Παράξενα παιχνίδια που παίζει το μυαλό πολλές φορές και πώς μια μυρωδιά ή ένας ήχος φέρνει παλιές θύμησες και ενώνεται το παλιό με το νέο , το χθες με το σήμερα !

Ετσι και τώρα ένας ήχος μου φερε για κάποιο ανεξήγητο λόγο στο μυαλό το κοπανέλι της συγχωρεμένης της γιαγιάς μας .Το θυμάμαι με νοσταλγία .Όχι ,γιατί μπορούσα τότε που το πρωτοείδα να εκτιμήσω την αξία του αλλά γιατί ως παιδί μου άρεσε να πηγαίνω κρυφά να μπερδεύω τα ξυλαράκια που κρέμονταν στο ειδικό μαξιλάρι του κοπανελιού . Σκέτος πειρασμός !

Μ άρεσε ο ήχος που έκαναν , όταν τα έπλεκαν τα χέρια αλλά η γιαγιά θύμωνε , γιατί της μπέρδευα τις κλωστές . Όλα έπρεπε να γίνουν με σειρά , έλεγε η γιαγιά μου , και σύμφωνα με το σχέδιο . Καρφίτσα , καρφίτσα , με υπομονή και μεράκι. Έτσι στο τέλος κατάφερνε να ολοκληρώσει τα αριστουργήματά της .

Και σήμερα πόσο το θυμάμαι αυτό το κοπανέλι και πόσο το καταλαβαίνω πώς δουλεύει . Και σήμερα νιώθω πως έχουμε γίνει <<κοπανέλι >> . Κάποιος ακολουθεί ένα σχέδιο . Κάτι θέλει να κάνει , κάπου θέλει να μας φτάσει ως λαό και ως χώρα . Είναι μεγάλο το σχέδιο , περίπλοκο , δύσκολο .Νιώθω πως κάποιοι το φτιαξαν από καιρό και το δουλεύουν με επιμονή και υπομονή .

Μα για ένα παράδοξο λόγο δε νιώθω καμία ασφάλεια σε αυτή τη σκέψη .Δε νιώθω πως αυτό το σχέδιο θα φέρει ένα ωραίο αποτέλεσμα . Σα να ακούω τον ήχο από τα ξυλαράκια που πλέκουν κάθε μέρα αλλά βλέποντας όσα περνάει ο κόσμος το νιώθω πως το σχέδιο αυτού του << κοπανελιού >> δεν είναι για καλό . Δεν μπορεί να είναι για καλό , όταν τόσοι άνθρωποι υποφέρουν .Οταν υπάρχει τόση ανεργία και τόση δυστυχία .Τόση αγωνία και τόση αβεβαιοτητα για το μέλλον .

Και για πρώτη φορά το νιώθω , το ξέρω πως η γιαγιά μου θα ήταν πολύ χαρούμενη αν βρισκόταν κάποιος να τα ανακατέψει αυτά τα ξυλαράκια , να μπερδέψει τον << τεχνίτη>> ή τους << τεχνίτες >> του << κοπανελιού >> της << ανάκαμψης >> και να ξυλώσει ο,τι έχει κάνει μέχρι τώρα και ο,τι πονάει τον κόσμο.

Είναι όμως βαριά αυτά τα ξυλαράκια και πολλοί όσοι τα πλέκουν .Χρειάζονται πολλοί , για να τα μπερδέψουν , χρειάζεται προσπάθεια και διαμαρτυρία και όχι να τους βλέπουμε με απάθεια να τα πλέκουν .

Ελένη Νίκα
Φιλόλογος