Αλήθεια

Η γιορτές των Χριστουγέννων είναι μια περίοδος που μικροί-μεγάλοι περιμένουν με χαρά, όλο το χρόνο. Ωστόσο, σε όλους έχει συμβεί, να βιώνουν θλίψη και μοναξιά αυτές τις μέρες, ή ακόμα συνηθέστερα μετά το πέρας των Χριστουγέννων.

Για ποιο λόγο λοιπόν, μια τόσο χαρούμενη περίοδο, όπως θα περιμέναμε, να την περνάμε με λύπη?

Οι λόγοι είναι πολλοί και διαφέρουν μεταξύ τους. Αυτό που όμως είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε είναι ότι, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, κάθε χρόνο βιώνει μελαγχολία τα Χριστούγεννα.

Ο συνηθέστερος λόγος που βιώνουμε θλίψη είναι η μοναξιά. Είτε επειδή κάποιος είναι πραγματικά μόνος αυτές τις μέρες, είτε λόγω συγκυριών, εργασίας, συνθηκών ζωής είτε πολύ απλά είναι με αλλά άτομα αλλά βιώνει μοναξιά. Τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος που ο πολιτισμός μας και η παράδοση, μας έμαθαν ότι είναι γιορτή που την περνάμε με αγαπημένους.

Πέρα από τη μοναξιά, όταν ένα άτομο έχει βιώσει μια πρόσφατη απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή ακόμα και ένα χωρισμό, όχι μόνο δε είναι χαρούμενος-η στις γιορτές, αλλά μπορεί να έχει και ένα αίσθημα ότι δε θα ήθελε να έρθουν καθόλου τα Χριστούγεννά. Μπορεί να βλέπει τους άλλους που ετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα και να βιώνει ακόμα περισσότερη λύπη και απομόνωση.

Σίγουρα ειδικά μια τέτοια περίοδο, η απουσία του ατόμου που δεν είναι μαζί μας είναι πολύ πιο έντονα αισθητή. Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε και τις αλλαγές της ζωής, όπως μια μετακόμιση και αλλαγή τόπου διαμονής, το ότι φεύγουν τα παιδία από το σπίτι ή η διάλυση ενός γάμου, όπου τα παιδία κάνουν γιορτές με έναν από τους δυο γονείς.

Παρόλα αυτά μπορούμε στις γιορτές να βιώνουμε μελαγχολία ακόμα και αν δεν έχει συμβεί κάποια αλλαγή και αν δεν είμαστε μόνοι. Αυτό είναι συχνό σε άτομα που θα ήθελαν να αποκτήσουν σύντροφο τη χρονιά που πέρασε, αλλά οι γιορτές τους βρίσουν πάλι μόνους. Ένας πολλή συνήθης λόγος μελαγχολίας επίσης είναι οι υπερβολικές προσδοκίες και στόχοι που θέτουμε, είτε κατά τη διάρκεια των γιορτών είτε μετά το πέρας.

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, υπάρχει ένα άσχημο «πρέπει» αυτές τις μέρες: το «πρέπει να είμαστε χαρούμενοι», το οποίο αναπόφευκτα μας μειώνει τον αυθορμητισμό και μας πιέζει. Παράλληλα πολλοί θέτουν υπερβολικούς στόχους για τη νέα χρονιά, οι οποίοι από μόνοι τους δεν είναι πάντα εφικτοί: «να βρω σύντροφο, να αποκτήσω αυτοπεποίθηση, να γίνω ποιο χαρούμενος άνθρωπος».

Τέλος, υπάρχει και μια παραπλανητική αντίληψη ότι οι άλλοι είναι πιο χαρούμενοι από εμάς τις μέρες αυτές, σαν να υπάρχει ένα μέτρο χαράς και αυτό πρέπει να πετύχουμε κι εμείς. Ωστόσο, το πόσο χαρά η θλίψη βιώνει ο καθένας είναι εντελώς προσωπική υπόθεση, και πολλές φορές μάλιστα δε γίνεται διόλου αντιληπτό από τους άλλους.

Κάλλια Μανιώρου
Συμβουλευτική ψυχολόγος
Βιογραφικό σημείωμα