Το μηδέν είναι ριζοσπαστικός αριθμός, ο άνθρωπος ίσως άργησε να το καταλάβει. Είναι ο μόνος αριθμός που εξαφανίζει οποιοδήποτε άλλο,όταν πολλαπλασιάζεται μαζί του.Όταν όμως πολλαπλασιαστεί,τα μηδενίζει όλα..

Π​​ρέπει να είναι, για τα παγκόσμια φορολογικά δεδομένα, η ιδέα της δεκαετίας.

Φυσικά αναφέρομαι στο σάλο που ξέσπασε πρόσφατα στα κιτρινοβαμμένα ΜΜΕ με αφορμή το –κατά τ’άλλα νόμιμο- χυδαίο πορνό της Μυκόνου.Ολοκληρο κλιμάκιο του ΣΔΟΕ απέπλευσε μεχρι την ανεμοδαρμένη Μykonos προκειμένου να εγκατασταθεί στο Νammos, εκτελώντας χρέη Κέρβερου, προλαμβάνοντας ασφαλώς φαινόμενα φοροδιαφυγής.

Και φυσικά παρέμεινε εκεί μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος “ευνουχισμένος Διόνυσος” σιγοτραγουδώντας ψιθυριστές και ακατανοητες νότες υπο την επήρεια της σαμπάνιας και της υπερμετρης αυταρέσκειας, τη στιγμή που ο αγαπημένος Χούλιο φώναζε «Σκάστε!» στο “ανίδεο” κοινό που αγωνιωδώς μετρούσε αντιστροφα την ωρα που θα σκάσει η πρώτη νότα από μπουζούκι και αμανέ.

Και όλα αυτά σε ένα κλίμα αναίσχυντης και οργιαστικής ευφορίας, επίδειξης πλούτου και δύναμης.

Τελικά έχουμε πολλούς serial killers στην Ελλάδα,που “δολοφονούν” για να αποδείξουν στο ναρκισσιστικό και ανούσιο εαυτό τους ότι μπορούν, απολαμβάνοντας από θέση ισχύος το πόνο των άλλων.

Και ενώ στη Μύκονο ο Ρέμος αρνούνταν επί σκηνης να ανοιχθούν Moet φοβούμενος τους περυσινούς επικριτές του,στην Αθήνα η κυβέρνηση προχωρά σε ψήφιση πολυνομοσχεδίου με τα προαπαιτούμενα για τη καταβολή της δόσης του 1 δις, συζητώντας παράλληλα για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, και ανεβάζοντας τους τόνους για το αν η Αργεντινή – που μέχρι πρόσφατα ορισμένοι την έθεταν ως παράδειγμα αναπτυσσόμενης πορείας ενός πειραματικού μοντέλου που επεβίωσε παρόλη τη δεινότητα της οικονομικής της κατάστασης-θα γυρίσει δέκα χρόνια πίσω.

Και στο σημείο αυτό ας θα μου επιτραπεί να διερωτηθώ: Που βρίσκεται ο Ελληνας σε όλο αυτό? Χάθηκε μάλλον στις λάμψεις του lifestyle και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των απατηλών υποσχέσεων, και της φρενίτιδας των έκτακτων εισφορων, ευχόμενος κατά βαθος να διορίστει το παιδι του στο Δημοσιο, το «θάλαμο» που έσπειρε ελπίδα και θέρισε απογοήτευση.Φυσικά δε θα γίνω απόλυτη ούτε αναφέρομαι σε οργανωμένες κινήσεις ή κομματικές συντεχνίες,καθώς ειμαι αναρμόδια να κρίνω για το αν οι θέσεις τους πρεσβεύουν η όχι λύσεις που θα μπορούσαν να μας απομακρύνουν από τη σήψη αυτή.

Η «επανάσταση του καναπέοντος όμως καλα κρατεί, σε μία παράσταση οπου οι ρόλοι και οι καρέκλες εναλλασσονται ευνοιοκρατικά και προκλητικά.Αυτό που σίγουρα όμως μπορώ να υποστηρίξω είναι ότι η χώρα εχει –ως παραδοτέο έιδος-περιέλθει άνευ όρων σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων, σε συμφέροντα τρίτων χωρών από Ευροφωστηρες μιας Ευρωπης αριθμων και οχι ανθρωπων.

Προφητικότατος και επίκαιρος ο Carlo Goldoni όταν έγραφε το θεατρικό έργο ''Υπηρέτης δύο αφεντάδων''. Μόνο που εδώ δεν είναι ένας αλλα πολλοί.Η δημοκρατία στο αποσπασμα για ακόμα μια φορα,με δήμιο την ελλειψη της πραγματικης πολιτικής συνειδησης,σε μια χωρα που γεννησε την αρχη αυτή.

Και επειδή μάλλον μακρηγορώ θα τελειώσω με την εξής επίκαιρη ρήση του Αισχύλου:¨ Το κράτος και η βία ήταν που αιχμαλώτησαν τον Προμηθέα και τον έσυραν στο Καύκασο για να τον τιμωρήσουν ..

Επειδή χάρισε τη φωτιά στους ανθρώπους…

Χριστίνα Μαρματάκη