Όταν τον Ιανουάριο του 1928 ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα, ο ενθουσιασμός ήταν τόσο μεγάλος που σχεδόν ξηλώθηκαν όλες οι δάφνες για να στρωθούν οι δρόμοι που περνούσε ο πρώτος (και τελευταίος) κυβερνήτης.

Λίγους μονάχα μήνες αργότερα τα δίδυμα σαράκια του ελληνισμού, η διχόνοια και η καχυποψία άρχισαν να δίδουν τους πρώτους τους «καρπούς».

Στην εκπαίδευση για παράδειγμα, τομέα στον οποίο ο Καποδίστριας έδινε μεγάλη βαρύτητα, είχε δημιουργήσει δεκάδες δημοδιδασκαλεία που έβαλαν τις βάσεις στην εκπαίδευση των Ελλήνων. Οι αντίπαλοι του όμως υποτιμούσαν την προσπάθεια ζητώντας άμεσα να ιδρυθούν …πολυτεχνεία και πανεπιστήμια (δυστυχώς ανάμεσα τους και ο άλλοτε θερμός υποστηρικτής του Κοραής). Ο κυβερνήτης έχοντας ισχυρή την αίσθηση της απόδοσης των πενιχρών (από τότε) οικονομικών της πατρίδος αντιδρούσε με το σκεπτικό «να μάθουν πρώτα ανάγνωση και αριθμητική» και απέρριπτε τις συμβουλές να καθησυχάσει την αντιπολίτευση ανακοινώνοντας την ίδρυση ανώτατων ιδρυμάτων κι… έχει ο Θεός, με τον αφορισμό «εγώ είμαι πολιτικός κι όχι πολιτικάντης».

Η κατίσχυση των πολιτικάντηδων στην σύγχρονη εποχή αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από το ότι φτιάξαμε πολύ περισσότερα πολυτεχνεία και πανεπιστήμια απ’ όσο χρειαζόμαστε με τα γνωστά αποτελέσματα (φοιτητές με βαθμούς κάτω της βάσης, φοιτητικά φροντιστήρια κτλ), την ώρα που στερούμαστε τις απολύτως απαραίτητες δομές προσχολικής αγωγής, τις δομές που αφορούν παιδιά στις ηλικίες 0-6 ετών. Αυτό που ο Καποδίστριας χρησιμοποιώντας μονάχα τη λογική καταλάβαινε, ότι δηλαδή πρέπει κάποιος να μάθει τα βασικά πριν γίνει επιστήμονας, έρχονται σήμερα όλες μα όλες οι μελέτες να συμφωνήσουν: Τα παιδιά που έχουν «δουλευτεί» πριν πάνε στο σχολείο τα καταφέρνουν καλύτερα, όχι μόνο εκεί, μα στη ζωή τους γενικότερα. Αυτό, γιατί έχοντας κοινωνικοποιηθεί σε πολύ μικρότερη ηλικία αποκτούν ευκολότερα τα λεγόμενα soft skills, το μοίρασμα, τη συμμετοχή σε ομάδες, την επίλυση κρίσεων κτλ. Τόσο απλά.

Στη χώρα μας μπορεί τα περισσότερα παιδιά να γίνονται φοιτητές, συχνά απλά και μόνο γιατί αλλιώς… τι θα πει η γειτονιά, μόνο 4 στα 10 όμως είναι εντός παιδικών σταθμών. Επιπρόσθετα, το τοπίο στην Ελλάδα είναι θολό καθώς η απογραφή των Παιδικών Σταθμών άρχισε να γίνεται σχετικά πρόσφατα, αλλά κυρίως, οι τρεις δομές, βρεφονηπιακοί, παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία δεν ακολουθούν κάποιο κοινά δομημένο πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας, μα λειτουργούν εντελώς αποσπασματικά. Εδώ και χρόνια οι προτάσεις για ενοποίηση των δομών προσχολικής αγωγής (ηλικίες 0-6) μετ’ επαίνων απορρίπτονται …

Την ίδια ώρα οι καμπάνες του δημογραφικού χτυπούν λυσσασμένα, καθώς αν η κατάσταση δεν αλλάξει η χώρα το 2050 θα έχει περί τα 8 εκατομμύρια κατοίκους. Θυμίζω ότι το 2050 είναι σε τριάντα ακριβώς χρόνια, και οι περισσότεροι από εμάς, που σήμερα λειτουργούμε ακριβώς όπως οι τότε αντιπολιτευόμενοι τον Καποδίστρια (πρώτα ο Θεός), θα είμαστε σε ηλικία να ζούμε από τη σύνταξη μας…