Μάλλον εθιμοτυπικού χαρακτήρα είναι πλέον οι δηλώσεις των εκπροσώπων της οργανωμένης πολιτείας κάθε φορά που ένα τραγικό συμβάν έρχεται να συνταράξει τον αθλητικό κόσμο.

Αποτροπιασμός, αγανάκτηση, οργή, θλίψη, συλλυπητήρια, λέξεις που αραδιάζονται εύκολα σε μια κόλλα χαρτί για να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων και τις στήλες των εφημερίδων.

Δυστυχώς λείπουν οι ουσιαστικές παρεμβάσεις γιατί αυτό το παιχνίδι εξυπηρετεί και θρέφει πολλά κομμάτια του συστήματος. Και κάθε φορά μένουν οι δηλώσεις για να κρατούν τα προσχήματα.

Διαβάζω για παράδειγμα την ερώτηση Κεγκέρογλου προς τον υπουργό Πολιτισμού (και αθλητισμού) Παύλο Γερουλάνο, με αφορμή το τραγικό συμβάν.

Ρωτά ο βουλευτής:

"- Με ποιο τρόπο θα αντιμετωπίσετε τα φαινόμενα βίας που συνεχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους εντός και εκτός γηπέδων, με τραγική συνέπεια να θρηνούμε θύματα και ο φόβος να έχει κυριεύσει ολόκληρη την κοινωνία;
- Ποια μέτρα θα λάβετε, ώστε να προστατευθεί ο αθλητισμός, αλλά και όσους αγαπούν το συγκεκριμένο χώρο;"

Οι πολίτες όμως που καταλαβαίνουν, θα ρωτούσαν άλλα…

"- Γιατί αφήσατε να αρχίσει το φετινό πρωτάθλημα, υπό τη σκιά ενός τεράστιου σκανδάλου, με προέδρους ΠΑΕ στη φυλακή, με άλλους να καταζητούνται, με ποινές «κόλαφο» από την Ευρώπη, με το σπασμένο απόστημα ανοιχτό; Πώς γίνεται υπό αυτό το βάρος να βλέπετε ακόμα απαθείς τα αποτελέσματα κάθε αγωνιστικής στην Αθλητική Κυριακή;"

Αν δίνονταν αυτές οι απαντήσεις ίσως να ήμασταν πιο κοντά και στο γιατί χάθηκε τόσο άδικα ακόμα ένα νέο παιδί…

Μάριος Διονέλλης