Το Σάββατο 2 Ιουνίου θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης του Κώστα Τσόκλη στην Σπιναλόγκα με τίτλο «Εσύ, ο τελευταίος λεπρός».

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν από τον Περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρο Αρναουτάκη και τον δήμαρχο Αγίου Νικολάου Δημήτρη Κουνενάκη, ενώ η Σπιναλόγκα θα φιλοξενεί τις εγκαταστάσεις του δημιουργού μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2012.

Όπως αναφέρεται στο κείμενο που συνοδεύει την έκθεση η Σπιναλόγκα, είναι φορτισμένη με μια μακρόχρονη ιστορία, αρχαία ελληνική, ενετική, οθωμανική και τελικώς, από το 1903-1957 ως τόπος εγκλεισμού των λεπρών. Το νησί και η ιστορία του έχει κατά καιρούς εμπνεύσει πολλούς συγγραφείς και κινηματογραφιστές.

Το καλοκαίρι του 2012, ο εικαστικός Κώστας Τσόκλης, με μια σειρά επεμβάσεων, τόσο στην εξωτερική όψη του νησιού, όσο και στο εσωτερικό του, το έχει μετατρέψει σε έργο σύγχρονης τέχνης. Ταυτόχρονα, αυτή η καλλιτεχνική εκδήλωση αποσκοπεί στην απελευθέρωση από το φόβο και την προκατάληψη που για αιώνες επικρατεί απέναντι στην ιάσιμη τώρα πια, «ιερή» ασθένεια.

Ο Κώστας Τσόκλης που έζησε και εργάστηκε 28 χρόνια εκτός Ελλάδας (Ρώμη, Παρίσι, Βερολίνο) έγινε διεθνώς γνωστός, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, με τα προοπτικά του «αντικείμενα – καταστάσεις» και αργότερα με τα τρισδιάστατα ζωγραφικά του έργα.

Από το 1985, βρίσκεται στην πρωτοπορία, χάρη στη «ζωντανή ζωγραφική» του (βιντεοπροβολές, πάνω σε ζωγραφικούς πίνακες μεγάλων διαστάσεων) και τις μνημειακές επεμβάσεις του σε εγκαταλελειμμένους, δημόσιους ή ιστορικούς χώρους.

O Νίκος Ξυδάκης, συνέθεσε τη μουσική που συνοδεύει τον επισκέπτη καθ’όλη τη διάρκεια της διαδρομής του στο νησί. Έλληνας από την Αίγυπτο, έγινε ευρέως γνωστός στην Ελλάδα για την ιδιαιτερότητα του έργου του. Εκτός από μεγάλο αριθμό λαϊκών και έντεχνων τραγουδιών, έχει συνθέσει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Επιμελητές της έκθεσης είναι η Κατερίνα Κοσκινά και ο Bruno Cora ενώ τον συντονισμό έχει αναλάβει η Ελένη Τσόκλη και ο Νίκος Φινοκαλιώτης.

Σε κείμενό του ο Κώστας Τσόκλης αναφέρει:

«Όπως στις αρχαίες τραγωδίες, όπου η μοίρα των ηρώων είναι πάντα ζοφερή και έρχεται η ομορφιά του Λόγου και οι αναπάντεχες λύσεις των πολύπλοκων σχέσεων και καταστάσεων να λυτρώσει τους ήρωες, αλλά και το θεατή, έτσι κι εδώ, φιλοδοξώ, πρώτα να ταυτίσω τον επισκέπτη με αυτούς που απομονωμένοι από την κοινωνία, έβλεπαν το σώμα τους και τις ψυχές τους σιγά σιγά να λιώνουν και ύστερα, να τον λυτρώσω, μέσω της γοητείας της Φύσης και της Τέχνης, οδηγώντας τον τελικώς στη συνειδητοποίηση της δικιάς του ευτυχίας, του να είναι δηλαδή υγιής, αρτιμελής και να απολαμβάνει τα δώρα της Ζωής, της Ελευθερίας και της Τέχνης».