«Κακά τα ψέματα, εάν στόχος μας ήταν η αύξηση της κρουαζιέρας, είναι πιστεύω φανερό ότι αποτύχαμε και μάλιστα παταγωδώς. Χωρίς να μπαίνουμε στους αριθμούς της μιζέριας, αν ήταν τόσο πάνω ή κάτω σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, είναι πιστεύω σε όλους σαφές ότι το τεράστιο κομμάτι του θαλάσσιου τουρισμού ελάχιστά προσφέρει στην πολιτεία μας. Αναγνωρίζοντας ότι η προηγούμενη διοίκηση έκανε αυτά που μπορούσε, έτρεξε, πήγε σε εκθέσεις, προώθησε το λιμάνι και τις ομορφιές του τόπου μας, είναι πιστεύω καιρός να αναρωτηθούμε μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τα πράγματα ξανά. Μήπως για παράδειγμα είναι καλύτερα να αντιληφθούμε επιτέλους πως εκεί που φτιάξαμε το λιμάνι μας δεν είναι για μεγάλα καράβια, μήπως λοιπόν είναι  σοφότερο να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε την καλύτερη μαρίνα που μπορούμε; Μια μαρίνα που θα δέχεται μόνο ιστιοπλοϊκά, κότερα και θαλαμηγούς έως ενός ορισμένου εκτοπίσματος, μια μαρίνα με το απίστευτο πλεονέκτημα να βρίσκεται στην καρδιά της «καλύτερα διατηρημένης παλιάς πόλης της Μεσογείου» και προσφέρει στους τυχερούς την απίστευτη θέα του Ρεθέμνους, του Ψηλορείτη και των Λευκών Όρεων; Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι η απαλλαγή από τις βρωμερές και οχλούσες εμπορικές δραστηριότητες, οι οποίες ελάχιστη προστιθέμενη αξία έχουν και άριστα μπορούν να εξυπηρετηθούν, ενόψει μάλιστα της αναβάθμισης του δρόμου, από το λιμάνι της Σούδας. Η καρδιά του προβλήματος βρίσκεται πιστεύω στο ότι σήμερα δεν ξέρουμε τι ακριβώς πουλάμε. Έχουμε εμπορικό λιμάνι; Κυνηγάμε την κρουαζιέρα; Θέλουμε τα σκάφη απ όλη την Ευρώπη να βάλουν επιτέλους την πολιτεία μας στη ρότα τους; Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε, γιατί ο γιαλός δεν είναι στραβός…» (Κ.Ε. 5/9/2019)

Με την έννοια Master Plan προσπαθούμε να αποδώσουμε την απόφαση μιας κοινότητας να θέσει το περίγραμμα του οράματος της για το μέλλον. Αφορά μακροπρόθεσμους στόχους (π.χ. πως θέλουμε να είμαστε σε 20 χρόνια) και χαρακτηρίζεται από διάθεση επιβολής ζωνών, τι γίνεται που. Αυτά λέγοντας δεν μπορώ παρά ενθουσιωδώς να χειροκροτήσω την κατάρτιση Master Plan για την παραλιακή μας ζώνη από το Δελφίνι έως τον Περιφερειακό, με την επισήμανση ότι είναι κάτι που αν είχε γίνει εδώ και χρόνια, θα μας είχε γλυτώσει από πολλά προβλήματα.

Για τις διάφορες ζώνες της μεγάλης σε μέγεθος και τεράστιας σε αξία περιοχής αυτής μπορούμε να μιλάμε για ώρες με μία απαραίτητη προϋπόθεση: τον εξοστρακισμό κάθε μη επιβατικής δραστηριότητας. Το Ρέθεμνος ζει από τον τουρισμό, οι επισκέπτες μας έρχονται για να χαρούν και να χαλαρώσουν, μέχρι τώρα έρχονται μόνο στα ξενοδοχεία μας, θέλουμε όμως να έρχονται και από τη θάλασσα. Κρουαζιερόπλοια, θαλαμηγοί, κότερα, ιστιοπλοϊκά, ακόμα και φουσκωτά θα δώσουν προστιθέμενη αξία τόσο άμεσα (με τα χρήματα που θα αφήνουν), όσο και έμμεσα (με τη διαφήμιση της όμορφης εικόνας μιας γεμάτης μαρίνας). Μπράβο στους εμπνευστές. Μακάρι να πάρουν τη σωστή απόφαση.