Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας, είναι και το μοναδικό που φέρει τον τίτλο του πανεπιστημίου κυριολεκτικώς.

Οι σχολές του καλύπτουν το φάσμα όλων των επιστημών, ανθρωπιστικών, θετικών και οικονομικών. Οι 75.000 των φοιτητών του απολαμβάνουν υψηλού επιπέδου σπουδές και με ευκολία γίνονται δεκτοί για μεταπτυχιακά και διδακτορικά στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Ο εμβληματικός μαθηματικός – πανεπιστήμονας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή που πρότεινε την ίδρυση του, σίγουρα θα «κοιτά» υπερήφανος και για αυτό το έργο του.

Σε ένα καταπληκτικό οικόπεδο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης οι φοιτητές συνδυάζουν υψηλού επιπέδου σπουδές (όσοι… θέλουν) και υπέροχη φοιτητική ζωή (όλοι θέλουν…) σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που ειδικά για εμάς τους Κρητικούς, είναι ιδανικό. Συνολικά μπορούμε να πούμε ότι σε σύγκριση με την Αθήνα... καμία σχέση.

Δυστυχώς το Αριστοτέλειο, όπως και όλα τα ιδρύματα της χώρας, είναι προσανατολισμένο στον δημόσιο της οικονομίας τομέα, στη μεγάλη πλειοψηφία οδηγεί για απασχόληση τους φοιτητές του στο κράτος. Αυτό δεν είναι κακό, το ελληνικό κράτος είναι ο καλύτερος εργοδότης του κόσμου, κακό είναι το ότι πριν ακόμα αποφοιτήσουν δείχνουν να αποκτούν μεθοδεύσεις, τρόπους και συνήθειες των ποθητών μελλοντικών συναδέλφων τους. Η εικόνα φοιτητών που απαιτούν να περάσουν το εξάμηνο χωρίς να εξεταστούν στα μαθήματα τους δεν αποτελεί παρά τον καθρέπτη της κοινωνικής μας παρακμής, της βεβαιότητας για δικαιώματα άνευ υποχρεώσεων, της θέλησης για επιβολή του ισχυρού. Αν αυτό το τελευταίο ακούγεται κάπως, απλά ας σκεφτούμε ότι τέτοια λεβεντόπαιδα διέκοπταν μαθήματα συμφοιτητών τους και συνεδριάσεις της συγκλήτου, προπηλάκιζαν όποιον αντιδρούσε, έχτιζαν με πλίνθους καθηγητές στα γραφεία τους, ενίοτε τους έδερναν αλύπητα…   

Υπάρχει φυσικά και η άλλη όψη του φεγγαριού, το Αριστοτέλειο για παράδειγμα ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο που οργάνωσε την Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση, με τους φοιτητές να μη χάνουν στιγμή μαθημάτων, ενώ και οι εξετάσεις τους θα γίνουν με τον ίδιο τρόπο. Σε γενικές γραμμές τα αντανακλαστικά δεν είναι το μόνο που κάνει τη διαφορά, πραγματικά οι φοιτητές απολαμβάνουν σπουδές υψηλού επιπέδου. Με τον ασφαλέστερο τρόπο το επίπεδο αποδεικνύει η άριστη φήμη στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, παρά τα πρόβλημα του φοιτητικού υπερπληθυσμού και της έλλειψης ακαδημαϊκού προσωπικού.

Λίγο πριν τον βραχνά  της ελληνικής οικογένειας, τις πανελλήνιες εξετάσεις, θα ήθελα να επαναλάβω το «χρυσό κανόνα» του επαγγελματικού προσανατολισμού. Πρώτα βρίσκουμε τι ενδιαφέρει, τι αρέσει στο παιδί, το συγκρίνουμε με τις επιδόσεις και τη θέληση του, έπειτα υπολογίζουμε τις προοπτικές των επαγγελμάτων και τέλος συνυπολογίζουμε τα οικογενειακά δεδομένα. Έτσι, με ασφάλεια επιλέγουμε σπουδές. Διαφορετικά, αν πρώτα σπουδάσουμε ότι «βγάλει» το μηχανογραφικό και μετά «ψαχτούμε» επαγγελματικά, είναι σα να βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο ή διαφορετικά, με το πτυχίο στο χέρι να περιμένουμε το άγιο-δημόσιο…