Η αρχή του τέλους για την «βασιλεία» του Καραμανλή του δευτέρου ήρθε μάλλον αναπάντεχα, εξ αιτίας μιας αμφιλεγόμενης ανταλλαγής τεμαχίων γης μεταξύ του Δημοσίου και της Μονής Βατοπεδίου. Η επιλογή του τότε πρωθυπουργού να στηρίξει και μάλιστα από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης τον βαλλόμενο υπουργό του κ. Βουλγαράκη σήμανε το τέλος της εποχής που επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά. Το τέλος του ίδιου του κ. Βουλγαράκη χαρακτηρίζεται σαν ακούσια αυτοχειρία, αφού ήρθε με την περίφημη δήλωση του «αφού είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Όπως αποδείχτηκε, ο κόσμος δεν το είδε έτσι…

Η ιστορία συχνά μας δείχνει την ανθρώπινη φύση ξεγυμνωμένη καθοδηγώντας μας στο μέλλον, άσχετα που οι άνθρωποι σπάνια δείχνουμε την προσοχή που της πρέπει. Η ατομική και οικογενειακή πρόοδος είναι στην ανθρώπινη φύση, είναι απολύτως φυσικό να θέλουμε το καλό το δικό μας και της οικογένειας μας. Οι πολιτικές θεωρίες που αναπτύχθηκαν κυρίως τον προηγούμενο αιώνα και στηρίζονται στα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα του προ προηγούμενου μπορεί στην θεωρία να προσομοιάζουν με τη ζωή στον παράδεισο, χωρίς άγχος, χωρίς στεναχώριες, χωρίς απαιτήσεις, με μότο αυτό που έλεγε ο συχωρεμένος ο Χαρίλαος «να μην αδικείται άνθρωπος από άνθρωπο». Στην πράξη όμως αποδείχτηκε ότι όπου έγινε προσπάθεια εφαρμογής τους σημειώθηκε οπισθοδρόμηση, οι άνθρωποι (εκτός των εκλεκτών του καθεστώτος) έχασαν την ελευθερία, την περιουσία, την αξιοπρέπεια τους. Και αυτό για το απλό λόγο πως τα όσα οι θεωρίες αυτές πρεσβεύουν, είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση.

Είναι λοιπόν λογικό κάποιος να επιδιώκει την οικονομική του πρόοδο, την κοινωνική καταξίωση, την ευμάρεια (για να μην χρησιμοποιήσουμε τη λέξη πλουτισμός που στα νεοελληνικά είναι κάτι σαν βρισιά). Αντίθετα, παράλογο θα ήταν κάποιος να επιδιώκει την οικονομική του καταστροφή, την χρεοκοπία, τον διασυρμό. Επιπλέον, κάποιος πλούσιος μπορεί να είναι και δίκαιος, να μοιράζεται την επιτυχία με τους συνεργάτες του, να προσφέρει στον αθλητισμό, στις τέχνες, να φροντίζει τους ανήμπορους. Είναι βέβαιο πως συνολικά ο άνθρωπος αυτός προσφέρει στην κοινωνία πολύ περισσότερο από κάποιον που όταν έχει δύο χιτώνες προσφέρει τον έναν…

Ο σύντροφος Παπαδημούλης είναι αξιοκατάκριτος για διάφορους λόγους, όχι όμως από τη θέληση για ατομική και οικογενειακή πρόοδο. Χειρότερο ηθικό του παράπτωμα θεωρώ τη ποταπή χρήση της πληροφόρησης που είχε λόγο του επαγγέλματος του, ας μη μας σοκάρει και η πολιτική επάγγελμα είναι. Όπως λοιπόν είναι κατακριτέο και ποινικά κολάσιμο το στέλεχος μιας εταιρίας να κάνει αγοροπωλησίες μετοχών της εταιρίας του έχοντας «εσωτερική πληροφόρηση» έτσι και ο κ. Παπαδημούλης που αγόρασε παλαιά ακίνητα σε υποβαθμισμένες περιοχές γνωρίζοντας ότι η «πελατεία» για την ενοικίαση τους ήταν «έτοιμη». Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας κ. Παπαδημούλης είναι και τυχερός, γιατί ευρωβουλευτής ων, έχει τέσσερα ακόμα χρόνια να περιφέρει το πολιτικά νεκρό σαρκίο του…    

Κώστας Ν. Πολυχρονάκης
Director of Operations