Γράφει ο Κώστας Ν. Πολυχρονάκης.

Είπε μια κουβέντα ο Γιάννης για νέο νοσοκομείο και βρήκαμε νέο θέμα για να καυγαδίζουμε, λες και το σημαντικό στην κατασκευή ενός απαραίτητου για τον τόπο έργο είναι το ποιος ξεκίνησε την συζήτηση για την αναγκαιότητα του. Η αλήθεια στην περίπτωση αυτή βέβαια είναι ότι την κουβέντα την ανοίξαμε όλοι, η τοπική κοινωνία και οι επισκέπτες μαζί, το ίδιο ακριβώς όπως συμβαίνει με τον ΒΟΑΚ για να μη σκοτωνόμαστε, την ηλεκτρική διασύνδεση του νησιού για μην έχουμε συνεχείς διακοπές ρεύματος και όλα τα μεγάλα έργα που μέχρι να ολοκληρωθούν, γίνονται στο… κουβεντιαστό μερικές δεκαετίες…

Δέκα χρόνια παρατεταμένης αν και μη ανακηρυχθείσας χρεοκοπίας με τον κορονοϊό για κερασάκι, θα έπρεπε να μας έχουν διδάξει πολλά, με κύριο το παγκόσμια πλην Ελλάδος παραδεχόμενο, ότι το κράτος δεν έχει λεφτά, έχει μόνο αυτά που του δίνουμε εμείς, συν αυτά που δανείζεται από τις αγορές. Η διαφορά σε αυτά τα δύο είναι ότι τα πρώτα τα πληρώνουμε εμείς, ενώ τα δεύτερα τα παιδιά μας. Σωστότερα, αυτά που «πήραμε» εμείς και οι γονείς μας, θα τα πληρώσουν τα δισέγγονα μας και βλέπουμε…

 Αφού λοιπόν το κράτος έχει τα λεφτά που εμείς του δίνουμε, και τις επόμενες δεκαετίες θα δανείζεται με υψηλή εποπτεία, απαραίτητη προϋπόθεση ευημερίας είναι να ξοδεύονται προσεκτικά, με φειδώ, εκεί που πιάνουν τόπο. Το παράδειγμα της πανδημίας είναι εξόχως διδακτικό, αφού το κράτος έπρεπε να φροντίσει την υγεία των πολιτών του, αλλά και αυτήν της οικονομίας, ειδικά τώρα που η πανδημία ήρθε καπάκι σε μια υπερδεκαετή ύφεση. Αλλά και τους τελευταίου μήνες, η κατάσταση με τους Τούρκους που για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης λίγο έλλειψε να προκαλέσουν πολεμικό επεισόδιο, έδειξε ότι χωρίς χρήματα, εκτός από εργασία και αξιοπρέπεια, μπορείς να βρεθείς και υποτελής. Γιατί δεν είναι μόνο το να μας πάρουν οι Τούρκοι ένα νησί, ακόμα και χωρίς αυτό, αν είναι κάθε φορά που κάνουμε κάτι να τους ζητάμε την άδεια, υποτελείς είμαστε…

Το κακό είναι πως αν και τα παραπάνω λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζουμε, έχουμε εθιστεί στην προστασία, στη ζεστή αγκαλιά του κράτους από το οποίο ενίοτε έχουμε και παράλογες απαιτήσεις, καλή ώρα να μοιράσει μάσκες στα σχολειά. Το πώς μπορούσαν να πιάσουν τόπο τα 6,1 εκατομμύρια ευρώ που ξοδέψαμε το αναλύσαμε σε προηγούμενη στήλη, το θέμα είναι ότι τα λεφτά αυτά θα μπορούσαν να παράδειγμα να δοθούν για μελέτες για το νέο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Για το θέμα έχουν αναφερθεί και οι προηγούμενες πρυτανικές αρχές, είναι βέβαιο θα ενδιαφερθούν και οι τωρινές. Δεν το αναφέρω για να δείξω τίποτα παραπάνω ότι αν από το κράτος δεν ζητούσαμε τα πάντα, από επαγγελματική αποκατάσταση έως μάσκες για τον κορονοϊό, θα απολαμβάναμε καλύτερες υπηρεσίες εκεί που χρειαζόμαστε περισσότερο…