Ως αιφνιδιασμός από τη συγκυβέρνηση, χαρακτηρίζεται η κίνηση του πρωθυπουργού να προχωρήσει σε πρόωρες διαδικασίες για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, μόλις μερικές ώρες μετά την σφοδρή σύγκρουση στη Βουλή και την υπερψήφιση του προϋπολογισμού.

Η επίκληση της πολιτικής σταθερότητας για την συμφωνία της ελληνικής πλευράς με την τρόικα και την έξοδο της Ελλάδας (για ακόμα μία φορά….) από το μνημόνιο, σβήστηκαν από την επίσημη επιχειρηματολογία, μέσα σε μια νύχτα.

Προφανώς και πέραν των εσωκομματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι Σαμαράς και Βενιζέλος δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τον ρόλο των «εταίρων μας» πριν από την απόφαση για την προσφυγή στη ψήφιση για τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι φανερό ότι ο εξωτερικός παράγοντας -σε πολύ μεγάλο βαθμό- ορίζει το παιχνίδι της εσωτερικής πολιτικής σκηνής, κρίνοντας με βάση τις αντοχές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, δηλαδή αυτών που διοικούν τη χώρα.

Ας θυμηθούμε μονάχα ότι και η κίνηση του Γ. Παπανδρέου να προτείνει δημοψήφισμα αμέσως μετά τη συνάντηση κορυφής στις Κάνες αξιολογήθηκε αρχικά ως –επίσης- ένας πολιτικός αιφνιδιασμός. Για τον οποίο μάλιστα υπήρξε έντονη διαφωνία που οδήγησε στην πτώση του πρώην πρωθυπουργού και στη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει σήμερα. Η απόφαση πιθανότητα βρίσκεται σε συμφωνία με «εταίρους» και ΔΝΤ, παράλληλα με τις πολιτικές αλλά και τις στρατηγικές που εφαρμόζονται. Άλλωστε, και ποτέ δεν το έκρυψαν, οι Σαμαράς και Βενιζέλος πάνω σε αυτή τη συμφωνία στηρίζουν το πολιτικό τους παρόν και μέλλον.

Γεγονός που περίτρανα επιβεβαιώθηκε εκ νέου στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό καθώς δεν διατυπώθηκε κάποια διαφωνία για το πρόγραμμα ή για το νέο πακέτο μέτρων. Ίχνος αυτοκριτικής δεν ακούσαμε ή έστω αρνητικού σχολιασμού των σκληρών μέτρων και της αναποτελεσματικότητάς τους. Αντιθέτως, είδαμε να ακολουθείται ευλαβικά η σκληρή γραμμή απέναντι στην αντίθετη άποψη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ απουσίαζε παντελώς ένα πλάνο ή μια πρόταση προς μια πιθανή συναίνεση. Για σύγκρουση, ούτε λόγος!

Με αυτά τα δεδομένα, η πρωτοβουλία με την επίσπευση της προεδρικής εκλογής περισσότερο μοιάζει με μια στρατηγική επιλογή εξόδου και ανασύνταξης δυνάμεων, παρά με μια προσπάθεια να βγουν νικητές από αυτή τη «μάχη».

Τον/τους λόγο/λόγους θα τους μάθουμε σύντομα. Όπως σύντομα θα μάθουμε αν όλα αυτά τα μέτρα και κυρίως αυτά της δημοσιονομικής πολιτικής έφεραν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, έστω και με τη στυγνή αριθμητική.

Παράλληλα, με τον ίδιο τρόπο, αυτόν της στυγνής αριθμητικής, δεν φαίνεται πιθανό να επιτυγχάνεται η συγκέντρωση των 180 βουλευτών που θα υπερψηφίσουν την πρόταση Σαμαρά-Βενιζέλου, δηλαδή τον Σταύρο Δήμα.

Παρά το μετριοπαθές προφίλ που τα τελευταία χρόνια συντηρεί ο πρώην επίτροπος της Ε.Ε. δεν είναι από τα πρόσωπα που μπορεί να κινήσουν έναν βουλευτή να υπερψηφίσει στη συγκεκριμένη διαδικασία καθώς η προσωπικότητά του δεν υπερκαλύπτει την πολιτική πραγματικότητα και το ουσιαστικό διακύβευμα που είναι η συνέχιση ή όχι της σημερινής πολιτικής.

Σήμερα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχουν συνολικά στη δύναμή τους 155 βουλευτές (127 και 28 αντίστοιχα).

Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι ΚΚΕ (12 βουλευτές), ΑΝΕΛ (12 βουλευτές) και ΔΗΜΑΡ (10 βουλευτές) έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θα στηρίξουν την υποψηφιότητα που θα προτείνουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, καθώς και η Χρυσή Αυγή (16 βουλευτές), τότε μοιραία το βλέμμα στρέφεται στους ανεξάρτητους βουλευτές.

Υπάρχουν δύο ομάδες ανεξαρτήτων βουλευτών. Η μεν πρώτη που έχει συγκροτήσει κοινοβουλευτική ομάδα με τον τίτλο «Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές» στην οποία συμμετέχουν 17 βουλευτές και οι μεμονωμένοι ανεξάρτητοι που σήμερα φτάνουν τους 7. Το σύνολο λοιπόν των βουλευτών που δεν ανήκουν σε κάποια από τις εκλεγμένες κοινοβουλευτικές ομάδες φτάνει τους 24.

Με μια απλή πρόσθεση είναι φανερό ότι ακόμα κι αν όλοι οι ανεξάρτητοι βουλευτές (24) ψήφιζαν την πρόταση Σαμαρά-Βενιζέλου (155) ο αριθμός που θα συγκέντρωνε το πρόσωπο του Σταύρου Δήμα θα έφτανε -στο μέγιστο- τους 179!

Γεγονός γνωστό σε Μαξίμου και Χαριλάου Τρικούπη πολύ πριν από την προκήρυξη της ψηφοφορίας…

Αφήστε που και αυτή η συλλογιστική δεν είναι ρεαλιστική. Καθώς ήδη μια σειρά ανεξάρτητων βουλευτών έχουν προσδιορίσει δημόσια τη θέση τους έχοντας δηλώσει ότι δεν θα ψηφίσουν για το νέο πρόεδρο της Δημοκρατίας, ρίχνοντας τη συγκυβέρνηση.

Πιο συγκεκριμένα, βέβαιοι για το «όχι» θα πρέπει να θεωρούνται οι Οδυσσέας Βουδούρης, Χρυσούλα Γιαταγάνα, Θεόδωρος Παραστατίδης, Ραχήλ Μακρή, Θεοδώρα Τζάκρη, Μίμης Ανδρουλάκης, Πάρις Μουτσινάς και Μίκα Ιατρίδη.
Προς την ίδια πλευρά μάλλον καταλήγουν και οι Πέτρος Τατσόπουλος, Γιώργος Κασαπίδης, Μάρκος Μπόλαρης.
Συνολικά δηλαδή, από το υπεραισιόδοξο για τη συγκυβέρνηση σενάριο των 179, θα πρέπει να αφαιρεθούν αν όχι και οι 11 παραπάνω βουλευτές, τουλάχιστον οι πρώτοι 8.
Σύνολο 171…
Και η αντίστροφη εικόνα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αισιόδοξη για τη συγκυβέρνηση. Ρητά και ξεκάθαρα ως προς την υπερψήφιση του κ. Δήμα έχουν δηλώσει πως θα ταχθούν μέχρι στιγμής, μόλις 3 βουλευτές, οι κ.κ. Μελάς, Αηδόνης, Κασαπίδης ενώ κοντά σε αυτή τη θέση ίσως βρεθούν οι κ.κ. Ψαριανός, Κουράκος, Γιοβανόπουλος.

Mε ερωτηματικό έχουν σημειωθεί ως τώρα οι Καπερνάρος, Νταβρής, Μάρκου, Λυκούδης, Οικονόμου, Πολύδωρας.

Ούτε όμως αυτοί αρκούν στην σημερινή πλειοψηφία της Βουλής για τους 180.
Πόσο μάλλον αν τελικά στις πρώτες δύο ψηφοφορίες, συγκεντρωθεί μια δύναμη κοντά στους 160-165 βουλευτές. Τότε η πιθανότητα να συνασπιστούν πολλοί περισσότεροι προς αυτή τη –μειοψηφική πλέον- πλευρά θα φαντάζει αδύνατη καθώς στα κριτήρια της επιλογής «στρατοπέδου» θα συνυπολογιστεί και η επόμενη πολιτική τους ημέρα.

Με λίγα λόγια η πρωτοβουλία των Σαμαρά-Βενιζέλου αποτυπώνει και αναδεικνύει ότι το νέο πακέτο μέτρων είναι πολύ σκληρό και…βάναυσο. Αν και θα υπήρχε η δυνατότητα ψήφισής του -έστω και με μικρές απώλειες- και στη συνέχεια η διαδικασία για την εκλογή νέου Προέδρου, αυτή η επιλογή δεν…ευδοκίμησε…

Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν «ναι» στα μέτρα, «όχι» στο πολιτικό κόστος.

Πιθανή ψήφιση νέου πακέτου μέτρων, με τον ΣΥΡΙΖΑ να επιβεβαιώνεται και να υπενθυμίζει ότι το «success story» ήταν απλά μια αισχρή και παραπλανητική προπαγάνδα, πιθανότατα θα έριχνε ακόμα περισσότερο τα ποσοστά των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και θα αποτελείωνε τους Σαμαρά-Βενιζέλο, ρίχνοντας ακόμα περισσότερο την ήδη χαμηλή δημοτικότητά τους.

Με τη προσφυγή στην πρόωρη εκλογή για τον ΠτΔ, οι δύο πολιτικοί αρχηγοί θέλουν να παραδώσουν την εξουσία στην αξιωματική αντιπολίτευση και στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα προσδοκώντας ότι η σημερινή -μη αναστρέψιμη κατά την γνώμη τους- πολιτική και οικονομική κατάσταση θα φθείρει σε σύντομο χρονικό διάστημα τον ΣΥΡΙΖΑ, ενεργοποιώντας το σενάριο της «αριστερής παρένθεσης».

Και αν η Κουμουνδούρου δεν τα καταφέρει, να επιστρέψουν δριμύτεροι και «δικαιωμένοι»…

Λεωνίδας Σακλαμπάνης
Δημοσιογράφος Flashnews.gr