Το μόνο που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτε δεν διδασκόμαστε από αυτήν, λέει το τόσο αληθινό αυτό κλισέ, η «έκπληξη» των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τις προεκλογικές κυβερνητικές παροχές άρα, μπορεί να χαρακτηριστεί έως και υποκριτική. Βλέπετε αποτελεί βασικό συστατικό του εδώ και διακόσια χρόνια κράτους μας η προεκλογική «τακτοποίηση» διαφόρων εκκρεμούντων θεμάτων, όχι φυσικά… υστερόβουλα, προς άγραν απογοητευμένων ψηφοφόρων, μα… πατριωτικά, γιατί λίγο πριν τις εκλογές ολοκληρώνεται το έργο της εκάστοτε κυβέρνησης, άρα υπάρχει η… δυνατότητα χρηματοδότησης των κάθε λογής ρουσφετιών. Πως το είπε ο πρωθυπουργός; «Έως τον περασμένο Αύγουστο κυβερνούσαμε με τα χέρια δεμένα». Μάλιστα.

Έχοντας πεντακάθαρη τη συνειδητοποίηση του ανέλπιδου της αντιστροφής της άποψης όσων το μόνο που επιθυμούν είναι η έως εξαφάνισης τιμωρία όσων θεωρούν ότι ευθύνονται για τη χρεωκοπία του 2010, απλά για μία ακόμα φορά θα επικαλεστώ τους νόμους της λογικής. Αυτούς και μόνο αυτούς θα πρέπει να ξαναβρούμε αν όχι για εμάς, αλλά για τα παιδιά μας. Γιατί ας μη νομίζουμε πως με τα σημερινά δεδομένα θα μείνουν πολλά παιδιά στον τόπο. Η λογική λοιπόν λέει πως πρώτα εργάζεσαι, παράγεις και μετά απολαμβάνεις, καταναλώνεις το προϊόν των κόπων σου. Πολύ απλά το αντίθετο δεν γίνεται, ένα παραπάνω όταν οι πόροι σου είναι πεπερασμένοι, όταν έχεις να διαχειριστείς συγκεκριμένο προϋπολογισμό. 

Αν ρωτήσουμε κάποιον για το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα εννέα στους δέκα θα απαντήσουν η ανεργία. Αυτό γιατί με παρουσία σε όλα σχεδόν τα ελληνικά σπίτια όλοι γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τα αποτελέσματα της. Την απογοήτευση, τη θλίψη και τη μιζέρια που βιώνουν όσοι βλέπουν τα χρόνια να περνούν και τα επαγγελματικά τους προσόντα να απαξιώνονται, μαζί με τη ζωή τους. Εκεί, στην προσπάθεια δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας θα περίμενε κάποιος θα κατευθυνθούν οι λιγοστοί πόροι που η κρατική μας υπόσταση διαθέτει περισσευούμενους, όχι μόνο γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της, αλλά και γιατί αυτός (με την παραγωγή όχι την κατανάλωση) είναι ο μοναδικός τρόπος υγιούς αύξησης του ΑΕΠ. Με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας οι οποίες θα δημιουργούν πλούτο, θα πληρώνουν φόρους, θα απελευθερώνουν πόρους για υγιή (από περίσσευμα όχι από δανεικά) κοινωνική πολιτική. Το δυστύχημα διπλό: οι πόροι στις επενδύσεις για την καταπολέμηση της ανεργίας χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν, ενώ των επιδομάτων «αποδίδουν» αμέσως, την ώρα που οι πληθυσμοί των συνταξιούχων ψηφίζουν μαζικά, αντίθετα με τους νέους και τους ανέργους…

Το παρήγορο στην υπόθεση είναι πως στη σύγχρονη πολιτική ιστορία κανένας δε «γύρισε» το εκλογικό αποτέλεσμα με τα «Τσοβόλα δώστα όλα». Τελικά (υπό μία ευρύτατη «τα θέλει ο πισινός μας» έννοια), θα έχει πλάκα να ανατραπούν όλα τα προγνωστικά, να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να περιμένουμε να υλοποιήσει ο Τσίπρας  τις υποσχέσεις του…