνες, ανεμίζοντας γαλανόλευκες σημαίες, ζούσαν μια από τις ωραιότερες βραδιές της ζωής τους για να γίνει ένα μαζί τους και να πανηγυρίσει τον θρίαμβο της ελληνικής ομάδας. 

Κι αργότερα, όταν ενώπιον των Ελλήνων και Ρουμάνων δημοσιογράφων αφιέρωνε την πρόκριση της εθνικής ομάδας στον ταλαιπωρημένο από την κρίση ελληνικό λαό.

Vamos a Brazil. Με ένα υπέροχο Έλληνα για οδηγό μας. Που άντεξε και προφανώς θα αντέξει τα επικριτικά σχόλια και τις κακόβουλες επιθέσεις όλων εκείνων που επιδιώκουν να βγουν στο προσκήνιο της επικαιρότητας με μοναδικό επιχείρημα την αδυναμία της εθνικής ομάδας να ανταγωνιστεί σε θέαμα και ποιότητα την... Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ, την Μπάγερν, την Μάντσεστερ και τους άλλους μεγάλους συλλόγους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. 

Συμφωνώ ότι η εθνική μας ομάδα με μικρές αλλά καθοριστικές εξαιρέσεις δεν έπαιξε ελκυστικό, θεαματικό ποδόσφαιρο. Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο. Το θεματικό ποδόσφαιρο συντροφιά με τους διασυρμός και τις πεντάρες. Η το ποδόσφαιρο ουσίας και η επίτευξη των τεράστιων στόχων που βάζει η ομάδα την τελευταία δεκαετία. 

Συμφωνώ ότι η εθνική ομάδα απογοήτευσε το διψασμένο για ποδοσφαιρική ποιότητα και υψηλό θέαμα κοινό. 

Μπορεί σε αρκετά από τα παιχνίδια της προκριματικής φάσης κάποιοι από τους παίχτες μας να μην δικαιολόγησαν καν το τίτλο του διεθνούς. Να κινήθηκαν στα όρια της ζώνης του ... άσχετου και άμπαλου (διαφωνώ οριζοντίως και καθεστώς με αυτούς τους χαρακτηρισμούς αλλά τους θυμίζω για λόγους ... διαλεκτικής προσέγγισης του θέματος ). 

Μπορεί, κάποιοι από τους παροικούντες την ... πασίγνωστη ιστορική πόλη, δικαιολογημένα η αδικαιολόγητα (το δεύτερο κατά την ταπεινή μου άποψη) με ύφος ... Ζουγανέλη να σχολίαζαν με κάθε ευκαιρία αρνητικά τις επιλογές του Φερνάντο Σάντος χαρακτηρίζοντας τον μέχρι και άσχετο... Μπορεί... Μπορεί... Μπορεί. 

Ατέλειωτα μπορεί, γιατί σε αυτή τη χώρα εκτός από τα θαυμάσια μεσογειακά προϊόντα, τον ήλιο και τη θάλασσα, ευδοκιμούν, ( εκτός του είδους εκείνου της ..."χειρωναξίας" που μας χαρακτηρίζει ως έθνος και που κυκλοφορεί παντού ελεύθερο ως οξυγόνο) και οι ... "ξερόλες". Και ειδικά οι δεκάδες για να μην πω εκατοντάδες χιλιάδες των προπονητών που συναντάς σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας και που είναι ικανοί να αμφισβητήσουν και να ακυρώσουν τους πάντες τυφλωμένοι από την ασχετοσύνη τους. 

Τα παιδιά του Φερνάντο Σάντος, οι για αρκετούς, δυστυχώς και επώνυμους του ποδοσφαίρου, μέτριοι και άμπαλοι ποδοσφαιριστές... Άκου άμπαλοι. Και ο Μήτρογλου άμπαλος, και ο Σάλπι, και ο Σαμαράς, ο Παπασταθόπουλος, ο Μανιάτης, τα πατριωτάκια μου ο καραγκούνης και ο Σάμαρης... Το ακούω και φορτώνω επικίνδυνα κι αν δεν με συγκρατούσαν η ευγενής καταγωγή μου ( παιχταρά μου) , η δεοντολογία, ο σεβασμός που οφείλω στους διευθυντάδες και η καλλιέπεια της ιδιοκτησίας του Site θα τους είχα πλακώσει στα... μπινελίκια και στα ... σταυρίδια και θα μάθαιναν τι θα πει βύσσινο στα ... Πορτογαλικά. 

Η εθνική μας, για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει διαθέτει το σπάνιο εκείνο μέταλλο των ομάδων που με ελάχιστη στήριξη και μέσα, εκπροσωπώντας μια χώρα που προσβάλλει την ίδια της την ύπαρξη επιτυγχάνει στόχους που πολυδιαφημισμένες ομάδες, με βαριά ονόματα και τεράστια μέσα αδυνατούν ακόμα και να ονειρευτούν. 

Διαβάστε ποιες ομάδες και ποιοι ποδοσφαιριστές θα αναζητήσουν σε τιμή ευκαιρίες τους καναπέδες που θα προμηθευτούν για να επιπλώσουν το καθιστικό τους για την άνετη παρακολούθηση της τελικής φάσης του παγκοσμίου κυπέλλου και θα πάθετε ίλιγγο. 

Και θα νοιώσετε ευτυχείς, γιατί δεν ανήκετε σε αυτούς που με κάθε ευκαιρία αποκαλούσαν παιχτάκια τα παιδιά μας και ψιλοάσχετο τον Φερνάνρο Σάντος. 

Και τότε θα αισθανθείτε την ανάγκη να υποκλιθείτε σ´ αυτούς τους ΓΙΓΑΝΤΕΣ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Να πείτε ένα τεράστιο OBRIGADO στο Φερνάντο Σάντος και στα παιδιά του και να ονειρευτείτε ένα από τα γκολ του "πιστολέρο" και του Δημήτρη στους ποδοσφαιρικούς ναούς της Βραζιλίας.

Obrigado Fernando Santos nosso amigo y irmao. Vamos a Brazil. Para víver a nosso sonho (Ευχαριστούμε Φερνάντο Σάντος, φίλε και αδερφέ μας. Πάμε Βραζιλία. Για να ζήσουμε το όνειρο μας).

Παναγιωτόπουλος Μιλτιάδης 
Φανατικός οπαδός της εθνικής ομάδας 
Σε νίκες και σε ήττες

από  το pamesports.gr