Στην προσπάθεια για τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης έγινε πολύ κουβέντα για την ανάπτυξη, ενώ επιβάλλονται πρόσθετες περικοπές και επιβαρύνσεις. Η σχετική φιλολογία όμως δεν καταλήγει σε αποτελεσματική μέθοδο εξασφάλισης των αναγκαίων για την ανάπτυξη επενδύσεων και πρόταση «Στρατηγικής, Εξόδου από την Κρίση». 

Μεγάλη προβολή δίνεται από την κυβέρνηση στον «αναμενόμενο τερματισμό» των «Μνημονίων» τον ερχόμενο Αύγουστο. Είναι όμως δεδομένο ότι η «ενισχυμένη επιτήρηση» των δανειστών θα διατηρηθεί μέχρι την αποπληρωμή του 75% του χρέους το 2059. Το αρχικό πρόβλημα που οδήγησε στα «προγράμματα διάσωσης», τα μνημόνια, παραμένει. 

Είναι γενική διαπίστωση πως τα «προγράμματα διάσωσης» της Ελλάδας, εξυπηρέτησαν μεν τα ξένα συμφέροντα (κυρίως τα Γερμανικά), εξώθησαν όμως με τις εκβιαστικές, εξωπραγματικές απαιτήσεις τους, την χώρα σε εφιαλτική ύφεση και ανεργία και τον ελληνικό λαό σε εξαθλίωση και παρακμή. 

Η Ελληνική κρίση ανέδειξε τις παθογένειες του «Μοντέλου Ανάπτυξης», που ακολούθησε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.   Η αναποτελεσματικότητα της Δημόσιας Διοίκησης, τα ελλείμματα, η στρεβλή παραγωγική δομή και ο υπερδανεισμός, καταρράκωσαν την διεθνή ανταγωνιστικότητα της χώρας μας.

Η «εσωτερική» Έκθεσης της Τράπεζας Ελλάδας του 2009, δίνει επιτέλους ξεκάθαρες απαντήσεις για το πως φθάσαμε στη κρίση και τα «Μνημόνια». Τι παρέδωσε ο Κ. Καραμανλής ως απερχόμενος πρωθυπουργός και τι παρέλαβε ο Γ. Παπανδρέου.  Τις τεράστιες ευθύνες της τότε Κυβέρνησης της ΝΔ, για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό που αυτή προκάλεσε. Ο απερχόμενος πρόεδρος του Euro working Group αυστριακός Τόμας Βίζερ δηλώνει στο ΑΠΕ (14/1/ 2018 )«ρωτήστε τους πολιτικούς σας για το έλλειμμα  του 2009.»   

Η  διεθνής οικονομική αξιολόγηση (World Economic Forum) κατατάσσει σήμερα την  Ελλάδα, στην 87η θέση ανταγωνιστικότητας, (12 θέσεις πίσω από την Αλβανία!).  Την περίοδο 2003 – 2004, (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ), η Ελλάδα βρισκόταν την 35η θέση μεταξύ των πιο ανταγωνιστικών οικονομιών του κόσμου (WEF).

  Στους 12 πυλώνες,  που περιλαμβάνει η αξιολόγηση του WEF, καταγράφονται οι αιτίες που κρατούν την Ελλάδα χαμηλά στη διεθνή ανταγωνιστικότητα. Το πρόβλημα των θεσμών, η ποιότητα της παιδείας, οι αναποτελεσματικές αγορές και οι παρενέργειες της «μνημονιακής πολιτικής».

Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου για τα τρία «Μνημόνια» της Ελλάδας που παρουσιάστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο (28/11/17), είναι σαφής.  Οι διακηρυγμένοι στόχοι των «προγραμμάτων» αυτών, που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, δεν υλοποιήθηκαν.

Η έκθεση καταγράφει λάθη στο σχεδιασμό των μνημονίων και αστοχία στις προβλέψεις τους. Αρκετά σημαντικά προβλήματα παραμένουν ή και επιδεινώνονται από τις «μνημονιακές πολιτικές».

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αθέτησαν την υποχρέωση τους για τον διακανονισμό και την βιωσιμότητα του Ελληνικού Χρέους.  Υποτίμησαν την Ελληνική Κρίση και από τα μνημόνια, απουσιάζει μια ευρύτερη αναπτυξιακή στρατηγική. Ένα κενό για το οποίο ούτε η Ελλάδα ασχολήθηκε σοβαρά μέχρι στιγμής.  

Ανάπτυξη με αστερίσκους προβλέπει το 2018 για την Ελλάδα, το Γερμανικό Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, στην ετήσια έκθεσή του προς τη γερμανική κυβέρνηση. Σύμφωνα με την έκθεση, καταγράφεται σημαντική μείωση των κενών «εθνικής παραγωγής» στην ευρωζώνη.  Η Ελλάδα αποτελεί την μόνη εξαίρεση. Τα κενά εθνικής παραγωγής στη χώρα μας, υπολογίζεται ότι θα κυμανθούν γύρω στο -7,6%. (διαφορά μεταξύ του πραγματικού και του δυνητικού ΑΕΠ).

Δεν είναι δυνατόν να εθελοτυφλούν οι Έλληνες, περιμένοντας «μοιρολατρικά» την πολυπόθητη ανάπτυξη.  Όταν η Ελλάδα αξιολογείται στην 130η θέση, ανάμεσα σε 137 χώρες, στην επιβάρυνση της οικονομίας της από κανονιστικές ρυθμίσεις, στην 133η θέση, στην αποτελεσματικότητα του νομικού πλαισίου της, στην 132η θέση, στην αποδοτικότητα των Δημόσιων Δαπανών, στην 122η θέση, στη διαφάνεια κυβερνητικών αποφάσεων. Η Ελλάδα αξιολογείται στην 137η τελευταία θέση στα κίνητρα για επενδύσεις. 

Έχουμε λοιπόν, σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας των Θεσμών και θεσμικής παραγωγικότητας, με το οποίο δεν έχει ασχοληθεί ακόμα το πολιτικό μας σύστημα, αν και αυτό έχει κυρίαρχο ρόλο στην ανταγωνιστικότητα της χώρας και την ανάπτυξη. (Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών – Θεσμική Παραγωγικότητα (βουλή 6/2016).  Αρνητικό ρόλο παίζουν στην ανάπτυξη, η έλλειψη πρόσβασης σε χρηματοδότηση, η γραφειοκρατία, το φορολογικό πλαίσιο και οι συντελεστές του (υπερφορολόγηση), η πολιτική αστάθεια και η διαφθορά.

Αν δεν αλλάξει η στρατηγική της Ελλάδας, στα θέματα αυτά, είναι αδύνατον να προκύψει ανάπτυξη. Η ανεργία θα παραμένει ψηλά και η ανταγωνιστικότητα θα εξακολουθήσει να μειώνεται. Το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, θα μένει ανεκμετάλλευτο και θα διαρρέει στο εξωτερικό. Θα χάσουμε ακόμα μια γενιά νέων Ελλήνων.

Υπάρχουν συγκεκριμένα συμφέροντα μέσα και έξω από την Ελλάδα που εξυπηρετούνται από την υπάρχουσα κατάσταση, άρα η όλη υπόθεση εμπεριέχει δόλο.  Η χώρα έχει ανάγκη από σύγχρονους και αποτελεσματικούς, δημοκρατικούς θεσμούς και μακρόπνοο σχεδιασμό για την έξοδο από την κρίση. 

Δεν μπορεί να εξακολουθούν να κυβερνούν την Ελλάδα μειοψηφίες. Είναι ευθύνη της Προοδευτικής Παράταξης να ηγηθεί των κοινωνικών δυνάμεων αλλαγής που πλειοψηφούν για την αναμέτρηση με τις όποιες δυνάμεις εξακολουθούν να κερδοσκοπούν στην πλάτη του ελληνικού λαού. 

 

Ο Σήφης Βαλυράκης
Πρώην Υπουργός