Μια κινητοποίηση στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας «άναψε τα αίματα» στα Χανιά

Η αρχή έγινε από το Εργατικό Κέντρο Χανίων το οποίο σε ανακοίνωσή του κατήγγειλε το ΠΑΜΕ για «κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Πατρών».

Στην ανακοίνωση αναγράφοντο τα εξής: 

«Το Εργατ/κό Κέντρο Χανίων καταδικάζει αυτή την απαράδεκτη και αντιδημοκρατική στάση των σωματείων που ανήκουν στην παράταξη του ΠΑΜΕ η οποία προχώρησε σε κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Πατρών με μοναδικό σκοπό να παρεμποδίσει την εκλογική διαδικασία  για την ανάδειξη νέων οργάνων στο Β/βάθμιο Συνδικαλιστικό Όργανο του νομού παρότι η δικαιοσύνη έχει απορρίψει τις προσφυγές τους.
Η παράταξη του ΠΑΜΕ δεν σέβεται τίποτα και εντελώς αυταρχικά υιοθετώντας την ανομία και λειτουργώντας σαν δεκανίκι της εκάστοτε κυβέρνησης προχωρεί σε πράξεις που μας γυρίζουν σε εποχές που δεν θέλουμε ούτε καν να θυμόμαστε.

Καλούμε τα σωματεία που ανήκουν στην παράταξη του ΠΑΜΕ να σταματήσουν την κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Πατρών, να σεβαστούν την δημοκρατία και να πάψουν να εμποδίζουν και να περιορίζουν τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.»

Ακολούθησε απάντηση της Γραμματείας Χανίων του ΠΑΜΕ υπο τον τίτλο «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί»

Στην ανακοίνωση αναφέρονται τα εξής:

«Την ώρα που η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ) ετοιμάζει χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία κάνει προσπάθεια να βάλει στον γύψο την εργατική τάξη . Η πλειοψηφία του Εργατικού Κέντρου Χανιών(ΠΑΣΚΕ) έτρεξε να στηρίξει την πλειοψηφία του Εργατικού Κέντρου Πάτρας για την τάχα αντιδημοκρατική στάση των σωματείων του στηρίζουν το ΠΑΜΕ και την παρεμπόδιση του δημοκρατικού δικαιώματος με προκάλυμμα την απόφαση του δικαστηρίου !!!

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν επιβεβαιώσει πολλάκις ότι είναι ταγμένοι στην υπεράσπιση των αναγκών του κεφαλαίου - των μεγαλοεργοδοτών. Είναι οι «εκλεκτοί» εταίροι των εργοδοτικών φορέων και των κυβερνήσεών τους. Οι υπερασπιστές του «εφικτού» και του «ρεαλιστικού» κάθε φορά που οι εργάτες διεκδικούν τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Οι «μαχητές» της «κοινωνικής και εργασιακής ειρήνης» κάθε φορά που οι εργάτες συγκρούονται με την εργοδοσία για να τα κατακτήσουν.

Και για να εξηγηθούμε, η πλειοψηφία του ΕΚΧ : 

Έχουν σωματείο που ψηφίζουν και για ΓΣΕΕ και για ΑΔΕΔΥ και μάλιστα μέλος του Δ.Σ του ΕΚΧ είναι και μέλος Ομοσπονδίας της δύναμης της ΑΔΕΔΥ.

Διπλοψηφούν σε διάφορα σωματεία για να φτιάξουν τους συσχετισμούς.

«Ανέχονται» πρόεδρο σωματείου που είναι  διευθυντικό στέλεχος εταιρίας, που δηλώνει «να είναι καλά ο πρόεδρος της εταιρίας που μας δίνει δουλειά…» 

Σωματείο που υπογράφει ΣΣΕ χωρίς να μπαίνει καν στον «κόπο» να ρωτήσει με Γ.Σ τα μέλη του. 

Η συγκεκριμένη πλειοψηφία είναι αυτή που πέταξε έξω την «Ταξική Ενότητα» από την επιτροπή πρόσληψης προσωπικού . 

Και άλλα πολλά… που τα γνωρίζουν τα έχουμε καταγγείλει στο τελευταίο συνέδριο του ΕΚΧ , αλλά και στις τελευταίες συνεδριάσεις του Δ.Σ 

Άρα δεν μας προξενεί εντύπωση η ανακοίνωση στήριξης της πλειοψηφίας του ΕΚΧ στην πλειοψηφία του ΕΚΠ , άλλωστε εδώ ταιριάζει  αυτό που λέει η εργατιά «κόρακας  κοράκου μάτι δεν  βγάζει» .

Η κινητοποίηση των συναδέλφων μας στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας εκφράζει και αποτελεί απάντηση κάθε σωματείου και συνδικάτου, κάθε εργαζόμενου που αντιλαμβάνεται την ανάγκη μπροστά στην οξυμένη επίθεση που δεχόμαστε, να αναπτύσσεται ένα ρωμαλέο κίνημα, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Ένα κίνημα που θα ενώνει όλη την εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, τη νεολαία, μέσα από την κοινή πάλη μας και τη σύγκρουση με τις πολιτικές της ΕΕ και της κυβέρνησης. Που στον αντίποδα των ατελείωτων θυσιών, στο όνομα της κερδοφορίας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, θα οργανώνει αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, την ανάκτηση των απωλειών μας όλα αυτά τα χρόνια. Για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής- λαϊκής οικογένειας.

Οι εργαζόμενοι έχουμε ανάγκη από συνδικάτα μαζικά, μαχητικά, που θα υπερασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης μας, γι’ αυτό απομονώνουμε με κάθε τρόπο, με την ψήφο και με τη δράση μας, τους μηχανισμούς της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων στο κίνημα.»