Μεγάλη ταραχή σκόρπισε η μελέτη «Ρομπότ και απασχόληση» που δημοσίευσε αυτήν την εβδομάδα ο ΣΕΒ.

Το θέμα φλέγον, καθώς με την ανεργία να παραμένει σε θηριώδη επίπεδα κάθε απειλητικό νέο για τις λίγες υπάρχουσες θέσεις λειτουργεί σαν καύσιμος ύλη στο ηφαίστειο της ελληνικής κοινωνίας. Βλέπετε νέα του τύπου «έξι στους δέκα εργαζομένους διατρέχουν κίνδυνο να αντικατασταθούν από ρομπότ» ή «βάσει στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ 1,5 εκατομμύριο μισθωτοί ενδέχεται στο μέλλον να αλλάξουν αντικείμενο εργασίας λόγω της εισόδου των ρομποτικών συστημάτων», τρομάζουν. Στην περίπτωση της Ελλάδας των εκατοντάδων χιλιάδων μακροχρόνια ανέργων, τρομοκρατούν.

Μια προσεκτικότερη ματιά στα συμπεράσματα όμως και κυρίως, μια ψυχραιμότερη θεώρηση της κατάστασης ίσως ανακουφίσει, θα έλεγα, ίσως δώσει και κάποια ελπίδα. Αρχικά, δεν έχει κανένα νόημα να φοβόμαστε την τεχνολογία. Δεν είμαστε στον Μεσαίωνα να χαρακτηρίζουμε «μαγικό» ότι δεν κατανοούμε (αντίθετα, την τηλεόραση για παράδειγμα που εκτός των ειδικών δεν καταλαβαίνουμε πως μεταφέρει την εικόνα, την λέμε… χαζοκούτι). Σήμερα όλοι αναγνωρίζουμε τα οφέλη από τη χρήση της, καθώς η τεχνολογία είναι εκείνη που έχει κάνει τη ζωή μας ανετότερη, μεγαλύτερη, καλύτερη. Για να ασχοληθούμε και με το σύγχρονο πραγματικό πρόβλημα, τη βιωσιμότητα του πλανήτη, η επιστήμη είναι αυτή που περιμένουμε να δώσει τη λύση.

Πως μπορεί να αντιδράσει ο μέσος άνθρωπος, αυτός που ευσυνειδήτως εργάζεται, καταναλώνει και ανησυχεί για την οικογένεια του; Όσο κι αν φαίνεται απλό, μια εύκολη απάντηση είναι αναβαθμίζοντας τις ψηφιακές του δεξιότητες. Σύμφωνα με μελέτες οι περισσότεροι εργοδότες δυσκολεύονται να καλύψουν θέσεις εξειδικευμένου προσωπικού γιατί οι υποψήφιοι στερούνται ψηφιακών δεξιοτήτων! Φανταστείτε ότι στη χώρα μας, ακόμα και σήμερα το επίπεδο των ψηφιακών δεξιοτήτων των εργαζομένων παραμένει χαμηλό σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., ενώ ένα στα τρία άτομα ηλικίας 16-74 ετών δεν έχει καμία ψηφιακή δεξιότητα. Τουλάχιστον, το 46% έχει τις βασικές ψηφιακές δεξιότητες, με άλλα λόγια γνωρίζει πέντε πράγματα για το Microsoft Office. Κι όμως, στις μέρες μας η απόκτηση του βασικού και του advanced επιπέδου υπολογιστών είναι τόσο μα τόσο απλή που δεν θα έπρεπε να λείπει από κανέναν…

Την ώρα που έκλεινα τη στήλη προσπαθώντας να γράψω κάτι αισιόδοξο και ενθαρρυντικό μπήκε ήρθε στο γραφείο μου άνεργος συμπολίτης που για να προσληφθεί σε κάποια επιχείρηση έπρεπε να κάνει ένα σεμινάριο. Το κακό είναι ότι το συγκεκριμένο σεμινάριο απαιτεί και χρήση υπολογιστή, ο οποίος με τη σειρά του απαιτεί κάποιες βασικές γνώσεις χειρισμού. Πραγματικά με λύπησε η έκφραση στεναχώριας του συμπολίτη καθώς γκρεμίζονταν τα όνειρα επανεισόδου του στην αγορά εργασίας. Η λύπη μου μετατράπηκε σε απογοήτευση όταν του εξήγησα πόσο εύκολο θα ήταν να λύσει το πρόβλημα του μαθαίνοντας υπολογιστές και βρέθηκα αντιμέτωπος με άρνηση. Με το παράπονο όμως δεν γίνονται και πολλά…