«Έχοντας βιώσει οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πως νιώθεις όταν βρίσκεσαι και από την έξω και από την μέσα πλευρά διαχωριστικού των παρελάσεων, θα μπορούν ίσως να μας πουν από που είναι καλύτερα...». Το παραπάνω ερώτημα του πάντα ευρηματικού Ραδάμανθυ είναι βέβαια ρητορικό, αφού την πασιφανή απάντηση επιβεβαιώνει η απροθυμία των κυβερνητικών στελεχών να αποχωριστούν την καρέκλα. Το κακό στην περίπτωση μας είναι άλλο: όχι το ότι οι έξω από το διαχωριστικό εκφράζουν την αγανάκτηση τους με όποιον τρόπο θεωρούν πρόσφορο, αλλά το ότι οι μέσα είναι οι πρώτοι διδάξασες. Οι πρώτοι που «μετέφρασαν» τις έντονες και συχνά έμπρακτες διαμαρτυρίες, σε δικαιολογημένη λαϊκή οργή. Είμαι βέβαιος ότι αν ο κ. Τσίπρας μπορούσε να διαβλέψει τη μελλοντική του εξέλιξη δεν θα έκανε ποτέ τις δηλώσεις του καιρού των αγανακτισμένων όπως: «Τη δημοκρατία δεν τη στοχοποιούν οι πολίτες που μουτζώνουν το Κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο και τη δημοκρατία τα υπονομεύσατε εσείς ένα χρόνο πριν, όταν εξουσιοδοτήσατε τον Υπουργό των Οικονομικών να υπογράφει ερήμην του ελληνικού κοινοβουλίου συμβάσεις που αφορούν το μέλλον της ελληνικής οικονομίας». Επειδή ο πανταχού παρών αντίλογος θα συμπληρώσει αντίστοιχα εμπρηστικές δηλώσεις από τα άλλα κομματικά στρατόπεδα σταματώ. Το ερώτημα σήμερα είναι άλλο: Πως θα φύγουμε από το χείλος του γκρεμού κι έπειτα, πως θα ξαναχτίσουμε την πατρίδα μας…

Κοινή είναι η εντύπωση ότι μετά από τόσα σκληρά μνημονιακά χρόνια τα δυσκολότερα έχουν περάσει, ότι αν και χαμηλότερα, πατάμε πλέον σε στέρεο έδαφος. Ουδέν αναληθέστερο τούτου. Η σημερινή υγεία της Ελληνικής οικονομίας μοιάζει με παχύσαρκο και καπνιστή ασθενή που μόλις βγήκε από την εντατική και προσπαθεί να πάρει τις πρώτες του ανάσες χωρίς μηχανική υποστήριξη. Είναι σε καλύτερο από πριν σημείο, αλλά η κατάσταση παραμένει εύθραυστη. Το κρίσιμο στο σημείο αυτό είναι να καταλάβουμε την κατάσταση μας, ότι πρέπει να δουλέψουμε με πρώτο στόχο την ανάκτηση των δυνάμεων μας, δεύτερο την έξοδο από το νοσοκομείο και τρίτο την αλλαγή των συνηθειών μας ώστε να μην χρειαστούμε την εντατική ξανά. Πως θα γίνουν όλα αυτά με γνωστούς, φίλους και συγγενείς να καυγαδίζουν (για το πώς θα γίνουν), μέσα στο νοσοκομείο;

Αναμφίβολα οι ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης όσο αφορά στην εκτράχυνση των πολιτικών ηθών και την μετατροπή του θράσους και της ασέβειας σε μέσο επίδειξης, είναι μεγάλες κι ας ελπίσουμε πως (τουλάχιστον οι λογικοί  εκεί μέσα) θα φερθούν διαφορετικά στο μέλλον. Αν όμως (οι υπόλοιποι) δεν ξεπεράσουμε τις πικρίες μας, αν δεν επιδείξουμε έναν άλλον πολιτισμό στον δημόσιο λόγο τότε, καθώς η δράση φέρνει αντίδραση, είμαστε καταδικασμένοι όλοι να σερνόμαστε σαν τον παχύσαρκο και καπνιστή ασθενή του παραδείγματος αδυνατώντας να αλλάξουμε τις βλαβερές μας συνήθειες. Και τότε, η επιστροφή μας στην εντατική θα είναι το μικρότερο κακό…