Για άλλη μια φορά η κοινωνία μας και συγκεκριμένα η κοινωνία της Κρήτης, διχάζεται στα δυο αναφορικά με την αποβολή του μαθητή στο λύκειο Γαζίου, διότι ανέβηκε σε έναν στύλο  φωτισμού για να υψώσει την ελληνική σημαία, παραμονή της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου.

Μελετώντας προσεκτικά την είδηση και ακούγοντας αμφότερες απόψεις, μπορούμε αντικειμενικά να στηρίξουμε την άποψη ότι η ενέργεια ενός μαθητή να ανέβει σε έναν στύλο  φωτισμού είναι πράξη επικίνδυνη και θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για την σωματική ακεραιότητά του. Σ’ αυτό το επίπεδο η ανησυχία των καθηγητών και της διευθύντριας είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Αναμφίβολα η αιτιολογία ότι από αμέλεια δεν είχε τοποθετηθεί η σημαία για τρία συνεχή χρόνια είναι ατυχής και παιδαριώδης,  καθώς η αμέλεια μιας πράξης για τρία χρόνια υποκρύπτει περισσότερο δόλο και σκοπιμότητα,  παρά απροσεξία και έλλειψη ενδιαφέροντος. Δηλαδή σ’ αυτό το σημείο η δικαιολογία ταιριάζει περισσότερο σε παιδιά παρά σε μορφωμένους ενήλικες. 

Ας διακρίνουμε όμως την τόλμη και το θάρρος του μαθητή να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του, ώστε να πραγματοποιήσει μια ενέργεια που του υπαγόρευε η αγάπη του για την πατρίδα και αναμφισβήτητα η παιδεία που έχει λάβει από το σπίτι του.

Ψηλαφώντας την ιστορία της πατρίδας από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας, θα διαπιστώσουμε ότι στις περιπτώσεις που η χώρα μας απελευθερώθηκε από τον ζυγό των κατακτητών αυτό έγινε από μια ομάδα ατόμων που αψήφησαν το έννομο αγαθό της ζωής τους, τόλμησαν, αγνόησαν τον κίνδυνο και προσέφεραν την πολυπόθητη ελευθερία. Αυτό όμως δεν υιοθετήθηκε από το σύνολο της κοινωνίας. Κάποιοι άλλοι αδιαφόρησαν, κάποιοι συμβιβάστηκαν, άλλοι συνεργάστηκαν με τον εχθρό, κάποιοι άλλοι κοιτούσαν απλώς από τις γρίλιες των παραθύρων τους και τέλος κάποιοι λοιδόρησαν  αυτούς που επαναστάτησαν. Αυτές οι συμπεριφορές είναι δυστυχώς  επαναλαμβανόμενες σε όλες τις δύσκολες εποχές της χώρας μας, από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας.

Είναι γνωστά τα αποτελέσματα των πράξεων πολιτικών ανδρών της Ελλάδας, οι οποίοι σε δύσκολες εσωτερικές ή διεθνείς συγκυρίες επέδειξαν ατολμία και έλλειψη θάρρους.

Είναι πανθομολογούμενο πως η μοναδική ελπίδα να δραπετεύσει η χώρα μας από την ηθική κρίση (περισσότερο ηθική παρά οικονομική) αποτελεί η νέα γενιά των Eλλήνων.

Η νέα γενιά η οποία οφείλει να αποκηρύξει τις πρακτικές των παλαιοτέρων γενεών οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα σε αυτό το τέλμα, να επιδείξει θάρρος και γενναιότητα, έχοντας ως όπλο τη γνώση, τη παιδεία και την πνευματική ολοκλήρωση.

  • Ο Γιώργος Τριανταφύλλου είναι Κοινωνιολόγος - Εκπαιδευτικός