Τα σχολεία για να λειτουργήσουν χρειάζονται χρήματα για τα λειτουργικά τους έξοδα (πετρέλαιο θέρμανσης, γραφική ύλη, ΔΕΗ, τηλέφωνο, αγορά βιβλίων για τις σχολικές βιβλιοθήκες, εργασίες συντήρησης κ.ά.). Τα έξοδα αυτά καλύπτονται από χρήματα που δίνει το κράτος στις Περιφέρειες, οι Περιφέρειες στους Δήμους και οι Δήμοι στα σχολεία.

Η τελευταία δόση των χρημάτων που έφτασε στα σχολεία έφτασε με καθυστέρηση και είναι και μειωμένη κατά 50% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή. Όπως αναφέρει ο αναπληρωτής αιρετός ΑΠΥΣΠΕ Κρήτης κ. Γιώργος Τρούλης, τα χρήματα πέρυσι είχαν δοθεί στις 21 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ φέτος στις 16 Νοεμβρίου.

Το μείζον, όμως, όπως καταγγέλλει, είναι άλλο: «Στο Ηράκλειο η κρατική χρηματοδότηση είναι μειωμένη από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο κατά 566.913,67 ευρώ, στα Χανιά κατά 254.259,04 ευρώ, στο Ρέθυμνο κατά 135.221,54, και στο Λασίθι κατά 130.962,64 ευρώ. Συνολικά η μείωση σε ολόκληρη την περιφέρεια Κρήτης είναι 1.086.456,89 ευρώ. Δηλαδή το ποσοστό της μείωσης του ποσού που παρέχεται για τις ανάγκες των σχολείων είναι της τάξης του 50% σε επίπεδο νομών και περιφέρειας».

Ο κ. Τρούλης σημειώνει ότι το ελληνικό δημόσιο σχολείο «βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο των οικονομικών περικοπών», με αποτέλεσμα το κόστος του να μετακυλά νομοτελειακά στους γονείς και γενικότερα στην τοπική κοινωνία. «Η ποιότητα που θέλουμε για την εκπαίδευση των παιδιών μας δεν μπορεί να υπάρξει δίχως την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή και τα στοιχειώδη αναλώσιμα», επισημαίνει, και δεν παραλείπει να εκφράσει τον προβληματισμό του για τη συνεχή υποχρηματοδότηση των σχολείων...

Σύμφωνα με τον ίδιο, ένα από τα μεγάλα θύματα της υποχρηματοδότησης είναι τα ολοήμερα σχολεία των ολιγοθέσιων δημοτικών της υπαίθρου, τα οποία «δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τα αφήσουμε στη μοίρα τους». Όπως επισημαίνει, σήμερα υπάρχουν σχολεία (ολιγοθέσια) όπου «οι γονείς των παιδιών πληρώνουν εκπαιδευτικούς για να παρέχουν στα παιδιά τους αυτό που οφείλει η Πολιτεία να παρέχει δωρεάν».

Ο κ. Τρούλης αναφέρει πως «βρισκόμαστε μπροστά σε κρίσιμες στιγμές για το δημόσιο και δωρεάν σχολείο». Τόσα χρόνια οι εκπαιδευτικοί ζητούσαν αύξηση στους μισθούς τους και στις χρηματοδοτήσεις και αντ' αυτού έχουν τώρα μειώσεις. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση «δεν χωρούν υποχωρήσεις, αλλά χρειάζονται διαρκείς αγώνες σε όλα τα επίπεδα», υπογραμμίζει ο κ. Τρούλης και καταλήγει: «Το δικό μας χρέος είναι να παραμείνουμε όρθιοι και να παλέψουμε για την εκπαίδευση της νέας γενιάς. Οφείλουμε να δείξουμε τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος, μιας και η κρίση που ζούμε είναι συστημική»...

(Νέα Κρήτη)