Του Γιώργου Ουντράκη

Στα απρεπή σαλόνια του τυχάρπαστου μικροαστισμού, της εμετικής σοβαροφάνειας με τον "κορσέ" της υποκρισίας και των χυδαίων ψευδαισθήσεων, έχασα πολύτιμο χρόνο από την...μικρή ζωή μου.

Όχι πως με γυρεύανε για παρέα, μα να το πεπρωμένο, πολλές φορές με έφερε ανάμεσά τους.
"Κούκλες" γύψινες, παγωμένες, μακάβριες, στυφές...

"Κούκλες" του μικροαστικού νεκροταφείου...

Και έτσι η ζήση "πατσαουρεύτηκε," έγινε και αυτή σκουπιδάκι στο σαλόνι που αγροπέθαινε, μαζί με τις μικροαστικές "κούκλες," χαμόγελο παγωμένο του νεκροθάφτη (του συνδαιτημόνα ντε!) έγινε στενός κορσές των ατόφιων συναισθημάτων, φάρσα κακόγουστη και δηλητηριώδης.

Αυτοί οι άνθρωποι, οι καθωσπρέπει με την νεκροφάνεια της σοβαροφάνειας, με την μούρη...της οχιάς.

Αυτοί οι άνθρωποι, οι ασήμαντοι, οι λίγοι...