Δυο λόγια σου μόνο, γλυκιά Βαγγελινί, της φωτιάς, των αβέβαιων υποσχέσεων, της απαράμιλλης γοητείας, της μεγαλοσύνης από τα ματοτσίνορα της φωτιάς.

Και εσύ Βαγγελινί, του αποκάτου στενού, της Κυριακάτικης υπεροψίας της τεμπελιάς, της αμφίσημης θηλυκότητας, άκου τι έχω να σου πω!

Είσαι μια αφέντρα Βαγγελινί, του γνήσιου ελληνικού πόθου, του αμάραντου φιλιού, της γλυκιάς άνοιξης...της προδοσίας. Είσαι και εσύ μια Βαγγελινί σαν όλες τις άλλες;

-Ρωτώ, είσαι; Είσαι μια Βαγγελινί που μας γυρίζεις την πλάτη στην πρώτη δυσκολία, που μας αφήνεις να καιγόμαστε σαν τα παλιά ρωμαϊκά κεριά;

-Όχι είμαι μια Βαγγελινί χωρίς Πάρη, καντούνι των Χανίων, μάνα, φιλενάδα, ερωμένη, που μπαίνω "μπούτι" στα δύσκολα, που κρατώ το σπιτικό μου ανοιχτό, που βροντοφωνάζω την ελληνική αλήθεια.

-Είμαι μια Βαγγελινί της σιγουριάς, του αιώνιου νανουρίσματος της ελληνικής οικογένειας, είμαι...η "Βαγγελινή" σας, γιατί κρατώ το σπιτικό μου ανοικτό, την ώρα της κρίσης, γιατί αφηνιάζω με τις ανεμόμυαλες, γιατί έχω σαν εικόνισμα την οικογένεια μου.

-"Είμαι η Βαγγελινί των Χανίων και γουστάρω διπλά".