Να θυμηθεί τους αγώνες και τα αιτήματα των Κρητικών παραγωγών πριν δύο χρόνια στο λιμάνι του Πειραιά, όπου και ο ίδιος ήταν παρών, καλεί τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων νομού Ηρακλείου.

Σε ανοικτή επιστολή της προς τον πρωθυπουργό, η Ομοσπονδία υπογραμμίζει ότι δεν έχουν δρομολογηθεί λύσεις έστω και σε ένα από τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου της Κρήτης και δεν έχουν δοθεί απαντήσεις στα αιτήματα που έθεσε προ ημερών στον κ. Σκανδαλίδη.

Επίσης εκφράζεται η "πικρία" των Κρητών ελαιοπαραγωγών για την επιλογή του πρωθυπουργού να στείλει στους Ευρωπαίους ηγέτες, ως πρωτοχρονιάτικο δώρο μπουκάλι με λάδι Μεσσηνίας.

«Όταν εξ στόματός σας, στις 30/07/2010 στον Άγιο Νικόλαο στο Παγκόσμιο Συνέδριο Κρητών και στις 12/12/2010 στο Ρέθυμνο, πλέκοντας το εγκώμιο της κρητικής διατροφής χαρακτηρίσαμε το κρητικό ελαιόλαδο ως το καλύτερο στον κόσμο. Προφανώς (ξεχνώντας τα γεγονότα στον Πειραιά το 2009 με τους αγρότες της Κρήτης) συνεχίζονται και από εσάς οι πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης στηρίζοντας στοχευμένα ορισμένες περιοχές που προφανώς δεν έχουν σκοπό την ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα, αλλά εξυπηρετώντας μικροπολιτικά συμφέροντα», αναγράφεται χαρακτηριστικά στην επιστολή που υπογράφει ο πρόεδρος της ΟΑΣΝΗ κ.Τζωρτζάκης.

Και η επιστολή συνεχίζει τονίζοντας ότι η Κρήτη για μια ακόμη φορά μπαίνει στο περιθώριο.

"Ξανά οι Κρήτες στο περιθώριο λοιπόν, λες και είμαστε πολίτες μιας άλλης χώρας, λες και είμαστε πολίτες β' κατηγορίας. Όταν στις 12/12/2010 στο Ρέθυμνο μας παρουσιάσατε μαζί με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης τον επιτελικό σχεδιασμό και το περίφημο «καλάθι των προϊόντων» είπαμε ότι επιτέλους κάτι θα αλλάξει, επιτέλους θα αποκτήσουν τα προϊόντα μας τη θέση και τις τιμές που τους αξίζουν. Σήμερα, και σχεδόν δύο μήνες μετά, διαπιστώνουμε ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα, οι πόρτες του υπουργείου είναι ανοικτές, αλλά δεν ακούει κανείς, οι θέσεις και οι προτάσεις των αγροτών περνάνε απαρατήρητες."

Οι αγρότες της Κρήτης μετά από όλα αυτά νιώθουν πραγματικά την απαξίωση της κυβέρνησης, λόγω αυτής της αντιμετώπισης -της οικονομικής κρίσης-, των εξευτελιστικών τιμών των προϊόντων και την καθημερινή εκτίναξη τους κόστους παραγωγής, είναι καζάνι που βράζει έτοιμο να εκραγεί.