Ο Λέβι Ντάχαϊμ ζει σε μια λωρίδα άμμου που χωρίζει τις ακτές της Φλόριντα των ΗΠΑ από τον Ατλαντικό Ωκεανό και προσέφυγε εναντίον της αμερικανικής κυβέρνησης κατηγορώντας την για κλιματικό έγκλημα.

«Με τον ρυθμό που εξελίσσονται τα πράγματα δεν γνωρίζω καν αν η Γη θα εξακολουθεί να υπάρχει όταν μεγαλώσω», δήλωσε πρόσφατα ο 11χρονος μιλώντας στο AFP.

«Ελπίζω ότι θα μπορέσω μία ημέρα να δείξω στα παιδιά μου, αν αποκτήσω, το μέρος όπου μεγάλωσα και έπαιξα», πρόσθεσε. «Δεν ξέρω καν αν θα ζω ακόμη, ίσως να ζούμε στον Άρη;», διερωτήθηκε ο Λέβι.

Ο Λέβι είναι ο μικρότερος από τους 21 ενάγοντες που προσέφυγαν δικαστικά το 2015 εναντίον της αμερικανικής κυβέρνησης μέσω των περιβαλλοντικών οργανώσεων Our Children’s Trust και Earth Guardians, μια προσφυγή η εκδίκαση της οποίας καθυστερεί εξαιτίας των πολλών αιτήσεων ακύρωσης και των αναβολών.

Κατηγορούν την κυβέρνηση όχι μόνο για αδράνεια μπροστά στην υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά επίσης και για ενέργειες «θετικών διακρίσεων» υπέρ των ορυκτών καυσίμων, με αποτέλεσμα να στερεί από τις μελλοντικές γενιές το συνταγματικό τους δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία.

Η δράση τους είναι διαφορετική, αλλά και συμπληρωματική με το κίνημα που ξεκίνησε το 2018 η Σουηδέζα ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ με τις «σχολικές απεργίες» κάθε Παρασκευή.

Όταν κάποιος ζει, όπως ο Λέβι, σε μια αμμουδιά λιγότερα από τέσσερα μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας βρίσκεται συνεχώς μέσα στη φύση.

Ο 11χρονος έχει υιοθετήσει μαζί με μια ομάδα παιδιών ένα κομμάτι της παραλίας, το οποίο καθαρίζουν κάθε εβδομάδα.

Εντάχθηκε στην ομάδα των εναγόντων έπειτα από προτροπή του ιερέα της εκκλησίας όπου πηγαίνει, «όμως πάντα ενδιαφερόμουν για το περιβάλλον», εξηγεί το αγόρι, το οποίο όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει θαλάσσιος βιολόγος. Μέχρι τώρα «δεν ήξερα τι μπορώ να κάνω για να σταματήσω την κλιματική αλλαγή».

Ο Λέβι παραδέχεται ότι δεν κατανοεί τη νομική βάση της προσφυγής: «Θα πρέπει να μιλήσετε με τη μητέρα μου για τα νομικά, εγώ δεν ασχολούμαι». Όμως «σκέφτομαι την κλιματική αλλαγή καθημερινά. Ανησυχώ πάρα πολύ. Όταν ήμουν μικρός είχα εφιάλτες ότι το νερό ανέβαινε και είχε πολλή ζέστη», εξηγεί.

Σε αυτό το συναίσθημα προστίθεται και η οργή του απέναντι στους εβδομηντάχρονους πολιτικούς της χώρας. «Γνωρίζουν για την κλιματική αλλαγή εδώ και 50 χρόνια. Με εκνευρίζει το γεγονός ότι εκείνοι αποφασίζουν για το μέλλον μας και κατά συνέπεια για τις ζωές μας».