Βρετανοί ερευνητές βρήκαν την απάντηση σε ένα μυστήριο που απασχολούσε την επιστημονική κοινότητα εδώ και καιρό. Ανακάλυψαν την ευφυή και άκρως αποτελεσματική μέθοδο προστασίας που χρησιμοποιεί ο αρουραίος Lophiomys imhausi για να αντιμετωπίζει τους εχθρούς του. Όπως αναφέρει το Βήμα, το τρωκτικό εξάγει μια άκρως τοξική ουσία από ένα φυτό και αλείφεται με αυτή. Έτσι όταν κάποιο ζώο επιτίθεται στον αρουραίο μόλις το στόμα του έρθει σε επαφή με το δέρμα του τρωκτικού δηλητηριάζεται και πεθαίνει επιτόπου.

Τοξικός μανδύας

Είχε διαπιστωθεί ότι όσα ζώα έρχονταν σε επαφή με τον Lophiomys έχαναν ακαριαία την ζωή τους. Οι επιστήμονες αναζητούσαν την απάντηση σε αυτό το μυστήριο εδώ και καιρό χωρίς επιτυχία. Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατάφεραν τελικά να ανακαλύψουν τι συμβαίνει. Ο αρουραίος που ξεχωρίζει από το χαρακτηριστικό λοφίο του βρήκε ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο τρόπο για να προστατευτεί από τους εχθρούς του.

Ο αρουραίος δαγκώνει τις ρίζες του φυτού Acokanthera schimperi μέχρι να τις ξεφλουδίσει. Από τις ξεφλουδισμένες ρίζες του φυτού απελευθερώνεται μια άκρως τοξική ουσία, ένα θανατηφόρο δηλητήριο. Ο αρουραίος αλείφεται με αυτή την ουσία κάνοντας έτσι τον εαυτό του άτρωτο στις επιθέσεις.

Μοναδική περίπτωση

Οι επιστήμονες έχουν μείνει έκπληκτοι αφού είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται τέτοια συμπεριφορά σε θηλαστικό. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο αρουραίος όχι μόνο κατάφερε να ανακαλύψει τις τοξικές ιδιότητες του φυτού αλλά βρήκε τρόπο να τις αξιοποιήσει χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος.
Αυτό ανάμεσα στα άλλα εμπεριέχει και την προσαρμογή του τριχώματος και του δέρματος του αρουραίου στην τοξική ουσία του φυτού ώστε να μην έχει αυτός καμία παρενέργεια. Οι επιστήμονες αναζητούν τώρα απαντήσεις για αυτή την προσαρμογή και το πώς κατάφερε ο αρουραίος να μην επηρεάζεται από το δηλητήριο.

«Η ανάγκη της απώθησης των θηρευτών οδήγησε στην ανάπτυξη ενός εκ των πιο ασυνήθιστων αμυντικών μηχανισμών στο ζωικό βασίλειο» αναφέρουν οι ερευνητές στο άρθρο τους που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society B.