«Το τελικό συμπέρασμα είναι πως ο λαϊκισμός σε καθεστώς δημοκρατίας δεν μπορεί να σταθεί, καταρρέει υποκύπτοντας στα «κατασκευαστικά» του προβλήματα.  Τα μεγάλα λόγια και οι υποσχέσεις για άκοπη και πλούσια ζωή ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Ο έξυπνος λαϊκιστής λοιπόν φροντίζει να διατηρείτε σε απόσταση ασφαλείας από την εξουσία, γνωρίζοντας ότι αν την πάρει θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει το αδύνατο…». Επίλογος του άρθρου με τίτλο «Το εγχειρίδιο του έξυπνου λαϊκιστή» (Κ.Ε. 29/5/2019).

Το ευρωπαϊκό εγχείρημα από την αρχή βρήκε μπροστά του πολλά εμπόδια τα οποία πάντα ξεπερνούσε με μικρά βήματα έπειτα από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις. Αυτό ήταν απαραίτητο για δύο λόγους, έναν εθνικό και έναν πολιτικό. Ο εθνικός αφορά τις διαφορετικές κουλτούρες, συνήθειες και προκαταλήψεις λαών με συχνά αντίπαλο εθνικό αίσθημα, και ο πολιτικός στο να «δείξουν» οι ηγέτες ότι έκαναν το καλύτερο για τους πολίτες τους και σε κάθε περίπτωση, ότι ήταν δυνατό. Η όλη διαδικασία έγινε γνωστή με την άδικη φράση «η Γαλλία αποφασίζει και η Γερμανία πληρώνει». Η φράση είναι άδικη γιατί ναι μεν οι χώρες συνεισφέρουν στον κοινό προϋπολογισμό ανάλογα με το ΑΕΠ τους, άρα η Γερμανία πληρώνει περισσότερα, αλλά τόσο η Γερμανοί πολιτικοί ήταν ισχυρές προσωπικότητες άρα είναι αστείο να λέμε ότι οι Γάλλοι συνάδελφοί τους τούς χειραγωγούσαν, αλλά και η Γαλλία σαν δεύτερη οικονομία της Ε.Ε. απλά πληρώνει κάπως λιγότερα (16,2 έναντι 19,5 δις €).

Η Ευρώπη κακά τα ψέματα χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι ένα σύνολο διαφορετικό, καθώς η Βρετανία δεν είναι απλά μία μεγάλη χώρα, για αιώνες κυβερνούσε τον κόσμο ολόκληρο. Οι διπλωματικές, επιχειρησιακές, στρατιωτικές της δυνατότητες σε πολλές περιπτώσεις είναι ισχυρότερες των αντιστοίχων Γαλλικών ή Γερμανικών. Αυτό το ξέρουν και γι αυτό πιέζουν. Από την άλλη, η Ε.Ε. είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της, ο μεγαλύτερες αγοραστής των προϊόντων της, ευρωπαίοι είναι οι περισσότεροι τουρίστες της και φυσικά οι φοιτητές της. Το να τα «σπάσεις» λοιπόν με αυτούς δεν είναι και τόσο έξυπνο…

Η Βρετανία αυτή τη στιγμή είναι μια βαθιά διαιρεμένη χώρα, το δημοψήφισμα ήταν 52 – 48. Τσαρλατάνοι πολιτικοί και ύποπτα συμφέροντα βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν τη δύναμη στα χέρια τους. Το μεγαλύτερο (μεταξύ σοβαρού και αστείου) επιχείρημα που μου είπε ο οδηγός του λεωφορείου μας στην εκπαιδευτική μας εκδρομή την προηγούμενη εβδομάδα, αφού μου διευκρίνισε πως ο ίδιος αισθάνεται Άγγλος και όχι Βρετανός, ήταν «Θέλω πίσω το μπλε Βρετανικό μου διαβατήριο και όχι τα κόκκινα της Ε.Ε.». Τώρα οι λαϊκιστές με τον Τζόνσον έκαναν το μοιραίο λάθος, πήραν την εξουσία. Για να δούμε, θα «ξεφύγουν» ή θα το πληρώσουν…   

Υ.Γ. Όπως κάθε χρόνο τέτοιο καιρό η στήλη θα ασκήσει το ιερό της δικαίωμα στην «αγρανάπαυση». Ραντεβού τον Σεπτέμβριο.   

Ο Κώστας Ν.Πολυχρονάκης είναι Director of Operations