Κατάγομαι από τα Αμιρά της μαρτυρικής επαρχίας Βιάννου, από μία οικογένεια, που θρήνησε πολλά θύματα στον αγώνα για την ελευθερία το μαύρο Σεπτέμβρη του 1943. Η καταγωγή μου με κάνει υπερήφανη και μου δίνει δύναμη να παλέψω για να ξαναβρεί ο πολύπαθος τόπος μας το δρόμο της προόδου, της ανάπτυξης, της κοινωνικής ευημερίας.

Να διεκδικήσει, επιτέλους, αυτά που του οφείλουν! Αυτά που δικαιούται!

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στην ενδοχώρα του νομού Ηρακλείου (Δαμάνια Μονοφατσίου), όπου υπηρετούσαν οι εκπαιδευτικοί γονείς μου. Σ' έναν τόπο με εικόνες από τις χαμένες πατρίδες, ξεχασμένο από την κεντρική εξουσία, που διατηρούσε όλες τις ομορφιές και τις παραδόσεις του λαού μας και μοχθούσε για την επιβίωση.

Μαθήτρια βρέθηκα στην Αθήνα,ακολουθώντας τη δίψα του πατέρα μου για πρόοδο. Στο Μαράσλειο Πρότυπο Δημοτικό και στο Βαρβάκειο Πειραματικό Γυμνάσιο-Λύκειο γνώρισα φωτισμένους εκπαιδευτικούς και καινοτόμες μεθόδους διδασκαλίας της Δημόσιας Εκπαίδευσης.

Ξεκίνησα τη δράση μου στο Λύκειο, συμμετέχοντας στα μαθητικά συμβούλια και τις καταλήψεις την περίοδο 1990-1991, αγώνες για τη διαφύλαξη της δημόσιας δωρεάν παιδείας που σφυρηλάτησαν το νεολαιίστικο κίνημα.

Στη συνέχεια, φοιτήτρια πλέον της Νομικής Αθηνών, ασχολούμαι ενεργά με το φοιτητικό κίνημα, Παράλληλα, έρχομαι σε επαφή με τις πολιτιστικές αναζητήσεις των νέων της Κρήτης μέσα από τη Φοιτητική Ένωση Κρητών, συμμετέχοντας σε παρεμβάσεις για την ανάδειξη της παράδοσης της Κρήτης.

Το 1997 εγκαταλείπω συνειδητά την Αθήνα και επιστρέφω στο Ηράκλειο, θεωρώντας ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να πετύχω ως δικηγόρος, να εξασφαλίσω ποιότητα ζωής αλλά και να παλέψω για τον τόπο μου. Το 2001 παντρεύομαι τον Νίκο Παναγιωτάκη, πολιτικό μηχανικό, και αποκτούμε το Λεωνίδα και την Κρυσταλλία, πηγή χαράς και ελπίδας.

Παράλληλα με τη δικηγορία, αποκτώ το μεταπτυχιακό μου στην Τραπεζική, ενώ συνεχίζω τη δράση μου στην πολιτική, πάντα μέσα από αιρετά όργανα:

Το 2006 εκλέγομαι Νομαρχιακός Σύμβουλος και υπηρετώ σε θέσεις ευθύνης: Αντινομάρχης Τεχνικών ΥπηρεσιώνΠολεοδομίας & Περιβάλλοντος (2008 και 2010),, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού (2009), εκλεγμένο μέλος Δ.Σ. της Αναπτυξιακής Ηρακλείου.

Την περίοδο αυτή καταβάλλαμε προσπάθεια για τη σύγκλιση Βορρά – Νότου, την ισόρροπη ανάπτυξη του νομού και τη δημιουργία βασικών υποδομών. Προωθήσαμε αρκετά σημαντικά έργα υποδομής, στηρίξαμε τη σχολική στέγη, ενισχύσαμε πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Το 2010 εκλέγομαι δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και αναλαμβάνω καθήκοντα Αντιδημάρχου Κοινωνικής Πολιτικής, Πρόνοιας και Αλληλεγγύης. Με τη συνδρομή των δημοτικών υπαλλήλων και εθελοντικών ομάδων αναπτύσσουμε δράση για τη στήριξη πολιτών και οικογενειών, που έχουν άμεση ανάγκη λόγω της οικονομικής κρίσης (επισκέψεις κοινωνικών λειτουργών, τρόφιμα και ρούχα σε άπορους). Επεκτείνουμε την κοινωνική προσφορά μέσω των ΚΑΠΗ και σε άλλες ηλικίες, λειτουργούμε δημοτικό ιατρείο, οργανώνουμε προγράμματα δημόσιας υγείας και (τεστ παπ, μαστογραφίες, διαβητης, εξετάσεις και εμβολιασμοί παιδιών, πρόληψη της παιδικής κακοποίησης κ.α.), προγράμματα καταπολέμησης της ανεργίας, δράσεις επιμόρφωσης και απασχόλησης (Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών), εκπροσωπώντας παράλληλα το Δήμο σε δίκτυα και θεσμούς (Δίκτυο Ρομ, Αλληλεγγύη Κρήτης, Συμβούλιο της Ευρώπης κ.α.).

Μετά από μια μακρά και πολύτιμη διαδρομή στα κοινά, κατέρχομαι στις εθνικές εκλογές ως υποψήφια βουλευτής Ηρακλείου με το ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με πίστη στις αρχές μου, αγάπη για τον τόπο μου, διάθεση προσφοράς, εμπιστοσύνη στις δυνατότητές μας.

Σ' αυτή τη σκληρή περίοδο οφείλουμε να δουλέψουμε με όρεξη και σχέδιο, με συλλογικότητα και συνέπεια για να θέσουμε τη χώρα σε σταθερή πορεία ανάπτυξης. Με νοικοκύρεμα του δημόσιου τομέα, αποκατάσταση των αδικιών και αναδιανομή του πλούτου.

Παράλληλα, καθήκον όλων μας στον καιρό της κρίσης, είναι να αγωνιστούμε για τους αδύναμους, να ενισχύσουμε τους κοινωνικούς και ανθρώπινους δεσμούς, να τονώσουμε το αίσθημα αλληλεγγύης, να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή.

Στον αγώνα για την έξοδο από την κρίση δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα πίσω!