Έχουμε σαν λαός και κρατική οντότητα την πλάκα μας όμως. Εκπαίδευση μπορεί να μην έχουμε, μπορεί τα παιδιά μας να «πατώνουν» στις διεθνείς κατατάξεις, μπορεί εμβληματικές της εκπαίδευσης μορφές όπως ο καθηγητής Μπαμπινιώτης να διατυπώνουν αφορισμούς του τύπου «το ελληνικό σχολείο είναι άχρηστο», μπορεί χίλια δυο να μας λείπουν, αλλά όλα κι όλα, έχουμε Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Με δεδομένο ότι στην Ελλάδα μετά τη μεταρρύθμιση της Παιδείας από τον Γεώργιο Παπανδρέου, όλοι οι της Παιδείας υπουργοί θέλουν να κάνουν τη δική τους μεταρρύθμιση, να αφήσουν το «στίγμα» τους στην εκπαίδευση (μπας και του μοιάσουν), οι έρευνες του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής και όχι μόνο έχουν μία αξία. Ίσως, ίση του χαρτιού που είναι τυπωμένες… 

Η φράση «εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα» είναι αδόκιμη για τον απλό λόγο ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία εκπαιδευτική πολιτική. Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να πει ότι πέρα από την κουτάλα της εξουσίας η Ελλάς στερείται πολιτικής, οράματος για την πραγματική πρόοδο, γενικώς. Έρευνες για την μαθητική διαρροή (όπως του περιώνυμου Ινστιτούτου) για παράδειγμα, θα είχαν νόημα εάν τα συμπεράσματα τους προβλημάτιζαν για τα όσα κακώς συμβαίνουν στα σχολεία μας και οδηγούσαν στις απαραίτητες αλλαγές οι οποίες θα έδιναν λύσεις, θα έκαναν το σχολείο θελκτικότερο σε όσους σήμερα το θεωρούν χάσιμο χρόνου και τελικά θα κατέληγαν στη μείωση της μαθητικής διαρροής. Τα υπόλοιπα είναι χάσιμο υλικών και ανθρώπινων πόρων.

Από άλλη οπτική γωνία η εικόνα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι μαγική, αφού ακόμα και στα χρόνια της κρίσης το κράτος επενδύει λεφτά με το τσουβάλι για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων. Ένας γιατρός για παράδειγμα κοστίζει στο δημόσιο περί τις 200.000 € (για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), στα οποία πρέπει να προστεθούν και όσα ξόδεψε η οικογένεια του. Όταν λείπει η σύνδεση με την αγορά εργασίας, είναι σαν η Ελλάδα να επιδοτεί τις χώρες του εξωτερικού που οι γιατροί αυτοί θα εργαστούν με 200.000 € συν τα λεφτά της οικογένειας! Η «δωρεάν» και «ανεμπόδιστη» και ότι άλλη ανοησία ακούμε για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων τελικά καταλήγει σε επιδότηση άλλων, κατά κανόνα πλουσιότερων κρατών! Ταυτόχρονα, συνυπολογίζοντας το δημογραφικό, οδηγεί σε ακόμα γρηγορότερη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας.  

Για μία ακόμα φορά θα επαναλάβω το αυτονόητο, η εκπαίδευση για να δώσει αποτελέσματα χρειάζεται χρόνο ή διαφορετικά, η «δουλειά» στην εκπαίδευση δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Με τους φωστήρες που ενδιαφέρονται για τα φώτα της δημοσιότητας και μόνο, σχέδιο, πλάνο, στρατηγική δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί αυτά προϋποθέτουν δύο άγνωστα στην Ελλάδα στοιχεία: συνεννόηση και σταθερότητα. Στην ελλαδική πραγματικότητα όμως ακόμα και όσα ψηφίζουμε με συντριπτική πλειοψηφία (όπως ο νόμος Διαμαντοπούλου για παράδειγμα), καταρρέουν στην πρώτη ευκαιρία. Λείπουν συνεννόηση και σταθερότητα, δηλαδή ωριμότητα…       

  • Ο Κώστας Ν. Πολυχρονάκης είναι Director of Operations

www.polefl.gr

[email protected]