Το Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών διοργανώνει αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Λούις Μπουνιουέλ, με την προβολή της ταινίας  "Ανδαλουσιανός σκύλος".

Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη στις 7:30 το απόγευμα στο χώρο του στεκιού

Για την ταινία:

Ο Ανδαλουσιανός σκύλος (1929)

Τα δεκαεπτά πιο σοκαριστικά λεπτά στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεκαεπτά περιβόητα, μεθυστικά λεπτά σουρεαλιστικής, ονειρικής απόλαυσης. Βασισμένο σε όνειρα του Louis Bunuel και του Salvador Dali, ο «Ανδαλουσιανός σκύλος» είναι ένα πείραμα με τους ελεύθερους συνειρμούς δύο εκ των πλέον αναρχικών μορφών της τέχνης του εικοστού αιώνα.

Βιρδιάνα (1961)

"Απ' την αρχή πρέπει να πούμε πως, για να εξοικειωθεί κανείς με την μεγαλειώδη απλότητα αυτής της κλασσικής πια ταινίας χρειάζεται μια προπαίδεια, βασικά σ' ότι αφορά τον μπουνιουελικό τρόπο χρήσεως των συμβόλων και το προτσές της καλλιτεχνικής δημιουργίας ενός από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες από δημιουργίας κινηματογράφου..."

ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ (1900–1983)

Δόξα τον Θεό είμαι άθεος

Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 10 καλύτερους σκηνοθέτες παγκοσμίως και θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του σουρεαλισμού. Η τάση ανατροπής του νοήματος, η επίκληση του παραλόγου και η αντίθεσή του με το θρησκευτικό κατεστημένο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των ταινιών του Μπουνιουέλ. Δε δίστασε ποτέ να αντιπαρατεθεί στην αστική τάξη επικρίνοντας ειρωνικά τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία της. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ταινίες του «Las hurdes, tierra sin pan» και «Los olvidados» ενόχλησαν σφόδρα την ισπανική και μεξικανική πολιτική εξουσία, εξαιτίας των εικόνων εξαθλίωσης και φτώχειας που παρουσιάζουν.

Διατύπωνε την απέχθειά του προς τους ιερείς και την οργανωμένη Εκκλησία, σε αρκετές ταινίες του ήταν πρωταγωνιστές διεφθαρμένοι καλόγεροι, ενώ ταυτόχρονα δήλωνε οπαδός της σχέσης έρωτα-θανάτου. Σε μία συνέντευξή του είχε πει ότι πάντα έβρισκε στον ερωτισμό κάποια ομοιότητα με τον θάνατο, μία σχέση μυστική αλλά σταθερή. Από καλλιτεχνικής πλευράς ο Λουίς Μπουνιουέλ δεν έδινε καθόλου βάση στην τεχνική της ταινίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι έδινε μεγαλύτερη βάση στο ντεκουπάζ, δηλαδή στην προετοιμασία της ταινίας, παρά στο μοντάζ το οποίο τελείωνε αμέσως.