Τι καλύτερη ευκαιρία από τον θάνατο του μεγαλύτερου ίσως σύγχρονου επιστήμονα, του Στίβεν Χόκινγκ, μπορούμε να έχουμε για να σχολιάσουμε τα λόγια, τις παροτρύνσεις και τις συμβουλές ενός άλλου τεράστιου επιστήμονα, του Δημήτρη Νανόπουλου. Βλέπετε ο Χόκινγκ, ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ώθηση στις επιστήμες του βοηθώντας μας να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο στα πλαίσια του σύμπαντος, αλλά και σπουδαία μαθήματα ζωής σε όλους όσους «παραδίδονται» στα προβλήματα τους. Αυτό γιατί μια σπάνια ασθένεια τον κατέστησε κινητικά ανίκανο, με τους γιατρούς να του δίνουν προσδόκιμο ζωής τα 23 του χρόνια. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος τελικά ενσάρκωσε την ανακάλυψη του «παππού του» για τη σχετικότητα του χρόνου, «παρατείνοντας» τη ζωή του κατά 53 ολόκληρα χρόνια.

Ο Δημήτρης Νανόπουλος, θεωρείται ένας από τους πέντε (τώρα τέσσερις) μεγαλύτερους φυσικούς εν ζωή, είναι σίγουρα ο πιο διάσημος Έλληνας επιστήμονας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένας άνθρωπος παθιασμένος με τη χώρα του, που ενώ μπορεί να απολαμβάνει τιμές, δόξα και χρήμα οπουδήποτε στον κόσμο αφιερώνει αρκετό χρόνο του στη χώρα του, προσπαθώντας να βοηθήσει όσο περισσότερο μπορεί. Η πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή της Κυριακής ίσως να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τις ευκαιρίες που σπαταλάμε, εγκλωβισμένοι σε ιδεολογικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν τη χώρα να συμβαδίσει με τις υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες. «Αυτό που με τρομάζει είναι η απόσταση που χωρίζει τις δύο χώρες. Μια απόσταση που συνεχώς μεγαλώνει. Στη δεκαετία του ’50 αυτοί έκαναν δέκα βήματα και εμείς μισό. Τώρα αυτοί τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός και εμείς πάμε με τον αραμπά». Αυτή ήταν η απάντηση του καθηγητή για τις διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής (που περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του).  Τη συναρπαστική για το μέλλον της ανθρωπότητας συνέντευξη με τίτλο Το 2030 θα υπάρχουν «φεγγαρόπαιδα» μπορείτε να ψάξετε στο διαδίκτυο, εδώ θα ασχοληθούμε με το κομμάτι στης εκπαίδευσης και το τις προοπτικές του.

«Η Ελλάδα είναι το CERN (Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης, το μεγαλύτερο του κόσμου) των κλασσικών σπουδών» μας λέει, «θα έπρεπε να υπάρχει waiting list φοιτητών για να έρθουν και να διδαχθούν, π.χ. αρχαιολογία»... «Σε κάθε δρόμο της Αθήνας θα έπρεπε να υπάρχει ένα παράρτημα μεγάλων πανεπιστημίων απ’ όλο τον κόσμο» είπε καυτηριάζοντας την απαγόρευση ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων. «Η χώρα θα έβγαζε τεράστια κεφάλαια για να μπορεί να κάνει κι άλλα πράγματα»... «Θα μπορούσαμε να ’μαστε το πνευματικό Μονακό του κόσμου»... «Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει κάποιοι καθηγητές που έχουν φέουδα και δεν θέλουν κανέναν να τους τα αγγίξει, να προσγειωθούν στη νέα πραγματικότητα. Εδώ δεν δέχονται την αξιολόγηση. Αν είναι δυνατόν. Μιλάμε σοβαρά;» κατέληξε. Συμπέρασμα, ο Νανόπουλος ούτε ξέρει, ούτε θέλει το καλό μας…