Πριν λίγες ημέρες είδε, σε κάποια μέσα ενημέρωσης, το φως της δημοσιότητας η είδηση για «σωρεία καταγγελιών για φοροδιαφυγή στις αρμόδιες αρχές». Το «ιδιαίτερο» στην υπόθεση ήταν οι πηγές των καταγγελιών αυτών, αφού όπως τα έγκυρα ρεπορτάζ αποκάλυπταν ήταν «εσωτερικές» με «άριστη» γνώση αφού προέρχονταν από απατημένες-νους εραστές, συζύγους, έως εγκαταλελειμμένους… λογιστές και δυσαρεστημένους πελάτες. Την επόμενη μέρα αποτύπωσε σε σκίτσο την «είδηση» ο πάντα ευρηματικός Αρκάς, με τον αγαθό μέσο Έλληνα του να διαπιστώσει ότι «Η δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης στηρίζεται στη φρικτή υποψία ότι κάποιος έχει κάπου ακόμα λεφτά!».

Είναι πλέον σε όλους σαφές αυτό που και από ετούτη εδώ τη στήλη έχει επανειλημμένα αναφερθεί για τη φοροδιαφυγή, ότι δηλαδή για να λειτουργεί θα πρέπει τα πιθανά οφέλη να είναι λιγότερα από τον πιθανό κίνδυνο. Αυτό μάλιστα θα πρέπει να συνδυάζεται με την αίσθηση του κόσμου ότι οι φόροι του πιάνουν τόπο. Δυστυχώς στην πατρίδα μας η υπερφορολόγηση έχει εδώ και χρόνια καταστήσει τα πιθανά οφέλη ασύγκριτα περισσότερα από τον πιθανό κίνδυνο και αυτό είναι μονάχα η αρχή. Η απώλεια της ηθικής ανωτερότητας που πρέπει να έχει ο ελεγκτής έναντι του ελεγχόμενου είναι το άλλο, καθώς η δημοσίευση ειδήσεων για χρηματισμό στελεχών των ελεγκτικών αρχών ύψους εκατομμυρίων ευρώ, αποδεικνύει ότι το θέμα με καταστολή δεν μπορεί να λυθεί.

Έρχονται από πάνω και οι έρευνες, όπως η πρόσφατη του ΟΟΣΑ με τίτλο Risks that matter 2018, που αποτυπώνουν την πεποίθηση των Ελλήνων πως οι φόροι τους απλά καταλήγουν στο άπατο κρατικό πηγάδι. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα το 82,1% των Ελλήνων θεωρεί ότι για το ύψος των φόρων που πληρώνει, οι δημόσιες υπηρεσίες που λαμβάνει είναι ανεπαρκείς. Για να είμαστε βέβαια σωστοί και δίκαιοι, ανάλογα παράπονα εκφράζουν οι λαοί σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, η διαφορά είναι ποσοτική. Ο μέσος όρος είναι 58,5%, σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα. Ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό, 79,4% παρουσιάζεται στους πολίτες οι οποίοι τάσσονται υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων προκειμένου να στηριχθούν οι φτωχοί, κλισέ όπως αποδεικνύεται διακομματικό. Δ

υστυχώς, όπως πρόσφατα παραδέχτηκε και ο κ. Τσακαλώτος, «οι επιχειρήσεις έχουν καλύτερους δικηγόρους και τρόπους να αποφεύγουν τη φορολογία», σε αντιδιαστολή προφανώς με τους πρώην συζύγους... 

Τα πράγματα με την φορολογία δεν είναι απλά, η φορολογική πολιτική πρέπει να είναι σταθερή, δίκαιη και αυστηρή ταυτόχρονα, ώστε πολίτες και επιχειρήσεις να γνωρίζουν τι τους ξημερώνει, να εισπράττουν υπηρεσίες ανάλογες των όσων πληρώνουν γνωρίζοντας ότι αν δεν το κάνουν τους περιμένουν ποινές εξόντωσης. Όσο τα κόμματα αντιμετωπίζουν τους φόρους μας σαν παράγοντα αύξησης της πελατείας τους, το φορολογικό στην Ελλάδα δεν πρόκειται να λυθεί. Όσες απατημένες-νοι κι αν βρεθούν…  

Ο Κώστας Ν.Πολυχρονάκης είναι Director of Operations