Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουμε τον Χαρίλαο Τρικούπη από την περίφημη, αν και αμφισβητούμενο αν τελικά την είπε, ρήση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Βρισκόμαστε στο 1893 και επρόκειτο για την τρίτη(!) πτώχευση του νεότερου ελληνικού κράτους (είχαν προηγηθεί αυτές του 1827 και του 1843). Λίγο αργότερα ο ανόητος πολιτικός ανταγωνισμός (σας θυμίζει κάτι;) μας οδήγησε το 1897 στον επίσης ανόητο (αφού ήμασταν απροετοίμαστοι) πόλεμο με την Τουρκία, ο οποίος τελείωσε με την εποπτεία των μεγάλων δυνάμεων επί των οικονομικών του ελληνικού κράτους. Λιγότεροι έλληνες γνωρίζουμε τον εκσυγχρονιστικό ρόλο του Τρικούπη στα πολιτικά πράγματα της εποχής αλλά και την αυταπάρνηση του στην υπηρεσία του κράτους.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης στη διάρκεια της πολιτικής του θητείας εξάντλησε την πατρική περιουσία και πεθαίνοντας άφησε την αδερφή του Σοφία (μια αυστηρή και πολύ μορφωμένη γυναίκα η οποία είχε αφιερωθεί στον αδερφό της) με πολλά οικονομικά προβλήματα. Λίγο αργότερα η κυβέρνηση Θεοτόκη κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο για την απονομή σύνταξης 500 δραχμών στην Σοφία Τρικούπη, σε ένδειξη οφειλόμενης τιμής προς τον εκλιπόντα πολιτικό ηγέτη. Στην παροχή της τιμητικής αυτής σύνταξης διαφώνησε ο Θ. Δηλιγιάννης αποδεικνύοντας το διαχρονικό της πολιτικής μικρότητας. Την ιστορία της Σοφίας άριστα περιγράφει ο Φρέντυ Γερμανός στο «Γυναίκα από βελούδο».

Δύσκολο να περιγραφεί διαφορετικά, παρά σαν ειρωνεία της τύχης το γεγονός ότι στην αίθουσα της Βουλής που φιλοξενούνται οι εργασίες της προανακριτικής επιτροπής για τη Novartis δεσπόζει το πορτραίτο του ασκητικού Τρικούπη. Σε κάθε περίπτωση πάντως τονίζει το διαχρονικό του πολιτικού μας (α)πολιτισμού, αλλά και την απόσταση που το κράτος μας έχει έκτοτε διανύσει. 

Η φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα αποτελεί μέγα σκάνδαλο, αυτό είναι βέβαιο, μια ματιά στα νούμερα το πιστοποιεί. Από το 1,278 δις ευρώ που το ελληνικό κράτος δαπάνησε το έτος 2000 για φάρμακα, φτάσαμε στα 5,108 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή χωρίς η χώρα να βιώσει αλλεπάλληλες επιδημίες σοβαρότατων ασθενειών  σε εννιά χρόνια κατανάλωνε τέσσερις φορές περισσότερα φάρμακα. Στο σκάνδαλο εμπλέκεται το σύνολο των μετεχόντων στο σύστημα, από τις βιομηχανίες και τους εμπόρους που κινούσαν τα νήματα, τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες που καθόριζαν (με το αζημίωτο) τις τιμές και φυσικά γιατροί και φαρμακοποιοί που αν και άριστα γνώριζαν, επίσης άριστα εκμεταλλεύονταν την κατάσταση (ακούσατε ποτέ τους λαλίστατους συνδικαλιστές τους να ζητούν… εξορθολογισμό των δαπανών;).

Ο χειρισμός της προηγούμενης κυβέρνησης για το σκάνδαλο Novartis ήταν χειρότερος ακόμα και από του Μακεδονικού. Εκεί προσπάθησαν να «σπάσουν» την τότε αντιπολίτευση σε δύο κόμματα, με τη Novartis προσπάθησαν να διασύρουν προφυλακίζοντας, δύο πρώην πρωθυπουργούς και οχτώ υπουργούς, με μάρτυρες κάτι τύπους που έκρυβαν τα στοιχεία τους με κουκούλες.

Ευτυχώς παραφράζοντας τον μυλωνά του Πότσνταμ «υπήρχαν δικαστές στην Αθήνα» και έτσι, σήμερα παρακολουθούμε τις τελευταίες πράξεις μιας ιστορίας γεμάτης φθόνο, μίσος και κακία.   

  • Ο Κώστας Ν. Πολυχρονάκης είναι Director of Operations