Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα, σήμαινε την διακοπή των πολέμων από όλες τις πόλης- κράτη που έπαιρναν μέρος στους αγώνες! Επίσης, στην Αρχαιότητα, η σημασία των Ολυμπιακών αγώνων, ήταν η συμφιλίωση των λαών, ο συναγωνισμός για τους αθλητές.

Ήταν μια γιορτή για όλους τους ανθρώπους –δούλους, ελεύθερους, πλούσιους, φτωχούς- όλοι είχαν το δικαίωμα να παραβρεθούν στον χώρο διεξαγωγής χωρίς να πληρώσουν. Εκτός από τις γυναίκες, οι οποίες απαγορευόταν να παραβρεθούν στον χώρο διεξαγωγής λόγω του ότι σε πολλά αθλήματα οι αθλητές αγωνίζονταν γυμνοί.

Ακόμα, και αν δεν έβγαιναν πρώτοι, -οι αθλητές- ήταν νικητές, γιατί είχαν πάρει μέρος στον αγώνα! Ο νικητής, έπαιρνε ως βραβείο ένα κλαδί ελιάς, το όνομά του έμενε στην ιστορία μέσα από ποιήματα και από κάποιο άγαλμα προς τιμή του!!

Πόσο διαφορετικά όλα αυτά από το σήμερα…

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στον σύγχρονο κόσμο, αναζητούν την σημασία τους, την αξία τους! Δεν τίθεται θέμα, για διακοπή πολέμου, στις χώρες που παίρνουν μέρος!! Τώρα πια οι Ολυμπιακοί Αγώνες, κρατούν το ενδιαφέρων του κοινού, μόνο όταν η τελετή έναρξης και λήξης είναι εντυπωσιακή.

Σε ότι αφορά τα αγωνίσματα, το κοινό που τα παρακολουθεί είναι από το χώρο του αθλήματος, είτε επαγγελματικά είτε ως χόμπι είτε απλά παρακολουθούνται για λίγο από περιέργεια.

Ακόμα και οι αθλητές, παίρνουν μέρος στα αγωνίσματα, για να βγουν πρώτοι! Να σκίσουν, να κατακτήσουν το νέο ρεκόρ. Όχι φυσικά για την συμμετοχή. Αλλά για τη νίκη! Για το έπαθλο! Πίσω από τους αθλητές, βρίσκουμε μια τεράστια ομάδα από άτομα που δουλεύουν νύχτα μέρα ώστε να ‘φτιάξουν’ τον αθλητή και να τον βγάλουν στην αρένα ώστε να φέρει το πολυπόθητο έπαθλο.

Για να επιτευχθεί το όνειρο γίνετε χρίση απαγορευμένων ουσιών. Ώστε να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη, αντοχή… άρα ο αθλητής δεν είναι ακόμα έτοιμος για να αγωνιστεί… είναι σαν να βάζουμε άλογα και γαϊδούρια να τρέξουν μαζί και να αγωνιούμε ποιος θα κερδίσει. Να έχουμε την απαίτηση να κερδίσει το γαϊδουράκι…

Τέλος, σε ότι αφορά τους αθλητές, αν και ανήκουν σε ένα χώρο που στηρίζει την διαφορετικότητα και δέχεται όλους τους ανθρώπους – φτωχούς, πλούσιους, άσπρους, μαύρους, χριστιανούς, μουσουλμάνους, αρτιμελείς και μη- δυστυχώς υπάρχουν ‘αθλητές’ που ξε-χωρίζουν τους ανθρώπους, τους συνανθρώπους, τους συναγωνιστές τους. Καλύπτονται πίσω από κάποιο «ανέκδοτο» ή ένα «αστείο» ξεχνώντας, προς στιγμήν, το ολυμπιακό πνεύμα!

Επίσης, αυτό που έχει αξία είναι να ακουστεί ο Εθνικός Ύμνος της χώρας. Των μεγάλων χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Η.Π.Α., Η.Β., Ρωσία). Να κυματιστεί πρώτη των πρώτων η σημαία της χώρας. Μιας και πολιτικά, είναι ένας τρόπος να περάσουν την δύναμή τους ακόμα πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά. Όχι μόνο μέσα από τα Πολιτικά- Εθνικά Συμβούλια, αλλά μέσα από την αρένα, την τηλεόραση. Μπαίνοντας στο μυαλό των άλλων λαών. Κατακτώντας το χειροκρότημα.

Επιπλέον, οι χώρες αγωνιούν να γίνουν οι επόμενες διοργανώτριες. Να δημιουργήσουν την πιο εντυπωσιακή τελετή έναρξης και λήξης. Αλλά κυρίως γιατί είναι ένας τρόπος εύκολης διαφήμισης για την χώρα. Μιας και θα ακούγεται παγκοσμίως για πολύ καιρό. Αλλά και γιατί θα υπάρχουν περισσότερες αφίξεις. Περισσότερα έσοδα.

Τέλος, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο, να αγωνιστεί κάποια αθλήτρια με την μαντίλα. Με ένα θρησκευτικό σύμβολο, το οποίο ακυρώνετε γιατί πολύ απλά η μαντίλα δεν ανήκει στην κουλτούρα της Δύσης.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του παρελθόντος διοργανώνοντας με σκοπό την ανάδειξη της φιλίας, της ανθρωπιάς και του πολιτισμού.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του σήμερα, διοργανώνονται για την απόκτηση μεταλλίων, για περισσότερα έσοδα, για δύναμη και εξουσία.

Μήπως, απλά δεν μιλάμε για το ίδιο αθλητικό γεγονός αλλά για μια απλή συνωνυμία;

Δέσποινα Βογιατζάκη
Σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων