Το δέρμα των ατόμων με καρκίνο ίσως αποτελέσει στο μέλλον «εργαλείο» για την εξόντωση των όγκων τους. Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατάφεραν να μετατρέψουν κύτταρα του δέρματος σε κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία μπορούν να ριχθούν στη «μάχη» ενάντια στον καρκίνο.

Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι η μετατροπή κατέστη δυνατή μόνο στο εργαστήριο και όχι σε ανθρώπους, γεγονός που μαρτυρεί ότι θα περάσουν χρόνια προτού μια τέτοια θεραπεία φθάσει στους ασθενείς με καρκίνο.

Η νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Gene Therapy» επικεντρώθηκε στα δενδριτικά κύτταρα, τα οποία παίζουν ρόλο στην απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος απέναντι στους «εχθρούς» του. Τα συγκεκριμένα κύτταρα οργανώνουν ουσιαστικώς την επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος, παρουσιάζοντας στα ανοσοκύτταρα συγκεκριμένους δείκτες, ή αλλιώς αντιγόνα. Εάν τα δενδριτικά κύτταρα παρουσιάσουν καρκινικούς δείκτες, τότε στόχος του ανοσοποιητικού γίνονται τα καρκινικά κύτταρα.

Oπως εξήγησε ο επικεφαλής της μελέτης, δρ Πολ Φερτσάιλντ από το Ινστιτούτο για τα Βλαστικά Κύτταρα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στο παρελθόν έχουν διεξαχθεί μελέτες με χρήση δενδριτικών κυττάρων που είχαν ληφθεί από το αίμα ασθενών. Στις μελέτες όμως εκείνες τα κύτταρα ενεργοποιούσαν μόνο ένα τμήμα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η ομάδα του δρος Φερτσάιλντ βασίστηκε στην πρόοδο που έχει επιτευχθεί στον τομέα της τεχνολογίας σχετικά με τα βλαστικά κύτταρα και κατάφερε να δημιουργήσει νέα δενδριτικά κύτταρα με χρήση δερματικών κυττάρων ενός ασθενούς. Τα κύτταρα αυτά «πυροδότησαν» επίθεση στο μελάνωμα – πρόκειται για την πιο επιθετική μορφή καρκίνου του δέρματος – με χρήση ενός δείκτη που ονομάζεται Melan A και είναι μοναδικός σε ό,τι αφορά τον καρκίνο.

Πειράματα έδειξαν ότι τα δενδριτικά κύτταρα εργαστηρίου κατάφεραν να ενεργοποιήσουν τόσο τα ανοσοκύτταρα που παράγουν αντισώματα όσο και εκείνα που σκοτώνουν «εχθρικά» κύτταρα.

Σύμφωνα με τον δρα Φερτσάιλντ «απώτερος στόχος είναι να θεραπεύονται τελικώς οι ασθενείς με καρκίνο με χρήση των ίδιων των κυττάρων του ανοσοποιητικού τους συστήματος». Ο ερευνητής παραδέχθηκε βέβαια ότι μια τέτοια προοπτική είναι μακρινή. Δύο από τα κύρια εμπόδια προκειμένου να φθάσει η θεραπεία στους ασθενείς είναι το υψηλό κόστος της καθώς και το ότι πρέπει να βρεθεί μια ασφαλής μέθοδος παραγωγής βλαστικών κυττάρων για χρήση στον άνθρωπο.

Ακόμη όμως και αν μια θεραπεία με χρήση δερματικών κυττάρων εναντίον του καρκίνου αποτελέσει κάποια ημέρα γεγονός, ο ειδικός πιστεύει ότι δεν θα αντικαταστήσει τις υπάρχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις, αλλά θα χορηγείται σε συνδυασμό με αυτές. «Η όλη διαδικασία για λήψη και μετατροπή των κυττάρων είναι χρονοβόρος και δύσκολη σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία. Ετσι εκτιμώ ότι η κυτταρική θεραπεία θα χορηγείται τελικώς συνδυαστικά με τις υπάρχουσες».