Στην έκθεση Έργων Τέχνης που παρουσιάζεται στο Ηράκλειο με τον τίτλο «Μύθοι, όνειρα και μία σιωπή» και συγκεκριμένα στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου η Ευγενία Μπακαλούμα παρουσιάζει μια εγκατάσταση με θέμα τον Λαβυρίνθο.

Η Ευγενία Μπακαλούμα γράφει για το έργο της:

"Ο « Λαβύρινθος », είναι ένα έργο που επιχειρεί να συνδέσει την εξοντωτική προσπάθεια προσανατολισμού στα δαιδαλώδη μονοπάτια του, με τον διαρκή αγώνα του ανθρώπου να γνωρίσει την ουσία του είναι του, στα πλαίσια του ψυχοπνευματικού του χώρου. Προβάλει την διαδικασία της ενδοσκοπήσεως και της μεταλλαγής που θα επαναφέρει στην ψυχή την επιθυμητή αρμονία.

Παράλληλα, το ίδιο το υλικό που επέλεξα για το έργο, το σπιρτόκουτο, υποβάλλεται σε μία διαδικασία μεταλλαγής. Ένα καθημερινής χρήσης και ευτελούς αξίας αντικείμενο, το οποίο ξεπερνά το ρόλο του ως προϊόν κατανάλωσης, και καλεί το θεατή να το δει με ένα νέο, πιο «πνευματικό» τρόπο.

Συγκεκριμένα, το έργο στο σύνολό του δημιουργείται από αυτό το πολύ μικρό κουτί, το οποίο λειτουργεί πότε ως οργανωτικό στοιχείο που δομεί ένα λαβυρινθώδη μικρόκοσμο, και πότε έχοντας αφηγηματικό ρόλο , μεταβάλλεται σε φορέα συμβόλων, γραμμάτων, και πομπό μηνυμάτων, φέροντας τον μίτο ως μία φράση.

Σ’ αυτό το σημείο, με νόηση καλείται ο θεατής ως άλλος Θησέας, να την ακολουθήσει, για να οδηγηθεί στο κέντρο της ισορροπίας του νου - λαβυρίνθου του.

Επιπλέον, η παρουσία του καθρέπτη έρχεται αφενός να πολλαπλασιάσει την έκταση του λαβυρίνθου, και παράλληλα την αίσθηση της περιπλάνησης και της διαρκούς ανά -ζήτησης, και αφετέρου να δώσει έμφαση στα αντανακλώμενα είδωλα, ως ψευδαισθήσεις και αδιέξοδες πορείες του ορατού κόσμου.

Κλείνοντας, ήθελα να πω ότι στο έργο αυτό αναφέρομαι σε κάποιες πολύ σημαντικές εσωτερικές διεργασίες της ανθρώπινης ψυχής, με σκοπό να κοινωνήσω το ενδιαφέρον και τον προβληματισμό μου, για το ποιες τελικά θα πρέπει να είναι οι έννοιες εκείνες τις οποίες χρειάζεται ο άνθρωπος του σήμερα, για να ανακτήσει την εσωτερική του αρμονία.

Μία προσπάθεια που χρειάζεται να γίνει τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, μέσα από κοινωνικούς θεσμούς όπως η παιδεία. Είναι σημαντικό να γνωρίσουμε σε βάθος τον πνευματικό πυρήνα της μυθολογικής και φιλοσοφικής μας κληρονομιάς, που σκοπό έχουν την αυτογνωσία και την αυτοεξέλιξη όχι μόνο για χάρη του εαυτού, αλλά και για την ίδια την κοινωνία."
Ευγενία Μπακαλούμα.

Για το συγκεκριμένο έργο ο κριτικός τέχνης Αντρέα Καρνεμόλλα έγραψε : « ..Στο έργο της Ευγενίας Μπακαλούμα υφαίνεται η ικανότητα που έχει στην φόρμα και την τεχνική , αλλά και η ικανότητα που έχει να ξεπερνά « τον χρόνο », αρνούμενη να τοποθετήσει το έργο εκτός της ιστορίας , αλλά κατευθείαν στη μνήμη που την καταλαμβάνει ολόκληρη. Το έργο είναι αυτή καθαυτή η ταυτοχρονικότητα. »