Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία χτές, η εκδήλωση που διοργάνωσαν οι Τ.Ο. της Πόλης και της Υπαίθρου Χανίων του Κ.Κ.Ε. προς τιμή της ηρωικής Μάχης της Σαμαριάς, παρουσία της Αλέκας Παπαρήγα, μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. και βουλευτή. 

Η εκδήλωση αυτή αποτελεί την έναρξη σειράς εκδηλώσεων και στη Κρήτη αφιερωμένες στα 70χρονα του ΔΣΕ, στα πλαίσια του εορτασμού των 100 χρόνων του ΚΚΕ.

Η εκδήλωση ξεκίνησε στο στην περιοχή ‘’Ξυλόσκαλο’’, στην είσοδο του Φαραγγιού της Σαμαριάς με ομιλητή το Γραμματέα της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης, Σάββα Βασιλειάδη σημειώνοντας πως η Μάχη της Σαμαριάς ήταν η «τελευταία μάχη που έδωσε ο ΔΣΕ στην Κρήτη απέναντι σε πολύ υπέρτερες και άριστα εξοπλισμένες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού και των ΜΑΥδων». 

Αναφέρθηκε στο στόχο της εκδήλωσης που είναι η «ανάδειξη της προσφοράς του λαϊκού ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στη σκληρή, άνιση, αλλά δίκαιη πάλη του, ιδιαίτερα σήμερα, που τα διάφορα αστικά επιτελεία προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία από την αρχή και έχουν κάνει επιστήμη, τη διαστρέβλωση, την συκοφαντία, την παραχάραξη, μιας κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, που είναι η πάλη του ΔΣΕ».

Τόνισε ακόμα πως «ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός, μεγαλειώδης. Γιατί ο ΔΣΕ εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού, ενάντια στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και καταπιεστών τους. Εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής  δύναμης της συμμαχίας, της εξαθλιωμένης αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων των πόλεων. Η αστική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, με το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων, με το κράτος τους και με τα ιμπεριαλιστικά κράτη της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των τελευταίων, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα συμπεράσματα που βγαίνουν από την ιστορία του ΚΚΕ σε θέματα στρατηγικής και τακτικής και που η επικαιρότητά τους παραμένει ζωντανή όπως «στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, (12-15 Φλεβάρη 1946), δηλαδή ένα χρόνο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, καθορίστηκε ότι περιεχόμενο της ένοπλης πάλης ήταν η λαϊκή αυτοάμυνα, μέσο πίεσης για δημοκρατικές εξελίξεις. Αυτός ο αναντίστοιχος, στις συγκεκριμένες συνθήκες, χαρακτήρας που δόθηκε στο ΔΣΕ οδήγησε και στην καθυστέρηση στην έναρξη δράσης του και στον περιορισμό του στις ορεινές περιοχές. Στη συνέχεια το ΚΚΕ, έχοντας καθαρό ότι η ένοπλη πάλη δεν γινόταν να παραμένει ως δευτερεύον μέσον πίεσης για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις» (αυτό επιβεβαίωναν και τα γεγονότα), προσπαθούσε να επιταχύνει τους ρυθμούς για τη γενίκευση του ένοπλου αγώνα. Όμως, ο χρόνος κυλούσε σε βάρος της τελικής αναμέτρησης, της αποτελεσματικότητας του ΔΣΕ. Μέτρησε και στο πρόβλημα των εφεδρειών του ΔΣΕ. Ο ΔΣΕ απέδειξε ότι τα λάθη του ΚΚΕ δεν οφείλονταν σε πρόθεση συμβιβασμού και ενσωμάτωσης. Είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν χωράνε στα ιδεολογήματα της λεγόμενης «εθνικής ομοψυχίας» και της κατάργησης των ταξικών διαχωριστικών γραμμών. Ο ΔΣΕ έσωσε την τιμή του λαού και του ΚΚΕ».

Ακολούθησε πολιτιστικό πρόγραμμα από την πολιτιστική ομάδα της ΚΝΕ και ριζίτικα τραγούδια από τον πολιτιστικό σύλλογο «Ετεοκρήτες». 

Στη συνέχεια έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τη Μάχη της Σαμαριάς και κατάθεση στεφάνων από την Αλέκα Παπαρήγα εκ μέρους της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. και τη Νικολέτα Χριστοδουλοπούλου, μέλος του Κ. Σ. της Κ.Ν.Ε. και γραμματέα του Συμβουλίου Περιοχής Κρήτης της ΚΝΕ.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης στη Σαμαριά αντιπροσωπία μετέβη στις «Φώκιες» όπου έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου προς τιμήν της μάχης που δόθηκε εκεί από τον ΔΣΕ στις 4 Σεπτέμβρη 1947, μνημείο που στο παρελθόν αρκετές φορές είχε καταστραφεί.