Δίχως αμφιβολία, το φαινόμενο των αμβλώσεων αποτελεί ένα θέμα που προκαλεί, κατά καιρούς, έντονες κοινωνικές συζητήσεις και εμπεριέχει αμφιλεγόμενες απόψεις τόσο από εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας όσο και από την εκκλησία.

Οι κυριότερες θέσεις που αφορούν τις αμβλώσεις, αποτυπώνονται σ’ εκείνες όπου, η εν λόγω πρακτική, ισοδυναμεί με αφαίρεση ζωής, σ’ αυτές που διατηρείται η πεποίθηση ότι η διαδικασία της άμβλωσης είναι αποδεκτή, αρκεί να πραγματοποιηθεί σε πρώιμο στάδιο (πριν το έμβρυο ξεκινήσει να εμφανίζει ανθρώπινες ιδιότητες) ή όταν συνυπάρχουν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα και ακόμα, σ’ εκείνες που η άμβλωση συνιστά ζήτημα προσωπικής αυτοδιάθεσης της γυναίκας.

Οι λόγοι που είναι δυνατόν να οδηγήσουν ένα κορίτσι (14-18 ετών) ή μια γυναίκα, μεγαλύτερης ηλικίας, στην επιλογή διακοπής της κύησης μιας «ανεπιθύμητης», για τις ίδιες, εγκυμοσύνης, διαφέρουν κατά περίπτωση και εμφανίζουν, μάλιστα, χαρακτηριστικά που φανερώνουν τη διάσταση της πράξης αυτής καθαυτής.

Προκειμένου να καταλήξουν στη λήψη μιας τέτοιας, δύσκολης, απόφασης διανύουν ένα στάδιο βαθιάς εσωτερικής σκέψης και συλλογισμού με αλληλοσυγκρουόμενα, τις περισσότερες φορές, συναισθήματα και με διερεύνηση επιχειρημάτων ώστε να δικαιολογήσουν, πρωτίστως, στον εαυτό τους την αναγκαιότητα αυτής της εξέλιξης.

Ειδικότερα, στις περιπτώσεις των γυναικών που κρίνουν την άμβλωση ως μονόδρομο, χωρίς εναλλακτικές επιλογές, συνήθως, γίνεται χρήση και προβολή των εξής στοιχείων: αδυναμία στήριξης και ανατροφής του κυοφορούμενου παιδιού λόγω οικονομικών ή κοινωνικών προβλημάτων, έλλειψη υποστηρικτικού οικογενειακού δικτύου (ορισμένες φορές οι γονείς της κοπέλας δεν έχουν γνώση του θέματος ή δεν εγκρίνουν να φέρει στο κόσμο ένα παιδί εκτός γάμου).

Επίσης, μη ανάληψη ευθυνών από τη πλευρά του μελλοντικού πατέρα ο οποίος δε δέχεται τη γέννηση του παιδιού και, εκτός των άλλων, διαφαινόμενα δυσλειτουργικά σημεία υγείας που μπορεί να εντοπιστούν στο έμβρυο κατόπιν, ειδικών, ιατρικών εξετάσεων.

Οι επιπτώσεις που μπορεί να προκληθούν, κυρίως στη μητέρα, από μια τέτοια, επώδυνη, διαδικασία, έγκειται σε σωματικές (αιμορραγία, ρήξη της μήτρας, διάτρηση τραχήλου κ.α.) αλλά και σε διατάραξη της ψυχικής υγείας της μητέρας (κοινωνική απόσυρση, ενοχές, συμπτώματα κατάθλιψης, δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις με το σύντροφο, αρνητική σχέση με τα μελλοντικά παιδιά τους).

Η προσέγγιση, όμως, ενός τόσο ευαίσθητου και ιδιαίτερου θέματος δεν θα πρέπει να περιέχει ούτε αφοριστικές συμπεριφορές αλλά ούτε στάσεις και νοοτροπίες που προτρέπουν σε μια τέτοια ακολουθία.

Συγκεκριμένα, δεν θεωρείται, καθόλου, βοηθητικό να εκδηλωθεί κοινωνικός αποκλεισμός ή απομόνωση του κοριτσιού ή της γυναίκας που μετείχε στην άμβλωση και να στιγματιστεί ως «δολοφόνος» αλλά, εντούτοις, δεν κρίνονται χρήσιμες και αντιλήψεις συμβουλευτικής καθοδήγησης, από κάποιους, προς την κατεύθυνση της άμβλωσης ως διέξοδο και απαλλαγή από δυσάρεστες καταστάσεις.

Το ζητούμενο, για τη διαχείριση αυτών των περιπτώσεων, είναι να ληφθούν μέτρα και σχεδιασμός στρατηγικής που θα έχουν καθαρά προληπτικό/υποστηρικτικό χαρακτήρα και κατεύθυνση.

Τέτοια είναι: εισαγωγή μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ενημερώσεις από ειδικούς σε σχολεία, συστηματικές δράσεις κοινοτικού χαρακτήρα, λειτουργία κινητής μονάδας με ειδική επιστημονική στελέχωση, συγκρότηση κοινοτικών δομών παρέμβασης - στήριξης και ευαισθητοποίησης.

Κλείνοντας, ας κατανοήσουμε τούτο: απαιτείται - απ’ όλους μας - και πρωτίστως από τη Πολιτεία, να συμβάλλουμε ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που δεν θα «εξαναγκάζουν» τις εγκύους να εμπλακούν σ’ έναν κυκεώνα αρνητικών σκέψεων και διλλημάτων άμβλωσης και, ταυτόχρονα, θα επιτρέπουν σε μια νέα ανθρώπινη ζωή να έρθει στον κόσμο, σ’ ένα παιδί να κάνει τα πρώτα του βήματα στη κοινωνία των μεγάλων, σε μια αθώα, παιδική, ύπαρξη να χαράξει τη δική της πορεία στο μέλλον…

Γιώργος Σαριδάκης

Κοινωνικός Λειτουργός