Αν και το επάγγελμα του πυροσβέστη δεν ενδείκνυται για άτομα με αδύναμη καρδιά, ο βρετανός Μάικλ Ντιμπερνάντο έχει καταφέρει παρά τα σοβαρά προβλήματα αρρυθμίας που αντιμετωπίζει να συνεχίσει να εργάζεται στο πυροσβεστικό σώμα χάρη σε μια πρωτοποριακή συσκευή που του επιτρέπει να ελέγχει την καρδιακή του λειτουργία και έπειτα να στέλνει τα δεδομένα μέσω ευρυζωνικού ίντερνετ στον γιατρό του.

Όπως αναφέρει το Βήμα, το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο 31χρονος πυροσβέστης, όποτε νιώθει ότι η καρδιά του χάνει παλμούς είναι να πιέσει στο στήθος του τον «ευαίσθητο» υποδοχέα του εμφυτεύσιμου καρδιομετατροπέα απινιδωτή, της συσκευής που συλλέγει τα στοιχεία για την καρδιακή του λειτουργία, και αμέσως αυτά αποστέλλονται σε έναν ειδικό, ο οποίος εντός ελάχιστων λεπτών είναι σε θέση να τον ενημερώσουν αν η κατάσταση της υγείας του χρήζει ανησυχίας ή όχι. Μάλιστα, το κόστος για αυτό το μηχάνημα που υπόσχεται να αλλάξει την ζωή των καρδιοπαθών, ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί απαγορευτικό καθώς ανέρχεται σε περίπου 230 ευρώ.

Michael DiBernardo
Χαρη στην πρωτοποριακή συσκευή ο πυροσβέστης Μάικλ Ντιμπερνάντο μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται παρά τις σοβαρές αρρυθμίες από τις οποίες πάσχει.

«Είναι εκπληκτικό μηχάνημα. Πραγματικά έχω βρει πλέον την ηρεμία μου. Αν πιστέψω ότι αντιμετωπίζω πρόβλημα, μεταβιβάζω άμεσα τα στοιχεία στους γιατρούς μου και εκείνοι ελέγχουν άμεσα τι μου συμβαίνει. Πρόκειται για ιδιοφυή τεχνολογία. Όταν με ρώτησαν αν ήθελα να συμμετάσχω στο πρόγραμμα απομακρυσμένης παρακολούθησης, είπα αμέσως το ναι. Πριν μου εμφυτεύσουν την συσκευή έπρεπε κάθε έξι μήνες να πηγαίνω στο νοσοκομείο και να αναλύουν τα στοιχεία που συγκεντρώνονταν από τον ειδικό βηματοδότη που διαθέτω. Τώρα αν ανά πάσα στιγμή νιώθω κάπως περίεργα και τελικά δεν είναι τίποτα, δεν σπαταλώ το χρόνο των γιατρών. Και φυσικά αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα μεταφέρομαι άμεσα σε νοσοκομείο.», δηλώνει ο Ντιμπερνάντο.

Η τοποθέτηση της συσκευής απομακρυσμένης παρακολούθησης των αρρυθμιών του πυροσβέστη έγινε μέσω επέμβασης, όμως ο Ντιμπερνάντο δεν χρειάστηκε καν να υποβληθεί σε γενική αναισθησία. «Η αναισθησία ήταν μερική, πράγμα που ήταν πολύ παράξενο. Καταλάβαινα ό,τι συνέβαινε, αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο.», λέει.