Είναι πραγματικά παράξενες οι μέρες που ζούμε στην απίθανη τούτη χώρα, με τους πολιτικούς να συναγωνίζονται τους παίχτες του μπάσκετ, που συχνά αλλάζουν ανάλογα με το αν η ομάδα βρίσκεται στην επίθεση ή στην άμυνα. Βλέπουμε για παράδειγμα βουλευτές που αρνούνται την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα καταψηφίζοντας την, να διατρανώνουν την ίδια ώρα την πρόθεση τους να υπερψηφίσουν την κύρια κυβερνητική επιλογή, τη Συνθήκη των Πρεσπών. Με σταθερούς τους 145 πιστούς του ΣΥΡΙΖΑ, οι υπόλοιποι αλλάζουν θέσεις ανάλογα με το… play. Την μία βρίσκουν τον πρωθυπουργό καλό και την κυβέρνηση του ωφέλιμη για τον τόπο, την άλλη καταστροφική που πρέπει να φύγει μια ώρα αρχύτερα. 

Η τακτική αυτή που χαρακτηρίζετε από κάποιους κυνική, ενώ από κάποιους άλλους συνείδησης, θα μπορούσε κάπως να δικαιολογηθεί όταν αφορά σε βουλευτές πρακτικά εξαϋλωμένων κομμάτων που πιθανότατα θα απουσιάζουν από την επόμενη βουλή. Η στάση που πραγματικά είναι δύσκολο να κατανοηθεί είναι αυτή της ηγεσίας του Κινήματος Αλλαγής. Όπως γνωρίζουμε σε εξέλιξη είναι η μάχη για την κατάληψη του χώρου της κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται στην Ευρώπη. Η κατάληψη θα γίνει είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά τώρα που ξεφορτώθηκε τον Καμμένο (τα ρετάλια του ανά πάσα στιγμή θα πεταχτούν σαν έρμα στη θάλασσα), είτε από το πρώην ΠΑΣΟΚ και νυν ΚΙΝΑΛ.

Η ουσία είναι ότι από όποιον κι αν γίνει, αυτός θα απορροφήσει και τον άλλον. Την ώρα λοιπόν που όλοι περιμένουν το σύνθημα της ηγεσίας για την τελική επίθεση ανακατάληψης του χώρου που δικαιωματικά τους ανήκει, αλλά και που μπορούν να εκφράσουν καλύτερα, την ίδια αυτή ώρα η ηγεσία αφήνει χώρο για υπονοούμενα και δεύτερες σκέψεις πρωτοκλασάτων στελεχών, ακόμα και πρώην πρωθυπουργού, που ίσως και να στηρίζει την Συμφωνία των Πρεσπών, δηλαδή προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα. 

Οι κομμουνιστές είχαν «εφεύρει» ένα quote που θέλει τους καπιταλιστές ικανούς ακόμα και να πουλήσουν το σκοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουν. Καυτηριάζουν με τον τρόπο αυτό την ανθρώπινη απληστία, παραβλέποντας βέβαια πως ακόμα χειρότερη είναι η απληστία για εξουσία που χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό. Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια μάλλον έχουμε την έκφραση άλλων μορφών της ανθρώπινης αδυναμίας, της υποτίμησης όσων τον έλεγχο είχαμε και χάσαμε.

Βλέπουμε λοιπόν ανθρώπους που άλλοτε τιμήθηκαν με υψηλά αξιώματα να επιθυμούν την διάλυση του ΚΙΝΑΛ και την απορρόφηση του από τον ΣΥΡΙΖΑ, μόνο και μόνο από «πίκα» στην κ. Γεννηματά. Ανεξάρτητα από την όποια «επιτυχία» στο εγχείρημα τους, επαναλαμβάνω την άποψη μου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπηρετήσει την σοσιαλδημοκρατία για τον απλό λόγο ότι οι απόψεις του είναι τοξικές για τον ιδιωτικό τομέα και τελικά για την οικονομία. Και χωρίς οικονομία δεν υπάρχει τίποτα να μοιράσεις…          

  • Ο Κώστας Ν. Πολυχρονάκης είναι Director of Operations

www.polefl.gr

[email protected]