Η αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, η εξυγίανση του τραπεζικού τομέα και η ενίσχυση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας αποτελούν, κατά τη γνωστή δεξαμενή σκέψης Bruegel, τη «Συνολική προσέγγιση για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη».

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ τη σχετική έκθεση παρουσίασαν σήμερα σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, ο Διευθύνων σύμβουλος του Bruegel, Ζαν Πιζανί Φερί, ο Αντρέ Σαπίρ (οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου της Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο και καθηγητής οικονομικών επιστημών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών) και ο οικονομολόγος Ζολτ Ντάρβας.

Η έκθεση επισημαίνει ότι τα μέτρα που έλαβε η ΕΕ από την αρχή της κρίσης στην ευρωζώνη (τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, την παροχή πακέτου οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, τα αυστηρά προγράμματα λιτότητας που εφαρμόζουν οι χώρες και τις προσπάθειες της ΕΚΤ να βοηθήσει τις οικονομίες της ευρωζώνης με ενέσεις ρευστότητας) δεν έχουν αποκαταστήσει το κλίμα εμπιστοσύνης στις αγορές. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει ότι στις αρχές Φεβρουαρίου τα δεκαετή ομόλογα που εξέδωσαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία παρουσίασαν υψηλότερα spreads συγκριτικά με τον Απρίλιο του 2010, πριν δηλαδή τεθούν σε εφαρμογή τα μέτρα διάσωσης.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Bruegel, η ελληνική κρίση είναι διαφορετική από εκείνη στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Πρώτον, διότι το ελληνικό χρέος προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την κακή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών.

Δεύτερον, διότι το ελληνικό δημόσιο χρέος αναμένεται να φθάσει το 150% το 2011 και να συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια και σύμφωνα με το Bruegel η Ελλάδα βρίσκεται «σαφώς στο χείλος της δημοσιονομικής αφερεγγυότητας».

Τρίτον, διότι τα επίπεδα του δημοσίου χρέους στις υπόλοιπες περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης είναι περισσότερο διαχειρίσιμα (αφού το 2011 θα παραμείνουν κάτω από 70%, 90% και 110% του ΑΕΠ στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία αντίστοιχα).

Επιπλέον, σύμφωνα με το Bruegel, σημασία δεν έχει μόνο το μέγεθος της δημοσιονομικής προσπάθειας. «Ο δείκτης κλειδί» για να αξιολογήσει κάποιος τη δημοσιονομική φερεγγυότητα μιας χώρας είναι το μέγεθος του πρωτογενούς πλεονάσματος του προϋπολογισμού που χρειάζεται να διατηρηθεί για κάποια χρόνια, ώστε να επιτευχθεί μεσοπρόθεσμα και σταδιακά η επιστροφή του δημοσίου χρέους σε ασφαλή επίπεδα, επισημαίνει το Bruegel.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, το Bruegel εκτιμά ότι ακόμη και με το πλέον αισιόδοξο σενάριο, για να μειωθεί, σε είκοσι χρόνια, το ελληνικό δημόσιο χρέος στο όριο του 60% του ΑΕΠ, το πρωτογενές πλεόνασμα θα πρέπει να διατηρηθεί, από το 2014 έως το 2034, στο 8,4% του ΑΕΠ.

Το Βruegel εκτιμά ότι αυτό είναι αδύνατο, καθώς όπως επισημαίνει, η εμπειρία των τελευταίων πενήντα ετών απέδειξε ότι καμία χώρα μέλος του ΟΟΣΑ (εκτός από τη Νορβηγία, λόγω πετρελαίου) δεν έχει καταφέρει να διατηρήσει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 6% του ΑΕΠ.

Επομένως, το Bruegel καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα έχει καταστεί δημοσιονομικώς αφερέγγυα και ότι ο περαιτέρω δανεισμός της, χωρίς μία σημαντική μείωση του χρέους της, δεν αποτελεί βιώσιμη στρατηγική.

athina9,84.gr