Το τελείωμα του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου δεν βρήκε απλά την Ελλάδα στο στρατόπεδο των νικητών, μα και τη ναυαρχίδα της, το θωρηκτό Αβέρωφ στην Κωνσταντινούπολη να υψώνει την Ελληνική σημαία μπροστά στο παλάτι του σουλτάνου Μεχμέτ ΣΤ.

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν αργότερα γνωστά (επίσημα ή ανεπίσημα), ο δαιμόνιος Βενιζέλος «κουβέντιαζε» με τους ισχυρούς της Αντάντ έως και Έλληνα τοποτηρητή στην Πόλη. Ανεξάρτητα πάντως από την ιστορική ακρίβεια, η παρουσία σα νικητής της ναυαρχίδας του ελληνικού στόλου στην Κωνσταντινούπολη, αναμφισβήτητα αποτελεί (μαζί με την άτυχη συνθήκη των Σεβρών) το απαύγασμα της επιτυχημένης εξωτερική πολιτικής έναντι της Τουρκίας.

Έκτοτε, επιτυχίες θα δυσκολευτούμε να βρούμε (το αντίθετο) για δύο κυρίως λόγους. Η Τουρκία με την καθοδήγηση του Κεμάλ απέκτησε εθνικό σχέδιο το οποίο ακόμα υπηρετείτε, ενώ εμείς σε σχέση με την Τουρκία πολύ απλά σχέδιο δεν έχουμε. Ειδικά μετά τα Ίμια, η κατάσταση κάθε άλλο παρά ευχάριστη είναι…

Τα πράγματα με τη Τουρκία είναι απλά, όσο απλά ήταν και με τα Σκόπια. Όσο εμείς δεν αναγνωρίζουμε τις διεκδικήσεις της έχοντας ταυτόχρονα αποτρεπτική δύναμη, η Τουρκία το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να απειλεί. Τα Σκόπια αντίστοιχα μπορούσαν απλά να γκρινιάζουν… 

Η ποιοτική διαφορά στις πρόσφατες διαφορές μας με την Τουρκία δεν είναι μόνο στο μέγεθος της δυνητικής απειλής, αλλά και του διακυβεύματος, καθώς άλλο είναι να υποθέτουμε την ύπαρξη κοιτασμάτων στο Αιγαίο και άλλο να τα βλέπουμε μπροστά μας στην ανατολική Μεσόγειο. Στην πρώτη περίπτωση απλά τα «κοιτάμε» κι εμείς και οι Τούρκοι, στη δεύτερη τα απολαμβάνει μόνο ο ένας. Μισό λεπτό όμως, γιατί αυτό να είναι κακό; Αν το δικό μου χωράφι είναι πιο καρπερό από του γείτονα πρέπει να υποχρεωθώ να μοιραστώ τη σοδιά μου μαζί του; Σε ποια χώρα του κόσμου εφαρμόστηκε κάτι τέτοιο, μην τρελαθούμε κιόλας…

Η αδιανόητη σπουδή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ & friends να κλείσει θέματα ανοιχτά επί δεκαετίες επείγει να τερματιστεί. Όπως και οι ίδιοι το καλοκαίρι του 2015 κατάλαβαν, ότι μία κυβέρνηση υπογράφει δεσμεύει όχι την ίδια αλλά τη χώρα. Όπως τα τέσσερα αυτά χρόνια που κυβερνούν απέδειξαν, η εμπειρία, οι γνώσεις και φυσικά οι διαπραγματευτικές τους επιδόσεις είναι απογοητευτικές. Στα Σκόπια πανηγυρίζουν γιατί ενώ η χώρα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία, οι ίδιοι ονομάζονται Μακεδόνες και η γλώσσα τους Μακεδονική (εκτός κι αν πιστεύουμε πως στην εποχή των συντομεύσεων θα θυμάται κανείς το συμπληρωματικό - πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας…). Τα όσα είπε ο πρώην υπουργός των εξωτερικών για τις σχέσεις μας με την Τουρκία (να μην είμαστε… μοναχοφαγάδες), αλλά και η απάντηση βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην απαράδεχτη πρόκληση Τούρκου βουλευτή μέσα στην Βουλή των Ελλήνων (να βρούμε λύσεις, όπως με τις Πρέσπες), μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλέσουν.    

Κώστας Ν. Πολυχρονάκης

Director of Operations