Με ένα δεύτερο κείμενό της η Αργυρώ Γιαννουδάκη δίνει μαθήματα ανθρωπιάς και δημοσιογραφίας

Τον Φεβρουάριο, η Χανιώτισσα Αργυρώ Γιαννουδάκη, δημοσίευσε ένα άρθρο, απευθυνόμενη στην Υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, με αφορμή την εξαίρεση της σκλήρυνσης κατά  πλάκας από τον κατάλογο των μη αναστρέψιμων παθήσεων και με την πένα της ταρακούνησε τα στελέχη του Υπουργείου, που προχώρησαν στην αποκατάσταση αυτής της αδικίας 

Η αλλαγή αυτή επηρεάζει την καθημερινότητα και τη ζωή δεκάδων ανθρώπων που αντιμετωπίζουν κινητικά και άλλα προβλήματα υγείας από τη συγκεκριμένη νόσο και χρειάζονται τη στήριξη της πολιτείας για να ανταπεξέλξουν στον καθημερινό τους αγώνα.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Παραπληγικών βράβευσε την δημοσιογράφο, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του συλλόγου, αναγνωρίζοντας όπως είπε ο πρόεδρος του Συλλόγου Κώστας Κωνσταντής απευθυνόμενος στην κ.Γιαννουδάκη  οτι "με αυτό σας το άρθρο κάνατε τη ζωή μας πιο εύκολη και θα θέλαμε να είστε κοντά μας".

Η δημοσιογράφος ανήρτησε στην προσωπική της ιστοσελίδα στο Facebook ένα επίσης συγκινητικό κείμενο, με αφορμή της βράβευσή της αλλά και το ρόλο της δημοσιογραφίας σήμερα και αξίζει να το διαβάσετε

Η ανάρτηση της κ.Γιαννουδάκη

Η δημοσιογραφία έχει στις 10 χαρές 100 λύπες. Και δεκα όμως φορές να ξαναγεννιόμουν πάλι το ίδιο θα ξαναδιάλεγα να κάνω.

Πριν από μερικές ημέρες ένιωσα μεγάλη απογοήτευση, σχετικά με το πόσο επαρκής είμαι στη δουλειά μου, που βαδίζω, τι κάνω κτλπ...

Λίγα λεπτά αργότερα δέχτηκα ένα μήνυμα απο την Anna Papadimitriou η οποία εργάζεται στον Σπορ-fm, που με ενημέρωνε ότι με ψάχνει ένας κύριος και ότι της ζήτησε να μεσολαβήσει για να επικοινωνήσει μαζί μου.

Πράγματι πήρα τηλέφωνο, ήταν ο κύριος Kostas Konstantis, ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Παραπληγικών, ο οποίος μου είπε ότι με αναζητά γιατί θα ήθελε να παραβρεθώ στην κοπή της πίτας του Συλλογου προκειμένου να με βραβεύσουν.

Πραγματικά ήταν κάτι που δεν περίμενα και όπως του είπα εκείνη την ώρα δεν θεωρούσα ότι μου αξίζε κάποιο βραβείο επειδή απλώς έκανα τη δουλειά μου.

Παρά τις αντιρρήσεις μου και την προσπάθεια μου να εξηγήσω ότι για μένα βραβεία αξίζουν οι άνθρωποι που καταφέρνουν να επιβιωσουν στην Ελλαδα με κινητικά προβλήματα, όταν όχι μόνο το κράτος αλλά όλοι μας αντί να τους κάνουμε τη ζωή πιο εύκολη την κάνουμε δυσκολότερη.

Η απάντηση του ήταν: «Κυρία Γιαννουδάκη, με αυτό σας το άρθρο κάνατε τη ζωή μας πιο εύκολη και θα θέλαμε να είστε κοντά μας»

Τα λόγια αυτά ήταν σαν μία ένεση αγάπης που πήγε κατευθείαν, στην καρδιά εκεί που πονούσα. Δεν έχω νιώσει ποτέ μεγαλύτερη τιμή και συγκίνηση.

Τα βραβεία πολλές φορές στις μέρες μας δίνονται με ιδιοτελείς σκοπούς, όμως το να παίρνεις στα χέρια σου ένα βραβείο από ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και που σου λένε κάτι τόσο σημαντικό, όπως ότι έκανες τη ζωή τους πιο εύκολη είναι πραγματικά τεράστια τιμή.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον ΠΑ.Σ.ΠΑ. και τον κύριο Κωνσταντή, ελπίζω να καταφέρω να κουβαλήσω στις πλάτες μου το βάρος που μου πρόσθεσαν και να αποδειχθώ αντάξια αυτού του βραβείου.

ΥΓ: Τις μέρες πριν από την αλλαγή του νομοσχεδίου ήμουν οργισμένη και έγραφα συνεχώς εδώ στο Fb σχετικές αναρτήσεις. Κάποια στιγμή ο αρχισυντάκτης του gazzetta, Than Sarr με παρότρυνε να γράψω για το θέμα στο σάιτ: «Γράψε έχεις να πεις πράγματα για το θέμα. Στο προφίλ σου σε διαβάζουν 500 στο gazzetta θα σε διαβάσουν χιλιάδες»
«Σίγουρα σας ενδιαφέρει να γράψω εγω;»
«Ναι, προχώρα»

Τέλειωσα λοιπόν το καθημερινο ρεπορτάζ και άρχισα να γράφω με σκοπό να αποκαταστήσω μια αδικία.

Με σκοπό να με ακούσει η Υπουργός.
Στο μυαλό μου είχα κάνει εικόνα την Υπουργό να το διαβάζει και να πηγαίνει την επομένη στο γραφειο και να κάνει αυτό που έλεγα.

Την ώρα που έγραφα ένιωθα τόση πίστη και πάθος και ταυτόχρονα τόση θλίψη και τόση αδικία που πνιγόμουν και τα δάκρια δεν στέρευαν από τα μάτια μου.

Παρότι εκείνη την ώρα ήξερα ότι είναι δυνατό το κείμενο και είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το στόχο αυτού, δεν φανταζόμουν τον αντίκτυπο.

Ευχαριστώ λοιπόν και το Θάνο Σαρρή και τις χιλιάδες αναγνωστών που το διάβασαν και το μοιράστηκαν, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο την φωνή μου να ενωθεί με αυτή των ανθρώπων με ΣΚΠ και να γίνει εκκωφαντική!

Το πληκτρολόγιο απέδειξα -στον εαυτό μου πρώτα απ’ όλα- ότι έχει τόση ενέργεια (που δεν μπορούσα καν να φανταστώ) την οποία οφείλουμε όλοι οι δημοσιογράφοι να χρησιμοποιούμε για καλό σκοπό.

Καλημέρα