Σύμφωνα με την επιστήμη της διατροφής αν τρώγαμε μόνο όταν πεινούσαμε δεν θα παχαίναμε. Τι γίνεται όμως με όλες εκείνες τις στιγμές που τρώμε χωρίς να πεινάμε.

Δυστυχώς τρώμε για πολλοί περισσότερους λόγους. Τρώμε επειδή είμαστε στεναχωρημένοι, θυμωμένοι, μόνοι ή απελπισμένοι.

Τρώμε επειδή είμαστε χαρούμενοι για να το γιορτάσουμε και επίσης επειδή βαριόμαστε, επειδή θέλουμε να αποφύγουμε κάτι που μας αγχώνει η απλά επειδή θέλουμε να αποφύγουμε ένα ακατανόητο κενό που νιώθουμε και μας τρομάζει.

Ουσιαστικά τις περισσότερες φορές τρώμε για να αποφύγουμε τη διαχείριση μιας δύσκολής κατάστασης.

Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι το αντίθετο, διότι πάντα αυτό που αποφεύγουμε δε φεύγει αλλά διογκώνετε, και έτσι μας ωθεί με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στο φαγητό.

 Όταν υιοθετούμε μια συνήθεια σαν υποκατάστατο αυτού που μας τρομάζει, αυτή η συνήθεια μετατρέπετε σε εξάρτηση.

Παίρνοντας τα πράγματα από της αρχή λοιπόν, θα λέγαμε ότι αν δεν αντιμετωπίσουμε την ουσία και αιτία της υπερφαγίας, η οποία είναι διαφορετική για τον καθένα, δε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και την υπερφαγία.

Μανιώρου Κάλλια
Συμβουλευτική Ψυχολόγος MC
(Βιογραφικό σημείωμα)