Ο πρωταγωνιστής των Μυστικών της Εδέμ επιστρέφει και φέτος στη μουσική σκηνή. O πολυτάλαντος Παναγιώτης Πετράκης μιλάει για τη συνεργασία του με τη Μαρινέλλα και τη Νατάσα Θεοδωρίδου στο Βοτανικό και μας ξεναγεί στο asian αισθητικής σπίτι του.

Η σχέση που έχει ο Παναγιώτης με τη μητέρα του, Σόφη, ήταν πάντα ιδιαίτερη. «Βασικά, ποτέ δεν είχαμε την κλασική σχέση μάνας-παιδιού» λέει στο InStyle ο ηθοποιός τη στιγμή που αγκαλιάζει από τους ώμους τη μητέρα του ενώ εκείνη γέρνει το κεφάλι της επάνω του. «Πάντα την έβλεπα ως μια καλή μου φίλη που μπορούσε να με συμβουλεύει για όλα. Άλλωστε ποτέ δεν της έκρυψα κάποιο μυστικό μου και γι’ αυτό ευθύνεται η επαφή και η επικοινωνία που είχαμε πάντα. Ωστόσο, δεν σου κρύβω πως έχουμε κι εμείς τις μικροδιαφωνίες και τα καβγαδάκια μας» καταλήγει, εννοώντας τις πρώτες στιγμές μετά το ξύπνημά του, όταν εκείνος δεν θέλει να μιλήσει σε κανέναν.

Όταν ετοιμάζει τον αγαπημένο του καφέ –ελληνικό διπλό γλυκό– και μένει στο δωμάτιό του ακούγοντας μουσική μέχρι να συνέλθει από τον ύπνο και να οργανώσει τη μέρα του. Κάπου εκεί, λοιπόν, παρεμβάλλεται το μητρικό ενδιαφέρον της

κυρίας Σόφης, η οποία τον βομβαρδίζει με πλήθος ερωτήσεων, όπως «έφαγες;» και «τι θέλεις για φαγητό;», ή «αν με ξαναρωτήσει κάτι που της το απάντησα πριν από λίγο κι εκείνη το ξέχασε» συμπληρώνει ο Παναγιώτης. Παρ’ όλα αυτά, ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι το συναίσθημα που χαρακτηρίζει τη σχέση τους είναι η λατρεία. Ποτέ δεν θα ξεχάσει ο Παναγιώτης όταν πήγε η μητέρα του να τον ακούσει πρώτη φορά στο ωδείο που έδινε την πρώτη του συναυλία, ερμηνεύοντας το «Ένας Ευαίσθητος Ληστής» του Χατζιδάκι, πόσο πολύ συγκινημένη ήταν στο τέλος.

«Φυσικά, μου αναφέρει και τις αρνητικές πλευρές, αλλά, κυρίως, επικεντρώνεται στα θετικά» τονίζει ο ίδιος ξαπλώνοντας στο μονό κρεβάτι του υπνοδωματίου του, στο οποίο επικρατούν το έντονο κόκκινο και το μαύρο χρώμα. «Είναι δύο αγαπημένα μου χρώματα και ήθελα να τα συνδυάσω μέσα στον προσωπικό μου χώρο, αν και φοβήθηκα στην αρχή την αντίθεσή τους» παραδέχεται και συνεχίζει: «Το κόκκινο αντικατοπτρίζει την αισιοδοξία και τη χαρά που όλοι πρέπει να έχουμε και το μαύρο τις πιο δύσκολες και μελανές περιόδους».

 

 

Και η ζωή του Παναγιώτη έτσι ακριβώς είναι. «Παρόλο που από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος, υπάρχουν αρκετές στιγμές μέσα στο μήνα που “πέφτω ψυχολογικά”, ιδίως με τα επαγγελματικά μου, αφού αυτά είναι η πρώτη μου προτεραιότητα, κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου, διαβάζω βιβλία και ακούω μουσική. Έτσι χαλαρώνω και τα ξεπερνάω όλα: μέσα στο δωμάτιό μου». Όπως ένα παιδί.