Στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Ο πρώτος άνθρωπος» ο Γαλλοαλγερινός φιλόσοφος, λογοτέχνης και συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ περιγράφει μια σκηνή στην οποία ο ήρωας του διηγήματος Ζακ (είναι ο ίδιος) μαζί με τους (Γάλλους) φίλους του ενοχλούν για πλάκα τον αραβικής καταγωγής ιδιοκτήτη ενός καταστήματος. «Συχνά το βράδυ τα παιδιά ορμούσαν μπροστά από το μαγαζί σαν σμάρι από ψαρόνια ξεφωνίζοντας τα παρατσούκλια του δυστυχή. Ο χοντρός έμπορος τα σκυλόβρισε, μια δυο φορές μάλιστα προσπάθησε, με αρκετή αλαζονεία πρέπει να πούμε, να τα κυνηγήσει, αναγκάστηκε όμως να τα παρατήσει. Ύστερα, αιφνιδίως παρέμεινε σιωπηλός μπροστά στον κατακλυσμό από ξεφωνητά και χλευασμούς και για πολλά βράδια άφηνε τα παιδιά να γίνονται ολοένα και πιο αυθάδικα και να του ουρλιάζουν κατάμουτρα. Και ξάφνου, ένα βράδυ κάποιοι νεαροί Άραβες, πληρωμένοι από τον έμπορα, πετάχτηκαν πίσω από τις κολώνες που ήταν κρυμμένοι και πήραν τα παιδιά στο κυνήγι». «Ο Ζακ έφαγε μόνο μια γερή σφαλιάρα… …Δυο τρεις συμμαθητές τους όμως έφαγαν αρκετές ξεγυρισμένες. Κατόπιν, οι μαθητές μαζεύτηκαν συνωμοτικά και αποφάσισαν να λεηλατήσουν το μαγαζί και να σακατέψουν τον ιδιοκτήτη του, αλλά είναι γεγονός ότι δεν έδωσαν συνέχεια στα σκοτεινά τους σχέδια, σταμάτησαν να παρενοχλούν το θύμα τους κι εξοικειώθηκαν με την ιδέα να περνούν ήρεμα κι ωραία απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο». «Κωλώσαμε έλεγε ο Ζακ με πίκρα. Τελικά, του απάντησε ο Πιέρ (ο καλύτερος φίλος του), είχαμε άδικο. Είχαμε άδικο και φοβόμασταν το ξύλο. Αργότερα, (ο Ζακ) θα θυμόταν τούτη την ιστορία, όταν κατάλαβε (όντως) ότι οι άνθρωποι κάνουν πως τάχατες σέβονται το δίκιο και δεν υποκύπτουν ποτέ, παρά μόνο μπροστά στον ισχυρό».

Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα της καραντίνας θα αποτελέσουν αντικείμενο μελέτης, αυτό είναι βέβαιο. Από τη μια έχουμε την τύχη οι κυβερνώντες να ανέλαβαν την ευθύνη, τότε που όλοι τους βρίζαμε, και να επέβαλαν μέτρα σκληρά, μέτρα δυσανάλογα αυτών που άλλες πιο πλούσιες και προηγμένες χώρες δίσταζαν να πάρουν. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών πειθαρχούν, δεν είναι λίγοι όσοι είτε από επιπολαιότητα, είτε γιατί το θεωρούν «μαγκιά» κάνουν τα δικά τους. Προσωπικά κατεβαίνω στο γραφείο μου (για την οργάνωση των Εξ Αποστάσεως μαθημάτων), στο κέντρο της πολιτείας, που τα καταστήματα είναι κλειστά, τα σχολειά το ίδιο, οι υπηρεσίες λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας και κάνω κύκλους για να βρω πάρκινγκ. Δηλώνοντας προκαταβολικά πως αυτή τη φορά δεν φταίει ο δήμαρχος (τόσα του’ χω σούρει για το θέμα), έκπληκτος βλέπω κόσμο αμέριμνα να κυκλοφορεί, και στις δύο τράπεζες δίπλα στο δημαρχείο ουρές που είχα να δω από το καλοκαίρι του ’15…

Είναι σαφές πως κάποιοι τουλάχιστον παίρνουν τα πράγματα λάθος. Αυτή τη φορά όμως, το λάθος τους δεν αφορά μόνο τους ίδιους…        

Κώστας Ν. Πολυχρονάκης
Director of Operations