Η Ελλάδα έχει πολλές όψεις.

Πριν δεκαπέντε μέρες ψήφισε (πλειοψηφικά!) και καταψήφισε (μειοψηφικά!) νομοσχέδιο με πάμπολλες ρυθμίσεις. Μέσα σε λίγες ώρες. Που λίγοι διάβασαν ή και κατανόησαν. Και ακόμη λιγότεροι συζήτησαν.
Οι πολιτικοί μετετράπησαν σε συνταγματολόγους. Και οι συνταγματολόγοι σε πολιτικούς. Μόνο και μόνο για να απολαύσουν κάποια εφήμερη δημοσιότητα και προσχηματική αναγνώριση σε μεγάλα ή, συνηθέστερα, σε μικρά ακροατήρια. Μια θαυμάσια επιστροφή στον ξύλινο πολιτικό λόγο των χειρότερων στιγμών της Μεταπολίτευσης.

Το έγκλημα εισήλθε βίαια και αποκρουστικά και στον πιο πειθαρχημένο, κατά τεκμήριο, χώρο της Χώρας. Στις φυλακές! Στυγνός και επικίνδυνος εγκληματίας εκτελεί αβασάνιστα σωφρονιστικό υπάλληλο σε κατάστημα κράτησης υψηλής ασφαλείας. Και λίγες ημέρες μετά, δολοφονείται με ανατριχιαστικά βασανιστήρια διάρκειας από πολλούς συναδέλφους του αρχικού θύματος. Στις φυλακές των υπερπληθυσμών που βράζουν. Στις φυλακές των ποικίλων ματαιώσεων, προσωπικών ή συλλογικών, ευρύτερων κατηγοριών συμπολιτών μας.

Η εκτελεστική εξουσία, με τη σημερινή της πολιτική και ιδεολογική διαστρωμάτωση, είναι η μόνη ικανή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα φαινόμενα του νεοναζισμού και του νεοφασισμού. Προληπτικά και κατασταλτικά. Ταλανίζεται, όμως, από τις φλυαρίες, τις ασυναρτησίες και τα καμώματα κορυφαίου συντονιστικού παράγοντα, που έπρεπε να έχει απομακρυνθεί από καιρό. Και όταν τελικώς και καθυστερημένα αποπέμφθηκε, ανατέθηκε ο ιδεολογικός του ρόλος σε πρόσωπα της παρέας και των συζητήσεων του συρμού.

Τον Μάρτιο του 2010 η Ελλάδα εγκατέλειψε τις αγορές. Κυριολεκτικώς εκδιώχθηκε. Δεν την εμπιστευόντουσαν οι δανειστές της. Τους είχε παγιδεύσει. Ούτε και οι εταίροι της. Είχαν αφομοιώσει καθυστερημένα τα προηγούμενα ψέματα και πλαστογραφίες. Τέσσερα χρόνια μετά η Ελλάδα επιστρέφει στις αγορές. Με θερμά σχόλια από ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα, τόσο στην Ευρώπη όσο και έξω από αυτήν. Με τις μαζορέτες και την προκλητική περιδίνησή τους στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Το γεγονός, από μόνο του, είναι «εκρηκτικό». Μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας μακράς και σταθερά επίπονης πορείας τελικής εξόδου από την Κρίση. Αν φυσικά στέρξουν και οι τράπεζες, χρηματοδοτώντας τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Τους μικρομεσαίους.

Η επιδοκιμασία των πρωτοβουλιών της κεντρικής πολιτικής εξουσίας είναι χρήσιμη και απαραίτητη,. Συνιστά δέσμευση και αποφασιστικό κίνητρο για τη μετέπειτα πορεία της χώρας. Οι διθύραμβοι, όμως, δεν είναι αναγκαίοι. Ειδικά, αν εντάξουμε και αυτό το γεγονός στους χρονικούς ορίζοντες της τελευταίας, τουλάχιστον, δεκαετίας. Από την άλλη, μπουχτίσαμε στο «παπατζιλίκι» και στη «μπαρουφολογία» άκαπνων πολιτικών και ανειδίκευτων «ειδικών». Περιηγητών στο υπό πτώχευση πολιτικό λεξιλόγιο του Εμφύλιου και Μετεμφυλιακού Κράτους και στα φληναφήματα μιας «αργόσχολης τάξης» συνανθρώπων μας.

Πράγματι, η Ελλάδα έχει πολλές όψεις. Κάθε μία αρνείται ή ακυρώνει τις υπόλοιπες. Ή, τουλάχιστον, δε συμπλέει με αυτές. Είναι τυχαίο αυτό ή αποτελεί το γεγονός αυτό ένδειξη ή σφοδρή πιθανολόγηση για πολύ βαθύτερες αντιφάσεις και υφέρπουσες συγκρούσεις; Η αλήθεια είναι απλή. Η Μεταπολίτευση, στη ρωμαλέα της φάση, ένωσε σε μια πλατιά βάση την πολιτική εξουσία και το λαό.

Είχαμε ταυτότητα! Τόσο εσωτερικά, όσο και στη διεθνή κοινότητα. Θετική και ελκυστική! Μετά τα συντρίμμια και αποκαΐδια της Μεταπολίτευσης, η προσπάθεια εκκίνησης από μια καινούρια αφετηρία θέλει το εντυπωσιακά νέο. Τόσο σε πρόσωπα και παραστάσεις. Όσο και σε ιδέες και λόγο. Που μπορούν να αποκαλύψουν και να εμπνεύσουν οράματα και συστρατεύσεις.
Έχουμε ανάγκη από αυθεντική ταυτότητα.

Αντώνης Ν. Βγόντζας
Εφημερίδα Πρώτο Θέμα